Profil użytkownika Kvaser

Avatar użytkownika

Ogólne

Potęga:
Imię: Przydomek kapłański "Kvaser" bądź też "Kvasir"
Rasa: Czarodziej (syn ludzkiej kobiety oraz czarodzieja)
Wiek: 570


Aura

Jeżeli kiedykolwiek podejmiesz się czytania tej emanacji – uważaj! Jest bardzo silna i można odnieść niemal fizyczne wrażenie, że jest się przez nią przygniatanym do ziemi, wciskanym w glebę, jakby ktoś podniósł ciśnienie atmosferyczne. Jej kolor to pofalowana powierzchnia splotu dwóch nici: srebrnej i kobaltowej, zaś tak powstały materiał aury jaśnieje i lekko połyskuje, choć matowieje od swego centrum, poświatą o barwie delikatnego, ledwo dostrzegalnego szafiru. W nozdrzach rozpościera zaś gamę niezidentyfikowanych zapachów, choć spośród ich ogromu dostrzegalnie wyróżnia się woń starych ksiąg i wypalonego wosku ze świec. Wokół jej epicentrum roznosi się potężny pogłos gromów. Czasem wręcz można się zastanawiać, jak blisko jest burza, która niby nadchodzi. Po uczuciu lekkiego odrętwienia dochodzi się jednak do wniosku, że to nie piorun, a właśnie dźwięk niedalekiej aury. Gdy się wsłuchasz zaś w nią dostrzeżesz to nasilający się, to zanikający, pojedynczy, buczący ton, który niemiłosiernie brzęczy. Dopiero pod nim ukryte są głosy i dźwięki, których nigdy się wcześniej nie słyszało, zupełnie obce i niezidentyfikowane. W dotyku jest przede wszystkim niesamowicie, wręcz niebezpiecznie ostra, nieco twardawa na krawędziach, zaś poza nimi nieco giętka. Wokół natomiast zdaje się być niezwykle gładka, choć to może być jedynie złudzenie spowodowane ostrością. Na języku również pozostawia lekko gorzki smak, choć pierwszym aromatem docierającym do czytającego jest jej łagodność.


Wygląd

Wygląd ma bardzo ludzki, nie odbiegający od normy. Ciepły odcień karnacji łączy się z ciemno-brązowymi, krótkimi włosami, które nadają łagodności mężczyźnie. Piwna barwa oczu idealnie współgra z tą paletą barw, chociaż bardziej ukierunkowały się w koloryt zieleni i złota. Są jasne, choć lepiej pasuje tu określenie "blade", i na swój sposób zimne, bezuczuciowe. Szczególnie pogłębiło się to w ostatnich latach, gdy Kvaser zapuścił się w jednym miejscu. Niektórzy byliby w stanie posądzić go o ślepotę, szczególnie za dnia, gdy słońce pada jasnym blaskiem na jego gałką oczną. Nie ma on jednakże żadnych problemów z widzeniem, w tej kwestii nic się nie zmieniło. Jest to odzwierciedlenie wyprucia z uczuć, pogłębionej obojętności.
Charakteryzuje się młodzieńczą twarzą o raczej kwadratowych konturach, a także stosunkowo wysokim wzrostem, ponieważ mierzy ponad sążeń wzrostu (ok. 189 cm). Często pojawia się z zarostem, szczególnie gdy lenistwo góruje nad wyglądem. Dosyć spory nos z delikatnie garbatym wzniesieniem wcale go nie oszpeca, a wydaje się idealnie wpasowywać w ramy jego urody. Dolną wargę ma delikatnie pełniejszą od górnej, ale usta nie rzucają się w oczy, ponieważ ich barwa zbliżona jest do kolorytu skóry. Ubiera się lekko i swobodnie. Najważniejszą częścią garderoby według niego są buty. Muszą być wygodne i wytrzymałe na długie podróże. Jednak przebywając w świątyniach doskonale czuje się w geta. To właśnie w pospolitych „drewniakach” jego ruch jest najzgrabniejszy i najpewniejszy. Powszechny, ludzki strój niemalże zawsze chowa pod kapłańską, szeroką szatą w kolorze granatu, którą zazwyczaj przeszywają jakieś zdobienia – najczęściej złota nić. Czasem przewiązuje szatę również pasem bądź drogim sznurem. Nie stroni od sprawiania sobie przyjemności jaką jest zakup nowego kostura, na których się wyśmienicie zna mimo, że od pewnego czasu przywiązał się do jednego, wymagającego egzemplarza.
Wbrew pozorom, mimo ciężkiej pracy umysłowej i godzin spędzonych nad księgami, starał się zadbać o swoje ciało i chociaż nie należy do najbardziej umięśnionych mężczyzn to nie pozwolił na zapuszczeniu się w drugą stronę. W odwiedzanych świątyniach z chęcią uczestniczył w ćwiczeniach fizycznych chcąc odzyskać spokój ducha. Dzięki temu jego ruchy stały się płynniejsze, zdobył kontrolę nad swoim ciałem, a także odznaczył łagodnymi rysami mięśnie. Sylwetkę ma bardziej smukłą, ale nie jest pozbawiony męskiej budowy. Szersze ramiona i nieco węższe biodra nie wprawiają w osłupienie, ale wbrew wszystkiemu wzbudza on respekt. Chód ma lekki i wcale nie klapie bezczelnie w getta! Nigdy się nie spina, chyba, że w walce, ale stresujące sytuacje nie zaćmiewają jego umysłu zważając na fakt, iż właściwie trudno wprowadzić go w jakikolwiek stan emocjonalny.


