Nira straciła wiele, gdy złamała się pod ciężarem otaczającego ją świata.  Jednak czas, rodzina i demon wewnątrz niej zdołały poukładać to, co z niej zostało w osobę, którą jest dzisiaj.

Nira nie jest w stanie lubić i kochać tak jak powinna i jest tego w pełni świadoma, wciąż bowiem pamięta swoje dzieciństwo sprzed momentu, gdy utraciła swoją niewinność. Zamiast tego świat widzi i odczuwa w kolorach czerni, od bolesnej przeszłości, po obojętną teraźniejszość i na pozbawionej nadziei przyszłości kończąc. W tej czerni jednak są rzeczy i chwile które preferuje, nie dlatego że ból jest wtedy mniejszy, a dlatego że jest ona w stanie wtedy docenić piękno w tym, co ulotne. Wciąż więc spędza czas z rodziną, wiedząc iż każdego dnia może ich stracić. Cmentarz stał się jej oazą, miejscem spokoju, gdzie śmierć zamiast niepewnością staje się jedyną prawdą, a przez to nie ma tam strachu przed jutrem. Publiczne egzekucje to jej okno na ostatnie momenty skazanego, podczas których bariera między życiem a śmiercią, niemal intymna chwila w jej mniemaniu, staje się czymś co może zaobserwować. Często fantazjuje po takich spektaklach o własnej śmierci, o tym jak by wyglądała, albo jak by było być jednym ze skazanych i oddać się w objęcia nieistnienia. Proza i poezja, szczególnie te tańczące wokół tematów śmierci, straty i depresji, intrygują ją, dając jej wgląd do tego jak ciężar rzeczywistości, pod którym żyła z dnia na dzień, wpływał na innych. Sama też zaczęła pałać się pisaniem i recytowaniem własnej poezji, odkąd tylko znalazła miejsce gdzie mogła wyrazić goryczkę swojego życia przed publiką. Gdy natrafiła na nieliczne osoby gotowe z nią porozmawiać, lub gdy demon ją zamieszkujący był nadzwyczaj rozmowy, dyskusje o filozofii, sensie życia i nieuchronnej śmierci sprawiały iż czas minął szybciej a przez to mniej było chwil gdy ciężko było znaleźć motywację na kolejny krok.

O wiele łatwiej jest wyjaśnić to, kiedy i jak Nira odczuwa negatywne emocje. Społeczeństwo, które z powodu byle przesądu odepchnęło całą jej rodzinę, wzbudzało w niej pogardę. Tylko poczucie bezsilności, zrodzone ze świadomości iż cokolwiek zrobi nie poprawi tej sytuacji, powstrzymuje ją przed ostrzejszą reakcją. Ślepy optymizm, radość nie ostudzona realizmem oraz wiara w lepsze jutro które nieraz zauważa u innych odrzuca ją, są według niej bowiem oznaką naiwności lub niewinności które nie przetrwają długo w świecie obojętnym na ból jednostki. To jednak, co najczęściej odczuwa, to gorzka obojętność napędzana przez poczucie, iż wszystko nie ma znaczenia, a wzbudza ją praktycznie wszystko, od tego co się dzieje dookoła zaczynając, po jej własny oddech czy rytm jej bijącego serca. 

W obliczu tych wszystkich emocji nic więc dziwnego iż jej spojrzenie na wiele aspektów życia jest mocno pesymistyczne. Nie szuka ona miłości, nie wierzy ona bowiem ani w to, iż kogoś pokocha, ani w to że ktoś zdoła ją pokochać i nie złamie jej przy tym serca. Choć nie zaprzecza istnieniu bogów, to jednak uznaje religie za strate czasu, nie wierzy ona bowiem iż bóstwa te zwracają uwagę na losy śmiertelników. Magia którą posiada dzięki demonowi sprawiła iż sztuki tajemne przestały być tajemniczą rzeczą z opowieści a stały się jedynie umiejętnością, którą niektórzy są w stanie opanować. Wszelkie zło tego świata, jak brutalność, wojny czy wszelkie przestępstwa wobec praw zmyślonych czy naturalnych są dla niej tylko dowodem na to, iż w świecie tym nie ma nadziei na lepszy dzień, według niej bowiem rzeczy te są nieodłączną częścią istnienia, której nikt ani nic nie zdoła zatrzymać.

Wszystko to sprawiło iż jej samoocena jest ekstremalnie niska. Nie postrzega siebie jako ładną, choć wciąż kontynuuje rutynę dbania o swój wygląd, głównie dlatego iż gdy jej śnieżnobiałe futro jest nieskazitelnie czyste, to skuteczniej odstrasza te same osoby, przez które jej rodzina znajduje się w społecznym rynsztoku. Nie uważa siebie za inteligentną, nawet jeśli stała się w ostatnich latach swojego życia nadzwyczaj oczytana w związku z codziennym wystawieniem na przeróżne dzieła prozy i poezji. Nigdy nie myśli o sobie jako o kimś z gracją i prezencją, jednak nie sposób nie zauważyć to, jak jej lodowaty ton głosu i przeszywające spojrzenie potrafi uciszyć innych, w czasie gdy plecione przez nią słowa nieraz potrafią trafić głębiej niż jakiekolwiek ostrze. To właśnie przez tą niską samoocenę Nira nieraz wyolbrzymia swoje własne wady i zapomina o zaletach, nieraz przyjmując na siebie błędy na które nie miała faktycznego wpływu. 

