Poza granicami Alaranii. ⇒ [Las na granicy Otchłani] Chcę wolnym być, chcę żyć

[Gillian]

        Mrok nadal zaglądał do pokoju księżniczki ciemności. Samotność stawała się w pewnym momencie tak przytłaczająca, że Gillian, nie mogąc znaleźć ukojenia po dręczącym ją koszmarze, postanowiła opuścić swoją komnatę. Ubrana w czarne, jedwabne szaty, które płynnie opływały jej sylwetkę, cicho przemykała przez korytarze zamku. Światło pochodni rzucało długie, upiorne cienie na kamienne ściany, lecz księżniczka nie zwracała na nie uwagi. Jej myśli były skierowane ku zewnątrz, ku ciemności, która panowała poza murami zamku. Zamek króla ciemności, usytuowany na szczycie ponurego wzgórza, był monumentalnym świadectwem potęgi i mroku całego rodu. Jego kamienne mury, pokryte gęstym bluszczem, wznosiły się wysoko, jakby próbowały sięgnąć samego nieba, którego nigdy nie rozświetlało słońce. Wieże, ostro zakończone, strzelały ku górze niczym zęby jakiejś pradawnej bestii. Ich czarne gargulce, o groteskowych twarzach, wydawały się obserwować każdy ruch, a cienie rzucane przez nie w świetle pochodni tworzyły złowrogie kształty na zimnych, kamiennych ścianach.
        Gillian w końcu dotarła na dziedziniec. Noc była gęsta i nieprzenikniona, a jedynie blady blask księżyca przebijał się przez ciężkie chmury, rzucając blade światło na kamienne mury zamku. Księżniczka poruszała się cicho jak cień, stąpając po zimnym bruku. Dziedziniec zamku był przestronny, otoczony wysokimi murami. Kamienne posągi, przedstawiające dawno zmarłych wojowników i mityczne stworzenia, stały w rzędach po obu stronach, a ich puste oczy wydawały się wpatrywać w Gillian, jakby wiedziały o jej niepokoju. W powietrzu unosił się zapach wilgotnej ziemi i starych kamieni, przesycony wspomnieniami.
        Nemorianka szła powoli, zamyślona, jej myśli krążyły wokół koszmaru, który wydawał się tak realny. Wciąż czuła chłód sztyletu w ręku, wciąż pamiętała spojrzenie mężczyzny, które przeszyło ją na wskroś. Zastanawiała się, co ten sen oznaczał. Czy był to tylko wytwór jej umysłu, czy może jakaś przestroga, znak od losu?
        Przechodząc obok studni, zatrzymała się i spojrzała w jej głębokie wnętrze. Woda na dnie była czarna i nieprzenikniona, jakby kryła w sobie tajemnice zamku. Wpatrując się w nią, demonica próbowała zrozumieć swoje własne uczucia. Gniew, strach, niepewność – wszystkie te emocje mieszały się w niej, tworząc burzę, której nie mogła uspokoić. Podniosła głowę i spojrzała na wieże zamku, które wznosiły się nad nią jak mroczne strażnice. Przypominały jej o ciężarze odpowiedzialności, który spoczywał na jej barkach. Była księżniczką ciemności, córką króla Kralla, i wiedziała, że jej los nie był prosty. Musiała być silna, musiała być bezlitosna. Ale czy naprawdę była gotowa zabić kogoś, kogo nigdy nie poznała, tylko dlatego, żeby uniknąć głupiego małżeństwa?

