„Różnicą między bohaterem a potworem jest zazwyczaj jedynie to, co robimy, a co jesteśmy w stanie zrobić” - Fragment filozoficzny z poprzedniej ery, autor nieznany.
~~~
Wprowadzenie – Gdy kota nie ma, myszy harcują
Czasy przed narodzinami Vinzenta
~~~
Rapsodia posiadała wiele rodów, które zamieszkiwały to państwo od wieków, pławiąc się w bezpieczeństwie i bogactwie, w jakim to witane było każde kolejne pokolenie. Nie oznaczało to jednak, iż każdy pławił się w bogactwie i luksusach, nieuniknione było bowiem wytworzenie różnych warstw społecznych, w tym także tych zajmujących mniej chwalebne miejsce w historii miasta. Na całe szczęście nawet dla tych, którym niepisana była wielkość i sława, los zawsze mógł się uśmiechnąć i to właśnie od takiego uśmiechu zaczęła się historia Vinzenta.
Na szczycie można było znaleźć wiele rodów, ale tylko jeden ma prawdziwe znaczenie dla tej historii. Elfi ród Sad’o’masso od setek lat pomagał w tworzeniu i utrzymywaniu magicznych ogrodów będących jednym z głównych filarów tutejszej społeczności. Magowie należący do tej rodziny byli znani wśród praktykantów magicznych arkan wzdłuż i wszerz Alaranii dzięki naturalnemu talentowi do obdarzania roślin wzmocnieniami, które utrzymywały się nawet w przyszłych szczepkach i nasionach. Nawet ci, którzy nie podążyli ścieżką magiczną, a którzy to narodzili się pod herbem tego rodu, często byli słynnymi uczonymi czy też wybitnymi ogrodnikami. Jak można się domyślić, w obecnych czasach ród ten był nie tylko bogaty, ale i wielce szanowany wśród wszelkich sfer społecznych Rapsodii. To, oczywiście, sprawiło, iż posiadali oni zaszczyt, jakim było posiadanie i zarządzanie sporą willą i przynależących do tejże terenów, na których to rosły jedne z licznych magicznych sadów.
Jak można sobie wyobrazić, taka willa i sady do niej przynależące wymagały nie tylko mądrego zarządzania przez głowę rodziny i uzdolnionych potomków, ale i także licznej pomocy i służby, która dbała o wszelkie błahostki, drobnostki czy oczywistości, którym faktyczni członkowie rodu nie powinni się zajmować. Wśród nich był wiery lokaj, Dadi Bedeesem, zwykły alarianin, który swoim nienagannym zachowaniem i dedykacją stał się szanowany zarówno przez resztę służby, jak i większość elfiego rodu. Można było także wyróżnić wśród służek jedną ze sprzątaczek, kotołaczkę znaną jako Dommi Mommi, która może i nie była najwybitniejsza, to jednak braki w zdolnościach i profesjonaliźmie nadrabiała wiecznie dobrym humorem, którym łatwo zarażała nawet osoby powszechnie uważane za sztywne niczym sztyl od miotły.
Dadi oraz Dommi znali się od lat, przez ten czas będąc zarówno współpracownikami, jak i dobrymi przyjaciółmi. To wszystko zmieniło się, gdy przez tydzień cały ród Sad’o’Masso przebywał poza willą, pozostawiając ją pod opieką służących. Nie dochodziło do niczego drastycznego podczas tej nieobecności, nikt bowiem nie był na tyle naiwny, by ryzykować swoją pracę, ale służba otwarcie spędzała razem czas, zarówno podczas pracy, jak i w przerwach które poświęcali na relaksie. I tak się akurat złożyło, iż Dadi i Dommi zdołali podczas tych chwil odnaleźć między sobą coś więcej niż tylko przyjaźń. Ledwie trzy miesiące później rozeszła się informacja o ich przyszłym dziecku. Głowa rodu Sad’o’Masso, doceniając ich ciężką pracę na rzecz rodu, wykazał się hojnością i pozwolił im, aby dziecko mogło wraz z rodzicami mieszkać w kwaterach służby wraz ze swoimi rodzicami. W ten oto sposób, miesiące później na świat przyszedł młody kotołak, Vinzent.
Oh, nikt jeszcze nie wiedział cóż za tragiedią był ów fakt.
~~~
Rozdział Pierwszy – Pierwsze koty za płoty
Czasy do piętnastego roku życia Vinzenta
~~~
Vinzent był grzecznym dzieckiem. Kochał swoich rodziców i z uśmiechem na twarzy witał zarówno członków służby, jak i prawowitych właścicieli willi. Tak uroczego dziecka jak on nie sposób było rozpieszczać, a był on jedynym nieletnim w willi, dlatego też bardzo szybko wszyscy dookoła stali się niejako rodziną dla młodego chłopaka. Od elfów zawsze mógł liczyć na kosztowne prezenty oraz edukacje, która zazwyczaj zarezerwowana była dla prawowitych potomków rodu. Od służby tymczasem zawsze mógł liczyć na skromne ale znaczące gesty, jak choćby najsmaczniejsze kąski obiadu, pełne śmiechu gonitwy po korytarzach willi czy nawet opowieści na dobranoc zawsze, gdy tego pragnął.