Smutną prawdą jest to, że Nira marzy nad dniem, w którym w końcu świat ją dopadnie i nie będzie musiała dłużej zmagać się z codziennymi trudami. Niestety, ta sama rzecz jest częścią jej największego koszmaru, za każdym bowiem razem gdy poważnie rozważa możliwość szybszego ukrócenia swojego istnienia, przypomina ona sobie o swojej rodzinie, którą jej serce ceni ponad wszystko. Nie potrafi sobie wyobrazić bólu i rozpaczy, którą narzuciła by na nich w chwili swojej śmierci, dlatego też wciąż kroczy wśród żywych, nie chce bowiem dołożyć goryczki do i tak przepełnionego problemami życia jej rodziny. Z podobnego powodu stara się uśmiechać do nich, nawet gdy jest to ledwie pusty gest. To dla nich wstaje każdego dnia i stawia czoła kolejnym dniom. Czasami daje rade sama, czasami demon wewnątrz niej pomaga odnaleźć jej siłę, choćby i po to by sam mógł dalej żywić się otaczającą ją melancholią.

Bez względu na to, czy wierzy się w to, jakoby harenidzi z albinizmem byli złymi omenami, nie trudno przyznać iż Nira potrafi przyciągać wzrok, choć szansę na to, czy wywoła zauroczenie czy też zaniepokojenie, zdają się praktycznie równe.

Jako nastoletnia harenidka, jest ona raczej niskiego wzrostu w porównaniu do innych przedstawicielek swojej rasy w tym wieku. To, w połączeniu z jej patyczkowatą posturą i proporcjami które nie zostały jeszcze dotknięte przez dojrzewanie sprawia, iż mało kto widzi w niej cokolwiek więcej niż dziecko. Oczywiście nie zwykłe dziecko, gdyż odziedziczyła po ojcu częściowy albinizm, przez który to posiada śnieżnobiałe, krótkie futro na niemal całym ciele oraz szkarłatne oczy, zwracając na siebie uwagę gdziekolwiek by się nie znalazła. Jedyne nie-białe aspekty jej ciała czarne końcówki uszu, brwi oraz włosy, bez wątpienia odziedziczone po matce, różowy nos, a także czerwone pasma włosów i paznokcie, utworzone z pomocą jej magii krwi aby przypodobać się do swojego ojca, który to także nosił w sobie demoniczną istotę. To, co oddziela ją od zwykłych przedstawicieli tej rasy, to także nienaturalnie długie kły, na tyle okazałe by były w pełni widoczne nawet gdy ma zamknięte usta.

Ze względu na albinizm i związaną z tym wrażliwość na światło, niemal zawsze spotkać można ją w luźnym, materiałowym płaszczu z kapturem i długimi rękawami. Poza tym niemal zawsze nosi ona na szyji aksamitkę z metalowym zdobieniem z przodu, przypominającą na pierwszy rzut oka zwierzęcą obrożę. Pod płaszczem, zależnie od pogody, ubiera się różnie, choć niemal zawsze są to ubrania o czarnej barwie, nieraz przyozdobione koronką. To sprawia iż na pierwszy rzut oka wygląda jak żałobnica, kultystka czy nawet wyznawczyni boga Śmierci dla ludzi nieznających jej preferencji. To, połączone z jej preferencją do izolowania się od nieznajomych, jak i również jej nastawienie do życia czyni z niej niezwykle trudną do zrozumienia czy zaakceptowania postać. Jej głos, większość czasu pozbawiony emocji a przez to oziębły i nieprzyjemny, wciąż niesie nuty młodości, a to jak się porusza, powoli, czasami wręcz mozolnie, sprawia iż odstaje ona od zgiełku i pośpiechu miasta, w którym to mieszka.

„Być znaczy istnieć,
Żyć znaczy płakać,
Przeżyć znaczy krwawić,
Dożyć znaczy sprawić,
aby ktoś Był,
aby ktoś Żył,
aby ktoś Przeżył,
aby ktoś Dożył.”
~Autor i data nieznane


~~~
Wprowadzenie – Zaprzeczenie
Czasy przed narodzinami Niry
~~~



Rodzina Moford można było kiedyś opisać na wiele sposobów.

Sławni, gdyż swoimi zegarkami przyciągają klientów nawet spoza półwyspu, gdzie leżała Mahira, ich miasto.

Bogaci, gdyż byli w stanie żyć w przepychu w swoim domostwie nad taflą wody Ivi, otoczonym ogrodem niewiele mniejszym od szlacheckiego dworku.