Charakter

Kvaser wbrew pozorom jest osobą bardzo… pogodną, co wydaję się dziwne przy jego szczątkowym zasobie uczuć. Jest istną oazą spokoju, która w magiczny sposób koi zmysły każdej istoty. Z reguły nie działa pochopnie, chociaż wszystko zawsze zależy od sytuacji. Charakteryzuje go w szczególności opanowanie. Nigdy też nie pogardzi towarzystwem, nawet tym piekielnym. Mimo złych doświadczeń nie odczuwa urazy wobec nikogo. Być może to efekt jego obojętności albo też rozumienie cech każdej rasy. Doskonale rozróżnia dobro od zła, a jako były Kapłan nadal jest szanowany i podziwiany. Od momentu odejścia wciąż uważany jest za postać wyjątkową, niemalże świętą, co z chęcią wykorzystuje, a nawet podtrzymuje i wzmacnia tę opinię. Wszelkie święte księgi traktuje jak zasób wiedzy. Chociaż sam nie wierzy w Pana (jako Boga), a także w innych Bogów (o czym oczywiście nie wiedzą inni), docenia mądrości płynące z anegdot świętych ksiąg, przez co jest osobą bardzo charyzmatyczną i przekonywującą. Nigdy nikomu nie narzuca wiary, bo nie chce być hipokrytą. Wciąż korzysta z dobrych stron bycia Kapłanem. Dzięki opowiastkom bądź prowizorycznym nawróceniom, zarabia na chleb i dach nad głową. Uwielbia spotykać istoty interesujące oraz bogate w życie uczuciowe, w ten sposób stara się sobie przypomnieć, bądź nie zapomnieć o tym, czym są emocje. Z upływem lat każda cząsteczka uczuć ulatuje z niego nieubłaganie, a on wydaje się w żaden sposób tym nie przejmować. Wielu rzekłoby, że jest osobą dobrą jednak tak naprawdę jego działania są wyłącznie przykrywką bądź oznaką znudzenia. Trudno powiedzieć czy osoba bez emocji nadawałaby się na Kapłana. Nie jest istotą świętą, często robi rzeczy, których zapewne nie powinien. Jest w stanie umiejętnie zakamuflować wszelkie niewygodne sytuacje i dobrze się wytłumaczyć. Brak uczuć nie przeszkadza mu również w przebywaniu w towarzystwie kobiet, ale na bliższe kontakty decyduje się z nadmierną ostrożnością. Płeć piękna głównie kieruje się emocjami, a że sam jest ich pozbawiony to często kończy się konfliktem. Chociaż nie za bardzo zawsze chce, tłumaczy się trybem pracy, świętością i innymi bzdurami, które nie doprowadzą do nieszczęścia. W końcu najgorsza w świecie jest obojętność, a jakim trzeba być dupkiem by patrzeć pusto na płaczącą kobietę?
Jego charakter niestety odmienił się w przeciągu ostatnich zdarzeń, a raczej z powodu ich braku. Trudno w jakiś sposób go opisać. Niektórzy odważą się na słowo „zgorzkniały”, inni stwierdzą, że jest ”bezlitosny” i właściwie każde określenie będzie do niego pasować dopóki, dopóty ktoś nie zauważy, że Kvaser w środku jest prawie całkowicie pusty. Trudno do tego dojść nie znając historii kapłana. Zadziwiający jest fakt, że sława jego nie ucierpiała za bardzo. Owszem, gdzieś podniosły się wątpliwe głosy na temat wyznawcy, ale zaszczuty w mieszkaniu przyjaciela nie miał okazji okazać swoich dolegliwości.

Atrybuty

Krzepa:Raczej wytrwały, Wytrzymały,
Zwinność:Zręczny, Precyzyjny,
Percepcja:Wyczulony na wibracje, Wyczulony na magię,
Umysł:Niezwykle bystry, Błyskotliwy, B. silna wola,
Prezencja:Godny, Charyzmatyczny,

Cechy specjalne

Wiedza tajemna [Z]
Bardzo rozległa wiedza [Z]
Znajomość języków [Z]Mowa Smoków, Pradawna Mowa
Pakt z diabłem [K]Niedopełniony pakt sprawił, że jego możliwość odczuwania uczuć bądź emocji została wysoce upośledzona. Z każdym dniem ulatniają się coraz bardziej sprawiając, że Kapłan staje się obojętny. Dotyczy to zarówno odczuć negatywnych, jak i pozytywnych.