        Na dziedzińcu czekał na nią jej wierny rumak, czarny jak noc, z oczami błyszczącymi w mroku. Co prawda Gillian nie miała w planach dalekiej podróży, lecz w tym momencie coś ją tknęło. Dosiadła konia i ruszyła w stronę lasu, szukając wytchnienia wśród szeptów drzew i szelestu liści. Jej umysł nadal był pełen mrocznych myśli, które niczym zjawy nawiedzały jej duszę. Jechała przez gęsty las, czując, jak chłodne powietrze orzeźwia jej zmysły.
        - Jestem głupia - szepnęła jakoby do siebie, mając nadzieję na to, że te słowa rozwieją natłok myśli. Jakikolwiek głos w tej chwili wydawałby się orzeźwieniem.
        Nagle, z boku, w cieniu jednego z drzew, dostrzegła ruch. Z początku zignorowała to, uznając za kolejną złudę nocy, lecz coś kazało jej się zatrzymać. Zeszła z konia i podeszła ostrożnie do miejsca, gdzie dostrzegła poruszenie. Tam, pod rozłożystym dębem, dostrzegła istotę, której wcześniej nie widziała w swoim królestwie. Była to młoda kobieta, o ciemnej skórze, z uszami przypominającymi niedźwiedzie, a na jej szyi i nadgarstkach spoczywały ciężkie łańcuchy. Jej oczy były pełne bólu i strachu, a całe ciało drżało z zimna.
        Gillian podchodziła do niej bardzo nieufnie, jej ręka spoczywała na rękojeści sztyletu schowanego pod płaszczem.
        - Kim… czym ty jesteś? - spytała Gillian, jej głos był zimny i stanowczy, choć w sercu czuła niepokój. Księżniczka przyglądała się dziewczynie, zastanawiając się, jakie niebezpieczeństwo mogłoby się kryć za jej ewentualnymi słowami. Wiedziała, że nie może ufać nikomu, szczególnie w tak mrocznym i zdradliwym świecie.

[Gesine]

Zmiennokształtna szła przed siebie. Czuła ostre kamienie pod swoimi stopami i stróżkę krwi spływającą jej po plecach po mocnym uderzeniu bata. Beżowa sukienka była mocno ubłocona na dole, mimo iż sięgała ledwo do kolan. Na jej szyi i nadgarstkach ciążyły stare, metalowe kadany z zerwanymi łańcuchami. Były one wykorzystywane w zamtuzie dla nieco bardziej… wymagających klientów. Łzy leciały po policzkach dziewczyny, czuła się ona strasznie zagubiona i samotna. Musiała zacząć życie od nowa, kiedy nigdy nie zaznała swojego własnego życia. Zawsze robiła to, co jej kazano. Wolność, której nieraz tak pragnęła, strasznie ją przytłoczyła. Było tak wiele rzeczy, o których niedźwiedziołaczka musiała decydować sama. Czy pójdzie w lewo, czy w prawo, czy znajdzie pożywienie i schronienie przed zimnem nocy, wszystko zależało od niej samej.
Na swojej drodze Gesine natrafiła na drobne źródełko, weszła do niego w celu obmycia ran i wyprania sukienki. Rozebrała się do naga, położyła ubranie na bok, a na nim posadziła swojego skorpiona i pajęczyce. Woda była przyjemnie chłodna, pozwoliła odetchnąć choćby przez moment. Jedynie metalowa „biżuteria” stale przypominała ojej pochodzeniu. Dziewczyna próbowała nawet kilka razy ją ściągnąć, jednakże bezskutecznie. Nie miała klucza, pewnie został gdzieś w tamtym pokoju z pokąsanym przez osy mężczyzną.
Na samo wspomnienie o nim zmiennokształtna chciała się zanurzyć i już nie wypływać, usnąć pod powierzchnią i pozwolić się utulić dnu. Jednakże jej ciało wciąż chciało żyć i walczyło z całych sił o choćby jeden dech.
Dziewczyna niemalże wyskoczyła z wody i mocno odkaszlnęła, łapiąc powietrze w usta. Następnie po drobne chwili odpoczynku jak gdyby nigdy nic wyprała swoją sukienkę i nie czekając, aż wyschnie, zarzuciła na swoje wciąż mokre ciało. Swoim stawonogom natomiast pozwoliła skryć się na karku pod burzą czarnych loków.
Spodziewała się długiej wędrówki w nieznane, ale na pewno nie tego, że po postawieniu kolejnego kroku znajdzie się gdzieś wśród chmur ponad lasem. To było niczym niewidzialne drzwi, portal, który przeniósł ją gdzieś indziej. Nie zdążyła nawet krzyknąć, gdy grawitacja boleśnie ściągnęła ją w dół. Gesine przeleciała przez koronę rozłożystego dębu, nabijając sobie setki siniaków. Mimo to zamortyzowało to nieco upadek z wysokości i pozwoliło dziewczynie wyjść z niego bez większych uszczerbków na zdrowiu, gdy w końcu jej pośladki zetknęły się z miękką trawą.
Ciemnoskóra rozejrzała się wokół. Wciąż była w lesie, ale ta roślinność wyglądała jakoś inaczej. Niby podobnie, ale wyczuwała jakąś obcą aurę. Zdezorientowana i wystraszona dziewczyna miała wrażenie, że życie wciąż rzuca jej kłody pod nogi. Usiadła więc pod rozłożystym dębem, próbując zebrać myśli i ustalić co dalej. Nuciła przy tym jakąś melodie dla uspokojenia. Przerwał jej kobiecy głos, ciało zmiennokształtnej zadrżało. Przez moment serce zabiło jej mocniej, już myślała, że ktoś z zamtuza ją znalazł i zostanie srogo ukarana za ucieczkę. Jednakże nie kojarzyła twarzy nieznajomej. Blada, ciemnowłosa postać o zielonych oczach w pewien sposób oczarowała młodą niedźwiedziołaczkę.