Szanowani, ponieważ niż nie było w stanie skazić tak nienagannej historii, jaką otoczyli się Florentyna i Ikar.

Wiele od tego czasu się zmieniło, ale rodzina wciąż trzymała się razem, na dobre i na złe
(pieniądze i sława malały z każdym dniem, a los zdawał się wyśmiewać ich na każdym kroku)

Ich pierworodny syn, Fįœ, przejął zdolności rodziców i był cudownym zegarmistrzem, nawet gdy klienci przestali przychodzić
(Szepty o białym futrze i czerwonych oczach unosiły się w powietrzu, gdziekolwiek by się nie udał, maskując i tak ledwo wyczuwalny zapach krwi, który zaczął go otaczać)

Znalazł on cudowną żonę, Morticie, a połączyła ich miłość i więzy małżeńskie, aż nietrudno było przymrużyć oczy na ekscentryzm Harenidki.
(Sklep z ziołami gdzie złe duchy kryły się w cieniach, a prowadziła go kobieta, która nie kryła fascynacji makabrą)

Nawet mieli pierwszą wnuczkę, Arine, oczko w głowie, któremu poświęcili cały swój pozostały wolny czas.
(Nieopanowana i nieposkromiona, pełna energii i ruchliwa, nie było wątpliwości, iż wpakuje i siebie i swoją rodzinę w nie lada tarapaty)

Wkrótce miało przyjść na świat kolejne dziecko, którego obecność bez wątpienia rozświetli kolejne dni.
(Strach było myśleć, co tym razem będzie nie tak, czym tym razem ich nazwisko zostanie splamione)

Doprawdy, idealna była z nich rodzina.
(Udało im się okłamać tylko siebie)


~~~
Rozdział Pierwszy – Gniew
Czasy do piątego roku życia Niry
~~~


Nira, od samych początków swojego istnienia, otoczona była przez bezkres miłości.

Czuły głos jej matki, szept upleciony z pajęczej nici i otulony promieniem słońca, był jej pierwszym świadomym wspomnieniem, które zawsze sprawiało, iż biegła znaleźć Morticie ją wyściskać. Czerń i makabra, którymi jej matka tak kochała się otaczać, stały się przez to nieodłącznie powiązane z poczuciem ciepła i bezpieczeństwa.

Moment, kiedy to jej ojciec wziął ją po raz pierwszy na kolana w jego pracowni i zaczął opowiadać o tym co robi także był dla niej bezcenny. To właśnie przez ten dzień tradycją stało się, iż zawsze odwiedza pracownię przed snem, co by jego cierpliwy głos tłumaczący niezliczone elementy zegarów i ich funkcje zbliżył ją w objęcia krainy snów.

Jej o dwa lata starsza siostra także była zawsze obok, gotowa złapać ją gdy upadła czy też otrzeć łzy gdy się skaleczyła, była niczym anioł stróż zawsze czuwający nad nią. Każdy dzień u jej boku był przepełniony śmiechem i zabawą, a deszcze i smutki bardzo szybko odchodziły w niepamięć. Wspólne zabawy lalkami nigdy się nie nudziły, bujna wyobraźnia Arin zawsze bowiem prowadziła ją przez cuda i widy których sama by nie wymyśliła.

Nawet dziadek i babcia byli nieodłącznym źródłem dobroci od samego początku jej życia. Ikar zawsze obdarzał ją słodyczami i gotował jej ulubione smakołyki, gdy tylko tego chciała, w czasie gdy Florentyna spędziła liczne godziny na tym, aby nauczyć ją o świecie poprzez opowieści i bajki.

Wszystkie te pozytywne emocje sprawiały, iż Nira chciała, aby każdy dzień trwał wiecznie, zarazem nie mogąc się doczekać kolejnego poranka. Rodzinne pikniki w ogrodzie, wypady na miasto, nauka u boku siostry pod czujnym okiem rodziców i dziadków, te i wiele innych wydarzeń utwierdziły młodą harenidkę w przekonaniu, iż jej rodzina była dla niej wszystkim.

Czemu więc, w obliczu czegoś tak cudownego, świat dookoła nich zdawał się tak okropny?

Nira była spokojnym dzieckiem, cichym więc w porównaniu do swojej siostry, ale uwielbiała słuchać i była spostrzegawcza. Słyszała więc szepty, które zawsze otaczały jej rodzinę gdy byli poza domem. Inni harenidzi, a nawet członkowie innych ras, wytykali ich palcami i omijali ich na ulicach szerokim łukiem, a niektóre sklepy wręcz trzaskały drzwiami gdy tylko przechodzili obok. Gdy czasami nie mogła spać, dane było jej podsłuchać rozmowy rodziców i dziadków, gdzie motywem przewodnim były niemal zawsze kwestia coraz to trudniejsza sytuacja społeczna rodziny. Owszem, rodzice bardzo wcześnie wytłumaczyli jej i siostrze, iż wielu ludzi nie widzi ich w dobrym świetle z powodu byle przesądów, ale były to słowa mówione do dzieci, uproszczone i złagodzone. Między dorosłymi, gdy myśleli, iż słowa ich nie dosięgną młodocianych uszu, obraz przez nich malowany przedstawiał o wiele drastyczniejszą sytuację. Błędne koło, gdzie ich już zszargana opinia publiczna sprawiało, iż coraz łatwiej było, aby plotki i bezpodstawne domysły oczerniały ich w oczach pozostałych mieszkańców miasta.