Umiejętności

Jeździectwo (jazda konna) [W]
Nauki medyczne [O]
Botanika [O]
Historia [W]
Architektura [P] Architektura w pewien sposób wiążę się z historią. Dopiero od jakiegoś czasu zaczął się tym skrupulatniej i dogłębniej interesować, a wszystko przez częste powiązania między duchami a miejscem, bądź też strategicznym podejściem polityków, a także samych Świątyń i ich powiązań między materiałem budowlanym a wierzeniem.
Kartografia [O]
Nauki ścisłe [W] Fizyka, chemia, biologia, matematyka- już od początku starał się powiązać nauki ścisłe z historią powstania magii i chęcią poznania czym ona jest. Także należy tu zaliczyć również geografię, jak i astronomię, którą poznawał z chęcią przy okazji.
Meterologia [P]
Jubilerstwo [P] Ilość pierścieni i kosztowności na palcach, szyjach (itp) Kapłanów dała się we znaki.
Etykieta [O]
Prawo [W]
Polityka [O]
Kulturoznastwo [O]
Niebianologia [W]
Piekielnologia [O]
Religoznastwo [M]
Filozofia [M] Podobnie, jak Religoznastwo, nauki te były obowiązkowe w karierze Kapłańskiej Kvasera.
Czasologia [P] Zaczął się nią interesować w momencie chęci podróżowania poza światem Alarnii.
Rytualizm [P] Często obchodzone rytuały w innych świątyniach pozwoliły mu na zdobycie minimalnej wiedzy na ten temat.
Uniki [W]
Władanie bronią (miecz) [W] Często wykorzystuje magię energii do wytworzenia miecza. Wykorzystuje cząsteczki krążące wokół, a owa broń staje się niezwykle ostra i tnie z niesamowitą precyzją,a także łatwością. Jej powłoka wydaję się niezwykle delikatna, półprzezroczysta, co często myli przeciwników. Nie jest to jednak nic innego jak skupisko czasteczek i utrzymującej energii. Z prawdziwym żelazem również daje sobie radę, chociaż nie jest ono już takie lekkie w dłoniach mężczyzny.
Bestiologia [W] Wierzenia, a także legendy pozwoliły mu na opanowanie tejże umiejętności. Często także musiał szukać potwierdzenia faktów o ich istnieniu czy też cech charakterystycznych, dlatego też jest w stanie je wytropić.
Tropienie [O]
Kaligrafia [W] Ma wyjątkowe piękne pismo.
Poezja [O] Hobby a także liczne rozmowy z artystami, śpiewakami itp. Często z nimi rozmawia, w końcu to w poezji kryją się prawdziwe uczucia.
Aktorstwo [W]
Pismo runiczne [O]
Wiedza o światach [P]
Kreomagowanie [P]

Magia

        Sposób rzucania zaklęć: Inkantacje
Energii [M]
Struktury [A]
Demonów [N]
Przestrzeni [U]

Magiczne przedmioty

Kapryśny kostur [ZAC]W zamian za pomoc Kvaser otrzymał kostur, który, jak się okazało, żyje trochę własnym życiem. Ma swój rozum, co prawda nie mówi, ale posiada ostre kolce. Jeżeli ktoś lub coś mu się nie spodoba, a go trzyma to z pewnością ucierpi. Prosty, zagięty elegancko na końcu kij wokół którego wiją się grube łodygi ozdobione ów kolcami. Posiada także okrągły, ścięty w wielu miejscach, przez co i nierównomierny, kryształ. Mienił się w barwach fioletu, a żywo zielony kolor lśni na ostrych brzegach. Ewidentnie emanuje magią, co wyczuć może pierwszy lepszy posiadać zmysłu magicznego. Zazwyczaj wygląda jakby zastygł na wieki, ale kij jest strasznie kapryśni. Potrafi się ożywić, łodygi zacisnąć na ręce właściciela i nie puścić. Kolce wbić się w ciało bez najmniejszego problemu, o ile tylko sam tego zechce lub gdy chce odstraszyć kogoś niechcianego. Jeżeli jednak kogoś sobie obierze to o dziwo nie rani. Kryję się w nim niepokojąca siła. Kvaser od czasu jego otrzymania bywa częściej zmęczony, chociaż gdy odłożył go na bok na dobre siedemdziesiąt lat to wróciły mu siły fizyczne, mimo, że psychicznie jest wypalony. Teraz nie zwraca na niego tak wielkiej uwagi, jak kiedyś, a kostur częściej go rani. Jeszcze jakiś czas temu interesowała go tajemnica działania przedmiotu, teraz… Jest z tym kłopot.