- Oh… - dziewczyna westchnęła, nie ze strachu, bardziej z zachwytu – Jest pani piękna – wymamrotała jakby przypadkiem, po czym wbiła wzrok w ziemię, przypominając sobie, gdzie jest jej miejsce. W końcu ta kobieta wyglądała na kogoś wysoko urodzonego – Jestem Gesine – odpowiedziała na pytanie i poprawiła nieco swoje czarne loki – Niedźwiedziołaczka – dodała, rozwiewając wszelkie wątpliwości co do swojej rasy.

[Gillian]

        Gillian bardzo się dziwiła, gdy widziała kogoś tak blisko posiadłości jej ojca. Wiedziała, że jedyne, co mogła zrobić, to uznać to za kolejny sen, zignorować słowa nieznajomej i udać się dalej w swoją stronę, aczkolwiek… coś pchnęło ją do tej małej istotki. Demonica zeszła więc z grzbietu swego ukochanego konia. Gillian poruszała się w cieniu, niemal stapiając się z otaczającym ją mrokiem. Jej kroki były ciche, jakby las sam przyjął ją za swoją część, a cienie zdawały się przylegać do niej jak wierni towarzysze. Była w niej niesamowita lekkość, prawie nieludzka, ale jednocześnie coś surowego i dzikiego, jakby wychowała się bardziej w towarzystwie duchów i szeptów lasu niż ludzi.
        - Piękna? - zaśmiała się, a śmiech ten był przepełniony grymasem dotąd nieznanej nieśmiałości. - Chyba nie widziałaś nigdy pięknej istoty, złociutka.
W sercu nemorianki zagrały sprzeczne emocje. Była zaintrygowana – obcy był jak rozdarcie w doskonałej tkaninie jej samotnego świata. Ale obok tej fascynacji pojawił się lęk. Ktoś z zewnątrz oznaczał potencjalne zagrożenie dla porządku, który znała od zawsze. Las był jej schronieniem, jej twierdzą, jej domem – intruz burzył ten porządek samą swoją obecnością. Spotkanie kogoś obcego było czymś nowym, czymś, co mogło przerwać monotonię jej odosobnienia. Przez całe życie była księżniczką cieni – ukrytą, odizolowaną, związaną z lasem bardziej niż z ludźmi. A teraz stała twarzą w twarz z kimś, kto należał do świata zewnętrznego.
        - Jak się tutaj w ogóle znalazłaś, Gesine? - zapytała, unosząc brew. - Zresztą… Pewnie jesteś wykończona. Chodź ze mną, inaczej znajdą cię strażnicy mego ojca. Ze mną jesteś… bezpieczna, tak. Bezpieczna.