Nawet gdy zaczęła być tego świadoma, dziecięca naiwność sprawiła, iż wciąż próbowała witać wszystkich z uśmiechem czy podbiegać do innych dzieci, by spróbować się z nimi pobawić. Lecz wiara w to, iż będzie lepiej słabła z każdym krzywym spojrzeniem, którym jej odpowiedziano i z każdym dniem, kiedy to inne dzieci uciekały od niej, obrażały ją lub odciągane były od niej przez swych rodziców. Z początku rodziło to w niej zmartwienie i smutek, lecz im bardziej zarówno ona jak i jej rodzina byli traktowani w ten sposób, tym bardziej emocje te przekuły się w gorycz i gniew. Od tego czasu Nira nie uśmiechała się już do ludzi spoza jej rodziny i nie próbowała się bawić z innymi dziećmi. Zamknęła serce na obcych, biorąc przykład ze swojej mamy i dając im jedynie nieprzyjemną ciszę i przeszywające lodem spojrzenia. Zamiast tego zaczęła spędzać tyle czasu, ile mogła w domu, z dala od tych, którymi zaczyna gardzić.


~~~
Rozdział Drugi – Negocjacja
Czasy od piątego do dziesiątego roku życia Niry
~~~


Kolejne miesiące były coraz trudniejsze. Świat zdawał się uparcie rzucać jej coraz to kolejne problemy i zmartwienia pod nogi, sprawiając, iż coraz ciężej było Nirze cieszyć się z dni tak, jak miało to miejsce gdy była jeszcze małym króliczkiem.

Próbowała cieszyć się z dnia, gdy matka po raz pierwszy zabrała ją ze sobą do swojego sklepu z ziołami, by pomogła przy obsłudze klientów. Tylko nieliczni klienci zdawali się mili i akurat gdy oni przychodzili, Morticia prosiła Nirę by ta coś sprawdziła na tyłach sklepu, więc nigdy nie miała z nimi zbyt dużego kontaktu. Pozostali byli albo obojętni, albo też patrzyli na jej białe futro z politowaniem, jakby była to choroba odziedziczona po ojcu. Na całe szczęście wszyscy obcy, którzy mieli o wiele gorsze maniery i podejście do jej rodziny nie zbliżali się nawet do sklepu, więc obyło się bez incydentów, ale sama świadomość tego, iż sklep, nad którym jej mama pracuje całymi godzinami, jest traktowany w ten sposób sprawiał, iż Nira była przepełniona frustracją.

Ciężko też było się cieszyć z chwil spędzonych z tatą. Pewnego dnia zachorował, a od tamtego czasu coś było nie tak. Jego włosy zaczęły nabierać czerwieni, dom zdawał się zamieszkały przez nową osobę, której nikt nie widział, a rodzice i dziadkowie nie chcieli powiedzieć czemu. Mówili, że jest za młoda, że kiedyś jej powiedzą, żeby się nie martwiła. Ale ona się martwiła, bo co jeśli jej tato znów zachoruje? Jej siostra przysięgła, że dowie się, co się dzieje, ale jak dotąd jeszcze nic nie odkryła, a wynikająca z tego niepewność zżerała Nirę od środka i odbierała przyjemność nawet z nauki o kolejnych elementach zegara.

Dziadek i Babcia coraz częściej patrzyli na nią kątem oka jakby w obawie. Może myśleli, że zachoruje tak jak ojciec? Może obwiniali ją o to, co się działo z domem? Może zrobiła coś nie tak i przestali ją kochać? Nie mogła dowiedzieć się, co złego zrobiła, bo za każdym razem gdy pytała, oni z całych sił zaprzeczali, twierdząc, iż nic złego nie zrobiła i że wszystko jest dobrze. A mimo to miała wrażenie, iż z każdym dniem coraz częściej pilnowali ją w każdej godzinie dnia, okazjonalnie nawet przechodząc obok jej pokoju w środku nocy. W pewnym momencie przestała ich o to pytać, zamiast tego próbując nie zwracać uwagi na to, jak ich obecność przestała przynosić jej to samo ciepło, co kiedyś, zamiast tego czując się niczym zwierzę spłoszone w kąt.