Towarzysz


Historia

Jest przypadkowym synem ludzkiej kobiety lekkich obyczajów i potężnego czarodzieja, którego nigdy nie poznał. Mimo to, dostał po nim „w spadku” niesamowite zdolności do magii i nie tylko, za co poniekąd mógłby być wdzięczny. Oczywiście losowi.
Niezdolna do utrzymania matka oddała więc pozornie zwyczajnego chłopca do szkoły magów, nigdy nie wracając po swoje dziecię. Trudno było stwierdzić czy zadała mu wielki cios w serce. Niewiele z tego pamięta, a upływające lata wykreowały w nim pracowitość, pobudzały bystry umysł, nie marnowały krzty inteligencji, którą posiadał. Uczył się, przez wiele lat spędzając tysiące godzin nad księgami i pergaminami. Próbował zapanować nad drzemiącą siłą w naturze i zrozumieć tajniki magii. Nikt jeszcze wtedy nie widział, jak wielki potencjał kryje się w tej jednostce.
Wiedza ludzka była dla niego za mała, a umysł zbyt ambitny by mógł tak po prostu pozostać w zapyziałej dziurze, do której nadal żywi sentyment. Jako jeszcze szczeniak wyruszył na poszukiwanie własnego mentora i szybko tego pożałował. Niespełna dwunastoletni chłopiec z trudem radził sobie sam w prawdziwym świecie, bez opieki czy dachu nad głową. Wówczas wszystko wydawało się trudniejsze, a co gorsza, żaden czarodziej nie chciał przyjąć pod swoją pieczę zwykłego chłopca. Bo taki też był. Zwykły, nic nie znaczący człowiek, który zabawia się żałosną podstawą magii.
Pewnego dnia odnalazł wieżę. Była to samotnia jednego z czarodziejów. Tak więc już starszy, o około dwa lata chłopak, usiadł na schodkach, tuż pod drzwiami i czekał. Mieszkaniec wieży wychodził co dwa dni o tej samej porze, stawał zawsze na tej samej skale i obserwował zawsze te same tereny. Przechodził obojętnie koło swojego młodego prześladowcy. Z początku młodzieniec rzucał się pod nogi, błagał, a nawet w akcie desperacji łzy same popłynęły mu po policzkach. Pragnął uczyć się dalej, wiedzieć więcej, zapanować nad tym, co z wiekiem w nim narastało, a czego nikt wciąż nie widział. W końcu jednak tylko czekał. Z początku dopadła go kompletna rezygnacja i bezsilność. Później jednak zagościło w nim opanowanie, a z czasem także…

Zamyślony, wygłodniały, a jednak pełny determinacji wstał zaciskając pięści. Nie zorientował się nawet, gdy czarodziej wyszedł i ujrzał go odchodzącego na czerwono-różowym tle nieba, którego próbowały sięgnąć zimne odcienie gór. Kostur zastukał o kamienną posadzkę, wówczas odezwał się pierwszy raz:
-Dlaczego?
Chropowaty głos wstrzymał czarodzieja na chwilę. W chłopaku panował stoicki spokój, ale w jego odpowiedzi można było wychwycić nutkę niechęci i odrazy.
-Bo nie potrafi Pan wzbudzić we mnie miłości. Miłości do nauki i rozpalić wiecznego ognia do pasji jaką jest magia. Wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że włada tu… hmmm…-szukał słów w głowie próbując określić to co czuję, a była to rzecz trudna dla tak młodego, a jeszcze w przyszłości długo żyjącego chłopaka.
-Obojętność?-spytał czarodziej.
Młodzieniec zwrócił się w stronę pradawnego. Nie był on jeszcze siwy, chociaż z pewnością miał swoje lata na karku. Chwilę jeszcze trwali w ciszy, aż wreszcie chłopak odezwał się z młodzieńczą wyrywnością.
-Właśnie…-podjął w zamyśleniu- Magia nie jest obojętnością. Jest też czymś więcej niż tylko energią, cząsteczką niewiadomego pochodzenia. Bo dlaczego niektórzy wyzwalają ją pod wpływem emocji, a inni pod wpływem słów czy rytuałów? Wszystkie księgi potrafią mówić to samo. Objaśniają i tłumaczą, głoszą hipotezy, które nie są potwierdzone. Bynajmniej te ludzkie. Jednak są tacy, którzy wiedzą więcej, a ja wiem, że TO WIĘCEJ istnieje. Problem w tym, że istoty uważające się za wyższe nie chcą mówić. Ale w czym są oni wyżsi? Jeżeli magia jest dla nich już tylko normą to nie chcę się od nich uczyć-wypowiadał swoje myśli na głos, wyzbywając się raz na zawsze skrępowania, które wcześniej męczyło jego duszę. –Niech Pan wybaczy.-ukłonił się nieznacznie. Nie zdążył się jednak odwrócić wstrzymany kolejnymi słowami.
-Prawda ta znana jest od wieków. Obojętność…-westchnął pradawny-… to najniebezpieczniejsza broń. Mniej bezpieczna od samej nienawiści czy czystego zła…-zmęczone oczy wciąż przyglądały się i badały nieznajomego przybysza- Rzeczą jedną jest wypowiadanie słów. Drugą pojmowanie ich. Dobrze, że je pojąłeś…-odrzekł przerywając nadchodzącą pauzę- Chodź za mną chłopcze.
I poszedł wraz z nim. Wraz ze swoim mentorem.
Kolejne stulecia poświęcił nauce. Uczył się skrupulatnie magii, odkrywał wiedzę tajemną, a także przyjmował wiedzę na temat świata, który go otacza. Również starał się pojąć rzeczywistość sięgającą poza obrębami Alarnii, ale ona interesowała go najmniej. Jego mentor zaś dostrzegał w nim kogoś więcej niż tylko człowieka. Zaczął odczuwać siłę, która tkwi w tym zwykłym, ludzkim ciele. Młodzieniec był kimś więcej niż tylko kolejną jednostką, a to co w nim było, przekraczało wiedzę czarodziejską. Są rzeczy, których nawet wieczne smoki nie są w stanie pojąć. Nigdy nie zdecydował się wybudzić demona tkwiącego w uczniu, który uśpiony był jedną cechą. Człowieczeństwem.
Z czasem młodzieniec począł opuszczać wieże, aż w końcu na stałe pozostawił swojego nauczyciela, którego z początku jeszcze często odwiedzał.
Jego niegasnąca chęć pochłonięcia tego, co zwykłemu człowiekowi nie jest dane, zapędziła mężczyznę w skrajny pracoholizm, ale to dzięki niemu sięgnął rangi czarodzieja mimo nieczystej krwi. Marzył o tym by zasiąść w radzie, która odbywa się regularnie, co 100 lat. Nigdy jednak nie chciano go zaprosić na zebranie ze względu na jego pochodzenie. Jednak widział w tym wszystkim sens i to on wodził go za nos, aż wreszcie…