***

        Gillian wzięła głęboki oddech, a cienie wokół niej wydawały się poruszać razem z nią, jakby odpowiadały na jej wewnętrzny stan. Przekroczyła ponownie bramę swojego domu, a mrok dziedzińca zdawał się grać jej melodię powitalną. Dobrze, że dwór nigdy nie spał.
        - Przygotujcie jej kąpiel - zarządziła Gillian, a jej ulubiona służka imieniem Terena, skinęła głową. - Idź za Tereną. W międzyczasie zastanowię się, co z tobą począć, Gesine.
"I jak bardzo samotna się czuję", chciałaby dodać, lecz tę uwagę zachowała dla siebie.

[Gesine]

Zmiennokształtna przez dłuższą chwilę nie wiedziała co odpowiedzieć. Jak tak piękna istota, mogła nie widzieć swojej urody? Niedźwiedziołaczka widziała wiele atrakcyjnych kobiet, a nieznajoma z pewnością się do nich zaliczała. Nie śmiała jednak jakkolwiek przecząco odpowiedzieć osobie z wyraźnie wyższych sfer, więc tylko uśmiechnęła się nieco i spuściła wzrok.
Na pytanie szlachcianki Gesine zastanowiła się przez chwilę. Poczuła mocne przytłoczenie całą sytuacją, czuła się winna swojej ucieczki i temu, że zaatakowała tamtego mężczyznę. Bała się również, że jeśli powie prawdę, natychmiast zostanie zwrócona do tamtego zamtuzu. Musiała skłamać, tylko jak? Wszystko świadczyło na jej niekorzyść, ubrania, łańcuchy. Na pierwszy rzut oka widać było, że uciekła. Chyba że wymyśli jakąś historie? Tu ciemnoskóra znów poczuła się okropnie niepewnie, przecież żadna z niej artystka. Nie miała takiej wyobraźni jak ci wszyscy poeci czy malarze.
Gdy tak odwlekała odpowiedź, uderzyło ją zapewnienie, że jest bezpieczna. Tylko od czego dokładnie? Od bycia zdanym na swoją łaskę? Od chłodu i mrozów i braku dachu nad głową? A co, jeśli ktoś znowu ją wykorzysta? Gesine zaczęła ciężej oddychać, panikowała, ale musiała coś powiedzieć, nim zostanie uznana za niewartą uwagi.

- Nie wiem – odparła – Byłam w lesie i… znów jestem w lesie. Ale innym – dodała wymijająco.

Następnie skinęła głową, na to, iż jest zmęczona. Aczkolwiek to było wielkie niedopowiedzenie. Ledwo stała na nogach i marzyła, żeby położyć się gdziekolwiek i zasnąć, nawet jeśli okropnie burczało jej w brzuchu z głodu, co nieudolnie próbowała ukryć, dyskretnie zaciskając na nim ręce.
Mimo to żwawo szła tuż za kobietą, trzymając się z tyłu, tam, gdzie jej miejsce. Jednocześnie obserwowała kobietę przed sobą i z fascynacją dostrzegła jakby otaczające ją cienie. U ludzi nigdy czegoś takiego nie widziała, czym więc była ów kobieta?

- Jeśli mogę… Jak się do pani zwracać? – zapytała, błagając w myślach, aby nie oberwała za to, iż śmiała się odezwać niepytana.

Do dworu dotarły dość szybko ku uciesze wykończonej zmiennokształtnej. Rozglądała się ona wokół, zwykle nie bywała w takich miejscach. Czuła się wręcz niegodna, aby wchodzić na ów teren. Jednakże myśl o otrzymaniu porządnej kąpieli była wystarczająco kusząca, by iść dalej, za wskazaną służąco. Nim jednak Gesine za nią poszła, odwróciła się w stronę nemorianki.

- Bardzo dziękuję – dodała pełna wdzięczności, by następnie zniknąć gdzieś w zakamarkach dworu, podążając za Tereną.

Na początku szła w milczeniu, nie wiedząc czego oczekiwać oraz czy w ogóle powinna gadać za służbą. Może to nie wypada? Chciała zapytać o tak wiele, ale nie chciała nadużywać gościnności. Chciała również poprosić o ściągnięcie z niej tych łańcuchów, które natychmiast zdradzały jej pozycje społeczną. Nie zrobiła jednak nic z tych rzeczy i posłusznie szła za wskazaną kobietą, pełna różnych myśli i obaw.