Arin, mimo iż wciąż dbała o Nirę i spędzała z nią dużo czasu, to jednak coraz częściej wpadała w kłopoty, zamartwiając swoją młodszą siostrę i pogarszając zarazem i tak już kruchą reputację rodziny. Pewien chłopiec rzucił w Nirę kamieniem, a w zamian Arin potłukła go tak mocno, że złamała mu rękę i nos. Od tamtego czasu wszystkie inne dzieci, harenidzi czy nie, zaczęły ją unikać jak plagę w obawie przez jej starszą siostrą. To i inne incydenty, połączone z wręcz nadnaturalną tendencją Arin do nabijania sobie siniaków sprawiło, iż do wcześniejszych plotek dołączyły zarzuty, jakoby rodzice Arin i Niry zaniedbywali swoje obowiązki, źle je wychowywali, a nawet znęcali się nad nimi. Były to bezpodstawne słowa, ale sam fakt ich istnienia był kolejną kroplą w już i tak przepełnionym goryczką sercu Niry. Przez co nawet gdy Arin zaciągała ją do swojego pokoju, gdzie czekała na nie istna armia lalek, ciężko było jej wykrzesać dawny, szczery entuzjazm.

Ciężar narastał z każdym momentem, który przypominał jej o tym wszystkim, dzień po dniu, tydzień po tygodniu, aż w końcu jej młody umysł załamał się pod ciężarem. Ostatecznym impulsem było coś praktycznie nie mającego znaczenia, Nira pod okiem swojej mamy rozczesywać swoje futro na początek dnia, ale szczotka w jej rękach natknęła na kołtun, którego nie potrafiła rozczesać. Frustracja zagotowała się aż w końcu wybuchła, a Nira, mimo swoich starań, by być wiecznie spokojna jak swoja mama, zalała się łzami i wydawała z siebie lament godny zjawy. Nieważne ile przytulasów dostała, ile czułych słów usłyszała, łzy zdawały się nie mieć końca, a głos jej ucichł dopiero gdy sobie zdarła gardło, a ból głowy przyćmił wszystko inne. Resztę dnia spędziła na szlochaniu w objęciach swojej matki, niezdolna do sformułowania słów.

Kolejne tygodnie Nira była ledwie widmem siebie, pozbawiona apetytu i obojętna na to co działo się dookoła. Żadna ilość słów, łakoci czy prób powrotu do poprzedniej, wesołej codzienności nie zdawała się działać. Młoda harenidka straciła wiarę w to, że będzie lepiej, zamiast tego była pewna, iż każdy dzień przynosi coraz to gorsze rzeczy i odbiera wszelką radość, jaką znajdzie. W obliczu tak mrocznej wizji swojego życia cieszenie się czymkolwiek zdawało się ledwie stratą czasu. Nie stawiała oporu, gdy ojciec zabierał ją do warsztatu lub gdy Arin próbowała bawić się z nią lalkami, lecz nie wykazywała ona zaangażowania. Dni zlały się w nic nie znaczącą rutynę, a atmosfera w domu mocno podupadła. Matka zabrała ją po raz kolejny do swojego sklepu z ziołami, lecz zamiast powrócić po zamknięciu sklepu prosto do domu, matka kazała jej zamknąć oczy i zakryć uszy. Nie wiedząc czemu, ale ufając swojej mamie, tak zrobiła, a gdy matka pozwoliła jej otworzyć oczy, zobaczyła ona iż znalazły się w nieznanej dla niej piwnicy. Jedynym źródłem światła był blask czarnej świecy między nią a matką, mrok skutecznie ukrywający pozostałe tajemnice tego miejsca. Po chwili ciszy Morticia wyjaśniła co się dzieje, jej głos cichy lecz ciężki od emocji skrywających się za nim.

Morticia pragnęła pomóc Nirze. Pragnęła zobaczyć znów uśmiech na twarzy swej córki. Nira rozumiała to, nawet jeśli nie była w stanie nic z tym zrobić. Bardzo chciała przestać się martwić. Chciała znów powrócić do dni, gdy każda chwila spędzona z rodziną była nie przyćmionym przez smutek szczęściem. Obydwie czuły się bezsilne, pozbawione nadziei iż to, czego pragną, będzie możliwe.

Starsza z harenidek zdradziła powód, czemu o tym mówi. Odkryła rąbek tajemnicy, którą choć aktywnie nie ukrywała, to jednak nie zdradziła otwarcie przed kimkolwiek z rodziny. Opowiedziała o istotach bez ciała pragnących fizyczności. Duszach bez naczynia łaknących przynależności. Bytach zza tego świata gotowych dać wszystko, ale i zdolnych wszystko odebrać. Zdradziła iż taki los spotkał jej ojca i zaoferowała ten sam los swojej córce. Morticia nie mogła bowiem naprawić świata, którego oblicze złamało jej córkę, ale mogła zaoferować wsparcie bytu, który żył nie pomimo, a w dzięki emocjom którym Nira samotnie nie podołała. Ledwo zdobyła tę istotę, przyznając się iż ten prawdopodobnie celowo dał się złapać, mając nadzieje na zdobycie żywiciela. Ryzyko nie było niskie, ale Morticia chciała zobaczyć uśmiech Niry choć raz jeszcze, dlatego też spytała swoją córkę czy ta jej ufa, a ona odpowiedziała twierdząco, wciąż bowiem kochała swoją matkę, nawet jeśli trzymająca ją depresja nie pozwoliła jej cieszyć się ów uczuciem.