Pewnego dnia na swojej drodze spotkał zmiennokształtną. Z początku nic nadzwyczajnego. Ot, drobna pomoc, noga dziewczyny przygnieciona była potężnym drzewcem. Wydostał ją z naturalnej pułapki i pożegnał.
Z czasem spotykał ją coraz częściej na swych ścieżkach, chcąc poznać tajniki świata i żywych organizmów, które niezbędne były do zrozumienia świata magii. W końcu między dwojgiem zaiskrzyło, a następnie przerodziło się w prawdziwe, głębokie uczucie. Uwielbiał jej dzikość. Jej swobodne ruchy, poczucie wolności, a połączenia ze światem natury było według niego godne podziwu, ale także czymś zachwycającym i inspirującym. Była iskierką w jego życiu, która codziennie pobudzała go do życia. On zaś swoim stoickim spokojem czasem sprowadzał ją na ziemię. Niczym ogień i woda, na zmianę to rozpalali się i gasili. Zawsze kochali.
Po wielu latach ciągłego rozrywania i łączenia dróg, postanowili wreszcie zakończyć te gonitwę i zamieszkać razem. Tak też stało, ale trwało to niezwykle krótko.
Dzień dobiegał końca. Niebo malowało się w czerwono-pomarańczowe pasma, na granatowej płachcie nocy. Mieszkali w sporej odległości od miasteczka, na polanie między górami, jednakże podróż do miasta zawsze sprawiała im przyjemność. Siedział znudzony przy stole mieszając herbatę w filiżance. Wreszcie zdecydował się na spróbowanie specyfiku podarowanego od ukochanej. Ostatnio częściej chorował, sam nie wiedział dlaczego.
Sięgnął porcelanowego ucha, wypijając niemalże całą zawartość, którą sobie przygotował. Nie chciał urazić zmiennokształtnej, a poza tym wychodził z założenia, że większość lekarstw smakuje tak samo – czyli obrzydliwie. Przez gardło z niechęcią przepłynęła ciecz i niemalże się nią zadławił, gdy jego ukochana wparowała do środka.
Była przerażona, a oczy dziewczyny szybko się zaszkliły. Jednym susem zbliżyła się do mężczyzny strącając kubek. Było już za późno.
Płakała i krzyczała, popadła w histerię, a on nie rozumiał dlaczego.
Nie rozumiał dlaczego płacze, ale też nie czuł charakterystycznego bólu, gdy kobieta jego życia cierpiała. Próbował ułożyć dłonie na jej ramionach, ale ta rzucała się wykrzykując niezrozumiałe dla niego zdania. Mówiła coś o pakcie, o diable, o eliksirze.
Fale gorąca gęstymi strumieniami wędrowały przez jego naczynia krwionośne. Poczuł fizyczny ból, skurcz tętnic, żył i naczyń włosowatych. Puścił ukochaną niczym oparzony. Miał wrażenie, że za chwilę popadnie w konwulsje, a gdy uniósł powieki… Zrozumiał.
Pakt z diabłem. Pakt z piekielnym, który ukazał się jego oczom. Tuż za plecami zmiennokształtnej. Był wielce niezadowolony, ponieważ rytuał został przerwany. Chciał pochłonąć dziewczynę czystym ogniem, ściągnąć do piekła i chociaż sam czarodziej niewiele rozumiał, podjął walkę. Była ona ciężka nie tylko dla niego, ale także dla samego diabła.
Sam niewiele mówi o tym spotkaniu. Skończyło się niemalże śmiercią dla dwóch stron. Wtedy widział ją po raz ostatni. Opatrywała jego rany, a także… wykorzystywała czary. Wcześniej niezdolna do wyzwolenia jakiejkolwiek magicznej energii, teraz tchnęła w niego życie. Ostatni raz była tak blisko niego.

Z czasem powoli pojmował co się stało. Eliksir pozbawił go w dużej mierze emocji. Trudno mu było określić, co czuł, a czego nie. Nie tęsknił, nie czuł miłości, ani smutku czy złości. Starał się żyć wśród innych, ale upośledzony emocjonalnie nie potrafił. Nie potrafił pogodzić z obojętnością.
Tak więc w ten oto sposób po raz kolejny wyruszył w świat chcąc uciec od obojętności.