Tak było, takie były fakty. Lecz prawdziwy powód, czemu dzieciństwo Vinzenta było tak owoce miało źródło nie w wyglądzie czy zachowaniu młodego kotołaka, a w jego magicznej naturze. Czy to przez uśmiech losu, czy też zapomniane geny przodków, już od urodzenia był on zdolny do magii, nawet jeżeli sam o tym nie wiedział. Gdy miał już naście lat, zaczął on zauważać, iż jego bliscy nigdy nie odmawiali mu tego, czego pragnął. Z początku nieświadomy magicznych konsekwencji, a jednocześnie ciekawy tego, gdzie leżą granice tego, co dla niego zrobią, zaczął on wystawiać ich dobrotliwość na próbę. Z początku były to niewinne rzeczy - pieniądze na które nie zapracował ale o które poprosił, dodatkowa porcja słodyczy, mimo iż dopiero co zjadł poprzednią, a nawet pozostanie poza łóżkem długo po tym, jak na niebie zalśniały gwiazdy. Z kolejnymi latami jednak jego zachcianki stały się coraz to bardziej wykraczające poza to, na co powinni mu pozwolić. I choć pojawiał się okazjonalny opór, to jednak wystarczyło aby jego pragnienie, jego wola, były niezłomne i skupione, aby każdy kto od lat przebywał w willi był mu niczym sługa. Byli oni gotowi zrobić dla niego wszystko, od dawania mu drogiego alkoholu zarezerowanego tylko dla członków elfiego rodu, po nawet skradnięcie pocałunku od matriarchy elfiego rodu.
Vinzent nie był głupi, a jego edukacja o świecie była dostateczna, by był on w stanie usnuć teorię, jakoby magia czy inna nadnaturalna siła wspierała go. Wystarczyło mu kilka miesięcy, by ustalić, iż potrafił on własną magią napierać na emocje i umysły innych. Jego rodzice i wszyscy którzy mieszkali w willi przez lata byli wystawieni na podświadomą manifestacje tego, aż w końcu stali się oni kompletnie mu ulegli, nawet jeśli we wszystkich innych kwestiach wciąż zachwoywali pozory normalności. Okazjonalni goście, którzy w tym czasie przyszli do willi, nie byli tak łatwi do skontrolowania - ich umysły i emocje były niczym za murem, który musiał albo delikatnie rozłamywać z biegiem czasu, albo zburzyć pod naciskiem własnej woli. Pierwsza opcja była dyskretna, ale wymagała godzin, jeżeli nie dni a nawet miesięcy, zależnie od tego jak silna była wola osób, na których testował swoje zdolności. Druga opcja okazała się o wiele mniej delikatna, ale na całe szczęście Vinzent był na tyle mądry, by tą przetestować na kimś mniej ważnym.
Wystarczyło pare słów do służby willi, aby przyprowadzona została losowa sierota, pod pozorem zaoferowania jej ciepłego jedzenia i wygodnego łóżka. Rzecz jasna jedyne co ją spotkało to ból, gdy kotołak zaczął rozszarpywać to, co stało między nim a dostępem do głowy dziecka. Nieletni umysł, stłamszony życiem na ulicy, nie stawiał zbyt dużego oporu. Jednak zamiast przejąć nad nim kontrolę, Vinzent przez kolejnie tygodnie eksperymentował, odkrywając wszystkie dotychczas nieznane mu tajniki jego magii. Odkrył on swoje limity, zarówno te wynikające z natury jego magii jak i również z siły jego umysłu, która to wyczerpywała się przy nadmiernym wykorzystywaniu jego zdolności. dowiedział się także tego, jak odczytywać, kontrolować, nadpisywać a nawet usuwać emocje, myśli i wspomnienia. Zdołał nawet odkryć jak swoją władzę nad umysłami wykorzystać w celu kontrolowania ciała i zmysłów innych, czy to w bezpośredni czy pośredni sposób.
To jednak, co było najważniejszym z jego odkryć? Kochał on pozycje, w jakiej się znalazł. Był niczym ostateczny łowca, a każdy w zasięgu jego woli był jego zwierzyną. Radość, jaką czuł gdy dał sierocie fałszywą nadzieje na ucieczkę, tylko po to by ją odebrać, była nie do opisania. Świadomość iż nawet cudze umysły nie są dla niego przeszkodą obudziło w nim poczucie niestłamszonej wolności i wyższości, która nadmuchała jego i tak już olbrzymie ego. Każdy i wszystko było w zasięgu jego ręki. Słabsze umysły bez problemu mógłby stłamsić, zaź tych o żelaznej woli pokona z czasem, tak długo jak zdoła ich mieć przy sobie wystarczająco długo.
W obliczu tego wszystkiego, ciężko nie było Vinzentowi myśleć o tym, iż był on ponad wszystkimi żywimmi istotami. Ta jedna myśl sprawiła, iż kolejne lata jego życia były równie beztroskie, co krwawe.
~~~
Rozdział Drugi – ???
Czasy od ??? do ???
~~~
???
~~~
Rozdział trzeci – ???
Czasy od ??? do ???
~~~
~~~
Rozdział Czwarty – ???
Czasy obecne
~~~
…