Tego dnia Morticia powróciła do domu z Nirą która zdawała się patrzeć w pustą przestrzeń gdzie nikogo nie było i nasłuchiwać nawet gdy dookoła panowała absolutna cisza. Z początku to była jedyna zmiana. Z czasem jednak Nira odzyskała apetyt i energię, nawet jeśli widać było w jej oczach iż nie odzyska już swojego dziecięcego entuzjazmu i niewinności. Uśmiechała się i śmiała, może nie tak jak kiedyś, ale widać było iż ciężar zalegający na jej sercu jeżeli nie zniknął, to przynajmniej zelżał. Rzeczywistość oczywiście była nieco inna - smutek i strach i obawy wciąż były w niej tak mocne jak wcześniej, a i nadziei nie miała na to, że kiedyś świat nie będzie przeciw jej rodzinie. To, co się zmieniło, to jej podejście, które pozwoliło jej iść naprzód mimo tego. Była to zasługa demona, którego głos zaczął jej towarzyszyć i którego to forma okazjonalnie pojawiała się tylko dla jej oczu. Abelas, tak bowiem miał na imię nauczył ją jak żyć z tymi emocjami, jak spojrzeć na świat pogrążony w beznadziei i mimo wszystko iść przed siebie. 

Znowu odwiedzała z uśmiechem warsztat ojca, by móc zasnąć na jego kolanach gdy ten składał i rozkładał zegary. Z energią pomagała matce zarówno w domu jak i w sklepie z ziołami, udając że nie widzi oznak tego jak ktoś zaczyna próbować dyskretnie rozmawiać o nabyciu konkretnego demona od Morticii. Dziadek i babcia, choć wciąż widocznie zmartwieni o nią, to jednak z ulgą zaczęli spędzać z nią czas czy to w kuchni, czy w ogrodzie czy w pokoju gościnnym. Arin zdawała się podekscytowana tym że jej siostra czuła się lepiej, a zabawa lalkami stała się znów miła, nawet jeśli Nira wymyślała mroczniejsze scenariusze niż kiedyś.

To jednak, co się zmieniło, to że Nira zaczęła samodzielnie wychodzić poza dom rodzinny. Rodzicom mówiła że to były ledwie niewinne spacery. I faktycznie, część czasu chodziła po mieście, mijając harenidów i inne rasy i chłonęła ich pogardę, to jak unikali ją na ulicy czy nawet szepty i plotki które zdawały się wiecznie otaczać całą jej rodzinę. Sam cel jej spacerów nie był jednak losowy a wyznaczony przez głód demona, bowiem zaczęła potajemnie chodzić na cmentarze, szczególnie kiedy kogoś chowano lub gdy nadchodził czas żałoby. Zaczęła odwiedzać plac, gdzie dokonywano egzekucji, bez mrugnięcia okiem patrząc jak kolejne osoby traciły głowę na oczach licznej publiki. Zaczęła nawet szwędać się po ciemniejszych uliczkach, okazjonalnie znajdując chorujących biednych i głodujące zwierzęta, obserwując ich cierpienie i bezsilność.

Ojciec jakimś cudem dowiedział się o tym, że chodziła na publiczne egzekucje i zakazał jej tego, tłumacząc swoje obawy o jej bezpieczeństwo, gdyż nigdy nie wiadomo było kogo takie widowisko mogło sprowadzić. W odpowiedzi na to Nira posłuchała ojca, ale nie w sposób, jaki ten oczekiwał. Z pomocą Abelasa, przyszła ona następnego dnia na śniadanie z szkarłatnymi pasemkami w jej czarnych włosach, bez wątpienia nawiązanie do istoty zalegającej w jej ojcu. Po śniadaniu oznajmiła tacie, iż nie będzie musiał się martwić o jej bezpieczeństwo, albowiem ktoś zawsze nad nią czuwa. Tato definitywnie chciał się o to kłócić, ale Morticia, znając potrzeby demona w Nirze, przekonała go by ustąpił. Arin zaś, widząc podobne zmiany w Nirze jak w ojcu, zaczęła domagać się informacji, jednak żadnej nie uzyskała, Nira bowiem tłumaczyła iż to nie tylko jej sekret, więc nie może go wyjawić.


~~~
Rozdział trzeci – Depresja
Czasy od dziesiątego do piętnastego roku życia Niry
~~~