Szukał wielu miejsc, czytał wiele ksiąg, ale nigdzie nie odnalazł odpowiedzi. Postanowił więc nie próbować zrozumieć samego paktu, a tego co się w nim kryje. Poznać światy poza granicami Alarnii.
W ten sposób trafił do świątyni znajdującej się na wzgórzu Salis. Najsłynniejszej i największej budowli oddanej Panu, zwana Świątynią Atwerpii.
Mijały miesiące, a nawet lata. Podejmował kolejne, wielogodzinne nauki. Z początku ingerował jedynie w księgi Pana. Odczuwał smutek z powodu swojego losu, z którym nie chciał się pogodzić. Z czasem jednak i on ulotnił się nieodwracalnie, a jego obojętność i dystans sprawiły, że zaczął być słuchany. Podziwiany przez lud, piął się coraz wyżej w swojej religijnej karierze. Głosił nauki Pana, chociaż później pod pretekstem poznania dogłębnie swojej wiary, poznawał inne wierzenia oraz wszelkie święte prawdy czy też prawa, a szczególnie te działające na jego korzyść…
Bycie jednym ze „świętych” okazało się być bardzo korzystne. Kapłanów chronił immunitet, mieli władzę, mogli robić wszystko czego zapragnęli i przykryć wszystko co niewygodne. Brnął więc dalej w świętych księgach, aż wreszcie przyjął na siebie piecze Kapłana, chociaż tak naprawdę nie wierzył w wygłaszane zabobony. W świątyni pozwolił sobie na poznanie kolejnych tajników magii oraz wiedzy o świecie.
Najważniejszą korzyścią byli jednak słuchacze. To właśnie zgłaszający się z prośbami oddawali się w pełni swojemu opiekunowi. Zdradzali swoje problemy, ale także uczucia. Brnął więc dalej, szczebel po szczeblu, aż wreszcie był jednym z Najwyższych. Szanowali go wszyscy. Nawet nieludzie odczuwali zaszczyt w jego obecności, a on nigdy nie wykazywał niechęci do kogokolwiek, traktując wszystkich na równi. Nigdy nie osądzał i za to go kochano.
Ze względu na jego siłę pojednania, nadano mu przydomek Kvasir (Kvaser). Legendy głoszą o istocie powstałej ze śliny dwóch potężnych plemion, tuż po ogłoszeniu rozejmu między nimi, gdy każdy z uczestników napluł do kotła. Owa postać posiadała taką wiedzę, że z łatwością mogła odpowiedzieć na każde pytanie. Została zabita przez dwóch karłów. Mordercy zmieszali jego krew z miodem tworząc miód pitny. Napój ten zaś wówczas ogłoszono symbolem mądrości i poezji.
W oczach innych stał się człowiekiem dobrym. Aż zbyt dobrym. Inni kapłanie zagrożeni byli siłą przebicia swojego przełożonego. Mógł sprowadzić wierzących na nieodpowiednie drogi, bez zysku dla kościoła. Nasz bohater przeczuwał nagły zwrot akcji, tak więc wyszedł mu naprzeciw. Poza tym będąc nawet tak rozpoznawalnym i wielkim człowiekiem, nadal nie odnalazł odpowiedzi.
Podjął więc kolejną podróż. Nowe szlaki wyznaczone były jednak poza granicami Alarnii… Łamały one święte prawa Świątyni Atwerpii, ale je także można było obejść…
Sam zrezygnował ze służby w świątyni na rzecz niewierzących, którzy nie chcieli przyjąć wiary. Odrzucił od siebie kościół powodując rozłam. Twierdził, że nawet piekielni zasługują na zbawienie, a przynajmniej na szansę uzyskania go. Od tamtej pory wędruje po świecie pod pretekstem nawracania zagubionych dusz.
Jak na ironię, czas sprawił, że również stał się obojętny na swoją ułomność. Nie pragnie już zasiąść w radzie czarodziejów, a także już nie z takim zapałem dąży do zwiedzenia światów poza Alarnią.