[Gillian]

        Gillian zawahała się przez chwilę. Prowadziła konia pieszo, żeby móc iść równo z nowo-poznaną niedźwiedziołaczką, okazując jej tym samym należyty szacunek. Nie znała pozycji dziewczyny, a nie śmiała zakładać, że jest niewolnicą po samych łańcuchach. Mogła równie dobrze być córką szlachcica lub kimkolwiek innym ważnym bądź wysoko postawionym, zatem nemorianka nie śmiała ryzykować wszelkich stwierdzeń. Propozycja jazdy konnej także odpadała. Klacz nemorianki nie znosiła obcych na grzbiecie.
        - Przy ludziach z dworu bądź służbie zwracaj się do mnie wasza wysokość - oznajmiła sucho. Nigdy nie wiedziała, czy któryś z podwładnych, nawet takich podających się za wiernych jej, nie naskarży Krallowi o nietaktownym zachowaniu dziewczyny. - Gdy zaś jesteśmy same, możesz mówić mi Gillian. - Uśmiechnęła się łagodnie, delikatnie rozjaśniając cienie na twarzy. Mrok ukochał sobie księżniczkę cieni.

        Gdy zaś dotarły do posiadłości i Gesine poszła za Tereną, nemorianka wiedziała, że jej ojciec wiedział o nowej istocie w zamku. Nie dało się przekroczyć głównej bramy bez jego wiedzy. Gillian postanowiła zawczasu go uspokoić i powiadomić o swoim “znalezisku”, aby zaś nie skończyło się to niepotrzebnym morderstwem bądź czymkolwiek. Krall czekał w sali audiencyjnej. Nie siedział. Stał, wyprostowany, z rękami splecionymi za plecami. Już samo to mówiło, że sprawa mu się nie podoba. Służba trzymała się ścian, unikając spojrzenia zarówno jego, jak i demonicy. Gillian weszła pewnym krokiem. Twarz miała spokojną, niemal obojętną. W środku czuła napięcie, ale nie pozwalała, by było widoczne.
        - Co to ma znaczyć? - zapytał.
Jego głos był niski, opanowany. Tym gorzej.
        - Gesine potrzebuje pomocy. Zajmę się nią przez jakiś czas - odpowiedziała krótko, próbując zbliżyć nieznajomą i od razu przedstawić ją po imieniu.
        Krall ruszył w jej stronę. Każdy krok był wolny i przemyślany. Gillian wyprostowała się jeszcze bardziej. Mięśnie miała napięte jak do walki, choć wiedziała, że żadnej walki nie będzie. No, może poza tą na spojrzenia, argumenty lub słowa.
        - Nie jesteś tu po to, by zajmować się zachciankami - powiedział chłodno.
Gillian w gardle poczuła gorzki ucisk. Miała ochotę odpowiedzieć ostro, sprowokować go, udowodnić, że nie jest pionkiem, który będzie go wiecznie słuchać, ale wiedziała, czym to się skończy. Wiedziała od lat.
        - Może być ważna, więc powinna się nam później jakoś odwdzięczyć… - odparła ciszej. Nie powinna była bronić zmiennokształtnej.
        Donośny plask odbił się od ścian sali audiencyjnej. Głowa odchyliła jej się w bok. Przez chwilę nemorianka słyszała tylko szum w uszach. Policzek zapiekł, ciepło rozlało się pod skórą, ale ona się nie cofnęła. Powoli uniosła twarz i spojrzała mu w oczy. W jej spojrzeniu nie było łez. Była złość. Tłumiona, ściśnięta gdzieś głęboko, żeby nie wydostała się na zewnątrz.
Krall patrzył na nią długo, jakby czekał na sprzeciw. Nie dostał go.
        - Żeby mi to był ostatni raz - powiedział.
Opuściła wzrok. To był wyuczony gest. W środku zaś aż drżała. Z bezsilności, nie z bólu. Nienawidziła tej bezradności. Nienawidziła tego, że mimo siły i determinacji wciąż była zamknięta w jego planach.
        - Oczywiście, ojcze - odpowiedziała spokojnie. To kłamstwo przyszło łatwo.
        Gdy odwrócił się do służby, jej dłoń powoli uniosła się do policzka. Skóra była gorąca. To uczucie pomagało jej się skupić. Nie mogła się mu sprzeciwić. Jeszcze nie. Ale nie zamierzała też rezygnować. Jeśli nie jawnie, znajdzie inny sposób. Zawsze znajdowała. Stała prosto, milcząca, z twarzą pozbawioną emocji.