Lata po powiązaniu z Abelasem mijały bez większych problemów. Od tamtego czasu, w zaciszu swojego pokoju lub gdy tylko matka była obecna, Nira zaczęła trenować swoją zdolność kontroli nad własną krwią którą ofiarował jej demon. W zamian za ten dar, demon oczekiwał jedynie , aby poświęciła kilka godzin każdego dnia na zgłębianiu poezji i prozy o motywach depresji i fatalizmu. To właśnie przez to jej pokój, kiedyś ledwie pokój małej dziewczynki, stał się z biegiem miesięcy mini biblioteką, przepełnioną księgami i manuskryptami które udało jej się pozyskać samotnie lub z pomocą matki. Rodzina, mimo społecznego wykluczenia, wciąż była szczęśliwa i trzymała się razem. Nira, całkowicie zaadaptowana do swojego nowego żywota, była ledwie kolejnym wyrzutkiem rodu Morford. Gdy nie była w domu, zawsze znaleźć ją można było tam, gdzie ludzie płakali bądź umierali. Zaczęto nawet mówić, że to łzy i śmierć zjawiają się tam, gdzie ona jest, a nie na odwrót. O ironio to tylko sprawiło iż była jeszcze bardziej bezpieczna niż kiedyś, ci bowiem którzy nie wierzyli w zabobony jedynie żalili się nad losem harenidki i jej rodziny, zaś ci o wiele bardziej łatwowierni omijali ją szerokim łukiem, nie chcąc skończyć po drugiej stronie widzianej przez nich ‘klątwy’.

Jej poszukiwanie melancholii w imieniu zamieszkującego ją demona przyniosło sporo nieoczekiwanych okazji i momentów. Jej częste wizyty na cmentarzu sprawiły że zaczęła poznawać zarówno lokalnych grabarzy, jak i tych, którzy przychodzili często odwiedzić groby swoich bliskich. Niektórzy z nich, wbrew jej niesławie, znaleźli w niej przyjemną towarzyszkę rozmów, która nie uciekała od brutalnej rzeczywistości, gdzie śmierć jest nieuniknionym zakończeniem. W jednym z niezbyt popularnych barów odkryła kącik poezji, gdzie zagubieni artyści oraz złamane serca próbowały przelać swoją goryczkę w słowa. Tam zyskała pierwszych znajomych niezwiązanych z siostrą czy rodziną, przychodząc od czasu do czasu by posłuchać cudzych żali, a po pewnym czasie nawet przekuć swoje własne w tekst. Nie była uzdolniona artystycznie, ale nie było wątpliwości iż głos jej i tekst który plotła były obciążone szczerym żalem.

Ta mroczna sielanka mogłaby trwać jeszcze przez wiele lat, gdyby nie to, co zaczęło się dziać ze starszą siostrą Niry. Arin bowiem zdradziła swojej siostrze, iż zauroczył ją jeden z jej przyjaciół, harenid o imieniu Qifrey, z którymi nieraz to rozrabia po mieście. Sam fakt nie byłby problematyczny, gdyby nie to, że chłopak podobno traktował ją bardziej jak kolejnego kolegę niż potencjalną romantyczną opcje, jakby zupełnie nie był w stanie zauważyć że należy ona do płci pięknej. Słysząc użalanie starszej siostry, Nira mogła zaoferować tylko swoje przeczucia, albowiem sama nie miała oczywiście doświadczenia w sprawach sercowych. Według niej, to mogło skończyć się tylko tragedią i Arin powinna zaakceptować porażkę póki jej serce jeszcze nie jest zupełnie złamane. Niestety Arin była nie dość że pewna siebie to jeszcze uparta i mimo słów młodszej siostry przez kolejne dni i tygodnie próbowała zwrócić na siebie uwagę chłopaka, który najwyraźniej nic sobie nie robił z jej zalotów, o ile je w ogóle zauważał.

Nira nie chciała, by siostra cierpiała, dlatego też postanowiła odwdzięczyć się za lata, podczas których to Arin opiekowała się nią i postanowiła iż powstrzyma ten nieudany związek nim dojdzie do tragedii. Abelas na całe szczęście zaoferował jej rozwiązanie, nietypowe choć bez wątpienia skuteczne. Uznał on, że najlepiej będzie zastąpić jedną tragedię drugą, Arin bowiem nie będzie miała złamanego serca przez Qifreya, jeżeli serce chłopaka zatrzyma się nim zdoła ją całkiem odtrącić. Nira wahała się tylko przez chwile, lecz uznała, iż to wciąż będzie lepsze niż gdyby nie ingerowała. Przynajmniej gdyby chłopak umarł, to jej siostra nie winiłaby siebie samej za niespełnioną miłość.

Aby ułatwić proces pozbawienia chłopca żywota, Abelas postanowił obdarzyć Nirę nowymi darami, w zamian domagając się jedynie obietnicy iż chłopiec dokona żywota z jej ręki. Jej usta zyskały kły podobne do tych wampirzych, którymi mogła pić krew innych by odnowić swoje własne zasoby, a poza kontrolą własnej krwi zyskała ona także możliwość utwardzania tejże w twardą, krystaliczną substancję. Obydwie te rzeczy uczyniły jej o wiele zdolniejszą zarówno do bronienia się przed zagrożeniem jak i tworzenia takowego zagrożenia dla innych.