***
Kvaser rozpoczął nową część wędrówki. Przynajmniej od pewnego momentu mógł nareszcie nakreślić jakąś znaczącą zmianę w swoim życiu, gdy trafił w okolice naznaczone morską bryzą. To zdarzyło się w jednej z większych mieścin przy nadbrzeżu, zwanej Storset. Odziany w typowo kapłańską szatę czarodziej, oglądał owoce na bazarku, zagadując ckliwie sprzedawczynię komplementami.
- Niech mi oczy wrony wyprują jeśli się pomyliłem! Ma… - nim wypowiedziane zostało jakiekolwiek imię, Kvaser szybko zorientował się, że chodzi o niego. Przeszkodził w pół słowa dosyć młodemu mężczyźnie.
- Och, lepiej żebyś na siebie takich klątw nie zsyłał – zażartował mnich.
Mężczyzna miał około trzydziestu lat. Roztargnione włosy w kolorze atramentu, gęsta, chociaż zadbana broda oraz czujne oczy mieniące się w błękitnej barwie. To one wprawiły Kvasera w zamyślenie. Miały charakterystyczny kształt, delikatnie skośny.
- Jevon?... – spytał niepewnie spoglądając na mężczyznę zagadkowo. Ten podszedł do niego, po czym ze śmiechem objął przyjaciela.
- Już myślałem, że nie rozpoznasz starej mordy! – ryknął nieco za głośno. Kapłan zmieszał się, jakby zobaczył ducha.
- Myślałem, że jesteś człowiekiem – odparł podejrzliwie.
- Ja też tak myślałem.
Z początku mag nie mógł uwierzyć w tożsamość gościa. Za młodych lat, w szkole dla magów, rzeczywiście przyjaźnił się z Jevonem. Trudno zresztą było to nazwać przyjaźnią. Kvaser zawsze zatapiał się w tomach książek, to dla nich poświęcił prawie całe swoje życie. Można się więc łatwo domyślić, że nie miał zbyt wielu prawdziwych, przyjaciół. Był typem człowieka, który otaczał się wieloma ludźmi, każdy mógł nazwać go przyjacielem i on każdego tak nazywał, ale takich prawdziwych relacji chyba właściwie nigdy nie nabył. To było zabawne spotkać kogoś takiego samego, lecz tylko na płaszczyźnie posiadania „przyjaciół”. Oboje doskonale zdawali sobie sprawę z definicji tego słowa. Ludzie wokół lubią być w jakiś sposób określeni i nazwani więc zarówno Jevon, jak i Kvaser pozwalali im na odrobinę tej przyjemności naklejenia pewnej etykietki. To właśnie sprawiło, że znaleźli wspólny język. Niemniej jednak Jevon bardziej interesował się wszystkimi sprawami wokół, tylko nie nauką. Bardzo stronił od wszelkiego nauczania, był nieposłuszny, często rozrabiał, ale nie na tyle by można wywalić go na bruk. Poza tym, miał ten urok niegrzecznego chłopca, który w jakiś sposób trzymał go w tym miejscu. W końcu jednak mag uwierzył Jevonowi w jego tożsamość, gdy zaczął przytaczać historie z tamtych czasów.
- Oboje byliśmy podrzutkami – powiedział Jevon. – Tylko ja takim większym, bo chociaż ty wiedziałeś, że jesteś magiem. Ja właściwie sądziłem, że w wieku czterdziestu lat zejdę z tego świata a mam… Dużo!
- Ponad pięćset – zaśmiał się Kvaser.
Jevon doszedł do wniosku, że jego krew zmieszana jest z inną. Przez czterdzieści lat sądził, że życie jest mu za krótkie by poświęcać się nauce. Kolejne dziesięć wciąż hulał bez celu, tak jak w szkole. W wieku zbliżającej się sześćdziesiątki stwierdził, że coś musiało być nie tak.
- Stwierdziłeś to dopiero mając sześćdziesiąt lat na karku, że wyglądasz podejrzanie młodo? – śmiał się do rozpuku kapłan.
- Ja już wtedy nie liczyłem swoich wiosen! Ale, gdy spotkałem tego… Trevora, tego co sam rzucił szkołę, to aż się zdumiałem! Siwy taki, nie mogłem uwierzyć! A wiesz… Ja nie praktykowałem żadnych czarów na sobie. Jak mi powiedział, że ma tyle lat, a ja jestem młodszy, to się zadławiłem mięsem z królika! Skłamałem, że skończyłem szkołę dla magów i że tak, tak… to czary sprawiają, żem taki młody i boski! – mówił nieskromnie, ale ze śmiechem przyjaciel.
I tak jakoś dni się potoczyły. Jevon przeszedł całkowite katharsis, gdy zdał sobie sprawę, że dożyje jeszcze ze stu, a może dwustu lat. Z początku nawet próbował dowiedzieć się z czyją krwią zmieszana jest jego, ale porzucił tę ideę. Przydatna była tu tylko jedna informacja – jest długowieczny. Nie jest człowiekiem. Jedni mogliby rozpocząć swoje pijackie dni dopiero w takim momencie, gdy wiedzą, że mają przed sobą kolejne dziesiątki lat, ale nie Jevon. Nauka zawsze wydawała się zbyt ogromna na marne czterdzieści lat jego istnienia, ale mogąc dożyć dwustu, albo chociażby stu pięćdziesięciu wiosen, jest w stanie odkryć coś wielkiego. I faktycznie, Jevon stał się kimś wielkim. Kvaser nigdy nie spodziewałby się, że Jevon z Paterloss to Jevon z jego szkoły magów. Gościa na oczy nie widział, a tylko czytał artykuły. Mądrze pisał, jak więc uwierzyć, że to ten smarkacz z dziwnymi oczami tak odmienił własny los? Jednak psie lata wspominali równie gorąco. Nikt nie mógłby się tak doskonale podszyć pod Jevona, bo z resztą i po co? Mimo, że teraz był hm… magiem (może czarodziejem to za dużo powiedziane. Jevon podejrzewał iż płynie w nim