***

        Gillian zeszła do łaźni bez pośpiechu. Każdy krok miała opanowany, jakby nic przed chwilą się nie wydarzyło. Policzek już nie palił tak mocno, ale pamięć o uderzeniu wciąż była świeża. Dobrze. Przypominała jej, gdzie jest.
Gesine stała w kamiennej komnacie, wciąż zakuta w kajdany, w których Gillian ją znalazła. Nemorianka zatrzymała się kilka kroków dalej i przez chwilę tylko patrzyła, jak Terena szykuje balię z gorącą wodą. W tym czasie demonica pozwoliła sobie na odsłonięcie kilku kart ze swojej historii; a mianowicie zaczęła zaplatać cienie. Z pomocą magii istnienia zaczęła manipulować nimi tak zgrabnie, że wiedziała, że zaraz zmajstruje klucz. Podeszła powoli do Gesine, pochylając się nad jej metalowymi obręczami.
        - Nie obawiaj się. Zdejmę je - oznajmiła spokojnie, próbując magią dopasować klucz do zamka. Okowy w końcu puściły, opadając z brzękiem na ziemię. Gillian uśmiechnęła się, zadowolona z efektu.
Nie odwróciła wzroku, gdy służki wraz z Tereną pomagały dziewczynie wejść do balii. Gdy jedna z nich chwyciła ją zbyt szorstko, Gillian uniosła brwi.
        - Delikatniej - rzekła krótko i stanowczo, bez podniesionego głosu. To wystarczyło, aby reszta zaczęła traktować gościa jak należy. Gillian stała z boku i pilnowała, by kąpiel była dokładna, ale nie upokarzająca. Widziała, że Gesine była napięta, jakby w każdej chwili spodziewała się, że ktoś wykorzysta jej bezbronność. Nemorianka dobrze znała ten stan. Milczenie bywało jedyną obroną.
Po kąpieli podała jej czyste ubrania. Proste, wygodne, bez ozdób, takie jak nosiło się na dworze cieni - czarne.
        - Przynieście jedzenie - rozkazała Terenie. Została również przy posiłku. Gillian siedziała naprzeciwko Gesine cały ten czas, obserwując ją uważnie. Nie z wyższością, a raczej z oceną. Gdy dziewczyna wypocznie, będzie musiała odpowiedzieć na jej pytania.
        Gdy wszystko było gotowe, zaprowadziła ją do niewielkiej komnaty w bocznym skrzydle. Łóżko było przygotowane dla gości, którzy zapewne statusem byli co najmniej równi samej księżniczce cieni. To była decyzja, która mogła ją znowu słono kosztować, o czym nemorianka zdawała sobie boleśnie sprawę. Przez moment jej spojrzenie złagodniało, gdy spojrzała na niczego winną niedźwiedziołaczkę. Wydawała się… po prostu zgubiona. Jak ona przed laty.
        - Wypocznij dzisiaj porządnie. Jeśli będziesz czegoś potrzebowała, jestem w pokoju naprzeciwko. Gdy zaś będziesz gotowa opowiedzieć, kim jesteś, również czekam z otwartymi drzwiami. - Odwróciła się szybko, zanim Gesine zdążyła coś odpowiedzieć. Drzwi zamknęła bez trzasku i dopiero za nimi pozwoliła sobie na emocje. Oczy nemorianki zaszkliły się, a dłoń beznamiętnie powędrowała do jej obolałego policzka. Chęć pomocy kosztowała ją wiele, a ona i tak nie mogła zostawić kogoś, kto bezwiednie dotarł aż tutaj - zbyt blisko samego króla cieni, przed którym prościej było chronić zaraz pod jego nosem, aniżeli trzymając go z daleka od danej osoby. Gillian coś o tym wiedziała.