Uzbrojona w nowe narzędzia, Nira starała się być tam gdzie on, zazwyczaj korzystając z wymówki że chciała spróbować spędzić więczej czasu z siostrą i poznać jej znajomych, których dawniej raczej unikała. Przez pierwsze tygodnie planowała i knuła, zapamiętując miejsca spotkań, trasy którymi często przechodził sam lub w grupie, a także dowiadując się jak najwięcej o swoim celu. Qifrey był synem miejskiego archiwisty i zmarłej już tkaczki, w wyniku czego dużo czasu spędzał poza domem w towarzystie Arin i reszty łobuzów, którzy to przyciągają się nawzajem swoją tendencją do wpadania w tarapaty. Z szarym futrem i błękitnymi oczami, jego główną cechą charakterystyczną były jego szaro-białe włosy oraz fakt iż uczył się on magii rytualnej z księgi na którą to ‘natrafił’ w okolicznościach których nie chce nikomu tłumaczyć. Z pomocą węgla czy innego przyrządu do pisania tworzył on kręgi i wzory na różnych przedmiotach, sprawiając iż zwykłe buty pozwalały skakać wyżej, a kamień wydawał z siebie upiorne zawodzenie.

Cała zgraja, z Qifreyem na czele i Arin u jego boku lubiła wędrować po mieście, szczególnie tam, gdzie dorośli mówili że nie wolno. Od ruin nieodnowionych jeszcze budynków które zawaliły się w pożarze, po kanały miejskie, gdzie powietrze było stęchłe a każda ścieżka tylko prowadziła do kolejnego rozwidlenia. Oczywiście pałętają się też po ulicach miasta, parkach i zaułkach, szukając kolejnych ciekawych miejsc do spotkań lub czegoś do zabicia czasu. Nira, choć kompletnie niezainteresowana tym stylem życia, starała się być częścią grupy, choć jej ponure i brutalne spojrzenie na świat zazwyczaj było przydatne tylko wtedy, gdy napotykali kolejny opuszczony dom, gdzie jej zdolność snucia coraz to bardziej makabrycznych scenariuszy tworzyła prawdziwie niezapomniane chwile.

Gdy tylko jej miejsce w grupie stało się niepodważalne, zaczęła próbować ukrócić żywot Qifreya. Próbować, albowiem odkryła iż chłopak miał wręcz nadnaturalne szczęście, wszystkie jej próby bowiem kończyły się albo kompletną porażką albo były powstrzymywane przez innych w grupie, jak choćby jej siostrę. To, co robiła, nigdy nie było oczywiste. Czasami z pomocą strumienia krwi osłabiła filar w miejscu, gdzie Quifrey miał stać, tylko po to by ten przeszedł na bok akurat w momencie, który pozwolił mu uniknąć śmierci. Innym razem próbowała wytrącić go z równowagi by spadł z dachu, ale Arin, wiecznie zapatrzona w niego, zdołała go złapać nim do tego doszło. Bez względu na to jak bezpośrednia czy też nie była jej próba, zawsze działo się coś co w ostatniej chwili ratowało jego skórę, lub znalazł się ktoś kto dawał radę ocalić go przed snem wiecznym.

Jej skupienie na Qifreyu, niestety, zostało zauważone, zarówno przez innych jak i przez samego harenida, lecz ku jej (nie)szczęsciu, wszyscy łącznie z nim źle zrozumieli jej zamiary, albowiem myśleli że patrzyła na niego tak wnikliwie bo była w nim zauroczona! Jej przewroty oczami i chłodne zaprzeczenia zostały odebrane jako brak odwagi i ku szoku Niry, w przeciągu kolejnych tygodni Qifrey zaczął zapraszać ją na… randki! Z początku stawiała opór, słowny a nawet fizyczny, lecz chłopak zdawał się tępy pod względem zrozumienia kobiet, uznał bowiem że ona tylko zgrywa niedostępną i kontynuował swoje starania. W końcu jednak Nira zaakceptowała tą ironię losu, każda taka randka bowiem była kolejną okazją by spróbować zakończyć historię młodzieńca, choć nie cieszyła się z tego iż Arin była w pełni świadoma tych schadzek, często bowiem były one tematem rozmów i plotek z resztą zgrai Qifreya. Niestety, ktokolwiek nad tym młodzieńcem czuwał, zdawał się wciąż być obecny, albowiem każda z coraz to bardziej drastycznych, absurdalnych i coraz to bardziej skomplikowanych prób  Niry zdawała się nie działać W tym tempie zaczynała się obawiać że prędzej dopadnie go starość, niż ona sama, a niedola którą odczuła na tą myśl sprawiała iż demon wewnątrz niej wcale nie narzekał na ten rozwój sytuacji..


~~~
Rozdział Czwarty – Akceptacja
Czasy obecne
~~~


…