krew elfów – te dziwne oczy!) to nie zmienił zbytnio swego charakteru. Owszem, jego przyjaciel tyle nie pijał co kiedyś, ale czuł się wiecznie młody i zdolny do balowania. Kvaser zresztą znał go tylko za czasów szkolnych. Tam tylko rozrabiał. Charakter Jevona nie zmienił się praktycznie od lat, jedynie spoważniał i wydoroślał, ale nie stał się humorzastym naukowcem, który wpędził się w cztery kąty. Śmiał się, żartował, może czasami przesadnie, lecz z charakterystyczną dla niego nutką narcyzmu. Mag wyznał śmiało, że już w pewnym momencie miał dość tłumu. Przeniósł się do Storset, tak prawie. Bo jego samotnia znajdowała się kilka staj dalej. Dorobił się właściwie kilku włości i co chwila przeprowadzał się to tu, to tam. Sprzedaje domy, kupuje nowe, ale generalnie ma kilka stałych miejsc na ziemi Alarańskiej.
Tematy ciągnęły się w nieskończoność. Teraz mieli ze sobą już o wiele więcej wspólnego. Łączyła ich nie tylko podobna filozofia życia, ale teraz i nauka. Jevon opowiedział Kvaserowi o prowadzonych badaniach. To było niczym przynęta na rybkę. Czarodziej miał zostać kilka dni, ale one zamieniły się w miesiące, a te następnie w lata.
Lecz nieubłagany czas oraz nadmiernie spokojne życie sprawiły, że Kvaser zaczął się zmieniać. Jego sielskie życie owiane praktycznie takimi samymi dniami doprowadziły do utraty kolejnych emocji. Z początku Jevon mocno powątpiewał w obojętność swego przyjaciela. Każdy w końcu ma gorsze dni i miesiące w życiu, sam Jevon miewał podobne stany, lecz czarodziej zdawał się być owiany jakąś tajemnicą, do której przyjaciel nie mógł dotrzeć. Owszem, wielokrotnie próbował, ale ten nigdy nie zdradził się z narzuconej klątwy. Mag próbował poruszyć przyjacielem na wiele sposobów – poczynając od poezji, poprzez podsuwanie interesujących książek, kończąc na zaprowadzaniu Kvasera w najgorsze slumsy, gdzie serce łamało się nad ludzkimi tragediami, lecz kapłan… pozostał nietkniętym murem. A może raczej dotykał go tylko czas. Ulatniające się emocje były niczym nieprzerwany proces korozji. W pewnym momencie czarodziej porzucił już nawet same badania. Jevon zdumiał się wówczas najbardziej, przecież znał Kvasera głównie ze strony zamiłowania do wiedzy. Jeżeli przelał swą obojętność na to co kochał i miłował całe życie to oznaczało naprawdę głęboki stan niepotwierdzonej depresji. Jevon musiał użyć ostatecznej karty…. Czyli wywalić go za drzwi.
Dosłownie tak zrobił. Wystawił kilka przydatnych rzeczy na schodkach prowadzących do głównego wejścia domostwa. Kvaser akurat wracał z codziennego spaceru. Stanął przed stopniem spoglądając na podróżny plecak. Wtedy w drzwiach ujawnił się Jevon.
- Wywalasz mnie? – spytał rozpaczliwie sucho czarodziej.
- Tak, wywalam. Wybacz, ale nie mogę patrzeć jak się tu marnujesz – mówił nieco zrażonym tonem mag, ale zaraz złagodniał. Położył dłoń na ramieniu kapłana i westchnął. – Jesteś moim przyjacielem. Nim odejdziesz musisz mi coś obiecać. Przeżyj jakąś przygodę. Gdy to zrobisz będziesz mógł tu wrócić.
Kvaser patrzył na przyjaciela przez dłuższą chwilę w milczeniu. Jevon mógł bić się po głowie, a i tak by nie odgadł o czym takim myślał kapłan.
- To już nie podchodzi pod tajemnicę, a warunek. Nawet mogę te słowa przydzielić pod kategorię szantażu emocjonalnego – odpowiedział i chociaż się nie uśmiechnął to mag wyczuł żart w tej wypowiedzi. Tylko w dziwny sposób Kvaser nie umiał tego inaczej ująć.
Odejście kapłana z samotni Jevona nie było rozpaczliwym pożegnaniem. Kvaser wybrał tylko kilka przydatnych rzeczy z plecaka ograniczając się do absolutnego minimum. Doskonale radził sobie z niewielkim bagażem, chociaż teraz podróż wydawała się o tyle trudniejsza, że nie był pewny co do nawracania tych, którzy go karmili. W końcu te minione kilkadziesiąt lat faktycznie zmieniły jego życie. Nie umiał nawet określić czy na gorsze czy na lepsze, ale nie widział świata tak jak poprzednio. Świat po prostu był, a on został zmuszony szukać podróży. Nawet nie pytał po co i dlaczego. Zdał się na złożoną obietnicę będąc pełnym podziwu dla samego siebie, że posiada jeszcze iskrę motywacji do spełnienia czegokolwiek.

Dane gracza: Kvaser

Nazwa użytkownika:
Kvaser
Ranga:
Szukający drogi
Inne Postacie:
Frigg, Niviandi, Deithwen, Francine, Kavika, Wiladye, Shantti, Namir, Pliszka, Cedr,
Martwe postacie:
Status:
OFFLINE
 
 
PW:
Wyślij prywatną wiadomość
Grupy:
Dołączył(a):
So mar 14, 2015 12:54 am
Ostatnia wizyta:
Pn sie 20, 2018 7:53 am
Liczba postów:
46 | Znajdź posty użytkownika
(0.06% wszystkich postów / 0.03 posty dziennie)
Ostatni post:
[Ocean] Wiem co robię!
Cz gru 13, 2018 12:23 am
Najaktywniejszy w dziale:
Opuszczone Królestwo
(Posty: 20 / 43.48% postów użytkownika)
Najaktywniejszy w wątku:
Historie bagiennych kniei.
(Posty: 20 / 43.48% postów użytkownika)
cron