Oglądasz profil – Athaniel

Awatar użytkownika

Ogólne

Godność:
Athaniel
Rasa:
Palladyn
Płeć:
Nieokreślono
Wiek:
177 lat
Wygląda na:
0 lat
Profesje:
Majątek:
Sława:

Aura

Informacje o graczu

Nazwa użytkownika:
Athaniel
Grupy:
Martwe postacie:
Płeć gracza:
Mężczyzna

Skontaktuj się z Athaniel

PW:
Wyślij prywatną wiadomość

Statystyki użytkownika

Rejestracja:
5 miesiące temu
Ostatnio aktywny:
4 miesiące temu
Liczba postów:
4
(0.00% wszystkich postów / średnio dziennie: 0.03)
Najaktywniejszy na forum:
Równina Maurat
(Posty: 2 / 50.00% wszystkich postów użytkownika)
Najaktywniejszy w temacie:
Kim dla mnie jesteś?
(Posty: 2 / 50.00% wszystkich postów użytkownika)

Połączone profile

Brak profili posiadających połączenia.

Atrybuty

Krzepa:silny, wytrwały, wytrzymały
Zwinność:niezwykle zręczny, bardzo szybki, perfekcyjny
Percepcja:wyostrzony wzrok, czuły słuch
Umysł:bystry, błyskotliwy, b. silna wola
Prezencja:piękny, godny, charyzmatyczny

Umiejętności

JeździectwoMistrz
Świetnie opanował jazdę konno, pokonywanie przeszkód, również walkę konno.
PływanieBiegły
W ramach treningów wyćwiczył dobrze umiejętność pływania.
TresuraBiegły
Zna się na szkoleniu koni.
BestiologiaBiegły
Opanował metody walki z bestiami, również jak polować na nie jako łowca.
EtykietaOpanowany
Podczas pobytu w młodości na dworze poznał podstawy etykiety.
NiebianologiaBiegły
Opanował niebianologię jako przedmiot szkolenia palladyńskiego.
PiekielnologiaBiegły
Przedmiot szkolenia palladyńskiego, wykorzystywany do walki przeciwko piekilnym istotom.
PrawoOpanowany
Opanował podstawy prawa do rozstrzygania w sprawach ludzi.
Władanie broniąMistrz
Fechmistrz, mistrzowsko włada szablą.
UnikiMistrz
Znacznie zwinniejszy niż bardziej muskularni palladyni. Opanował sztukę skutecznych uników jako podstawę swojego stylu walki.
PoezjaOpanowany
Posiada zdolności literackie, głównie do pisania dramatów.
TaniecOpanowany
Podczas pobytu w młodości na dworze opanował różne tańce towarzyskie.
ReligioznawstwoOpanowany
Opanował podstawy religioznawstwa do nauczania wiary.
StrategiaBiegły
Posiada obszerną wiedzę na temat planowania bitew.
TaktykaBiegły
Posiada zdolność sprawnego dowodzenia oddziałami w czasie bitew.
CzytanieBiegły
Poza umiejętnością biegłego czytania pasjonuje go też literatura.
PisanieBiegły
W młodości otrzymał gruntowną edukację. Poza tym posiada talent pisarski.
PrzetrwanieBiegły
Jako wojownik i łowca bestii opanował umiejętność przetrwania w trudnych warunkach.

Cechy Specjalne

Odporność na choroby i truciznyDar
Athaniel, tak jak każdy palladyn, jest odporny na większość chorób ludzkich, nie reaguje także na trucizny i inne substancje
Świetlista zbrojaDar
Specjalna zbroja, którą może założyć jedynie Athaniel. Materializuje się ona za pomocą magii, można ją przywołać w dowolnym momencie, jeśli tylko w pobliżu znajduje się źródło światła. Zbroja zrobiona jest z balasku, zarówno księżyca, słońca, jak i ognia. Po przywołaniu jej wygląda ona jak zbroja płytowa wykonana platyny. Na napierśniku znajduje się znak najwyższego.
Mistrz fechtunkuZaleta
Athaniel mimo mniejszej muskulatury niż przeciętnie u palladynów, nadrabia w walce doskonałym wyszkoleniem technicznym.

Magia:

Nowicjusz

Przedmioty Magiczne

Mroczny

Charakter

Charakter Athaniela można przyrównać po prostu do zwykłego, dobrego człowieka. Mimo tragedii jaka go spotkała, wydarzenia niejako które zdecydowało o jego obecnej kondycji psychicznej - śmierci córki, a następnie żony, pozostał spokojny i opanowany. Udział w walkach, czy to przeciwko bestiom, czy siłom piekielnym nie zmieniły go i ciągle w jego sercu pozostało dobro. Od tego tragicznego wydarzenia, straty swojej rodziny którą przeżył minęło już kilka lat. Częściowo udało się uporać z depresją i brakiem chęci życia. Z konieczności kierowany poczuciem obowiązku powrócił do walki w wojskach niebiańskich, ale to nie walka przyniosła ukojenie. Trochę pomogła wiara w Najwyższego i że kiedyś po śmierci ze swoją rodziną ponownie się spotkają, trochę niesienie pomocy potrzebującym, a trochę uprawianie sztuki, poprzez pisanie wspomnień, które pozwoliły nieco uwolnić się od cierpienia.

Jako dziecko, znacznie drobniejszy od swoich rówieśników, mogło się wydawać, że nie przejawia zainteresowania walką, a bardziej rzeczami przyziemnymi jak literatura i przebywanie pośród przyrody. Ale jako to drobne palladyńskie dziecko musiał wykazać sporo charakteru i siły ducha, aby dorównać rówieśnikom w walce.
Przyjazny, ale zawsze nieco wycofany. Kiedy spotkał swoją przyszłą żonę rozpromieniał, a problemy tego świata, które dotykają również niebian, wydawały się lżejsze do zniesienia. Tak było przed i w czasie trwania małżeństwa.
Kiedy przebywał pośród ludzi łatwo zjednywał sobie szacunek i zaufanie poprzez pogodę ducha i sprawiedliwość, jak i chęć niesienia pomocy.
Służba Panu i spełnianie jego woli ciągle pozostają przewodnim sensem jego życia.

Wygląd

Spoglądając na Athaniela, pierwszym wrażeniem jest, że nie posiada on sylwetki typowej dla palladynów. Z dziesięciorga rodzeństwa, siedmiu braci i trzech sióstr jakie posiada, ma on budowę zdecydowanie najbardziej drobną. Mierzy niecałe 180 cm wzrostu. Chociaż nawet pośród ludzi nie uchodził by on za zbytnio muskularnego wojownika, a po ubraniu togi, mógłby przypominać nawet uczonego, myli się ten, kto by pomyślał, że w tym niepozornym na pierwszy rzut oka palladynie nie ma serca do walki. Mimo, że nie nosi on przy sobie ciężkich mieczy oburęcznych, jak u pozostałych palladynów może być to w zwyczaju, jest on doskonałym szermierzem i w walce niczym nie ustępuje pozostałym przedstawicielom swojej rasy.

Posiada anielskie rysy twarzy, o nieco chłopięcej urodzie, przy czym wyraz twarzy ma znacznie delikatniejszy niż to bywa u świętych wojowników. Posiada błękitne oczy i złociste włosy, o długości przekraczającej podbródek. Na twarzy widać również pewne zadrapania i blizny, będące pozostałością z pola walki i treningów.
Pomimo tej dziewiczej, chłopięcej urody i łagodnego wyrazu twarzy, widać, że maluje się na niej ból i cierpienie, z powodu doznanych w swoim jeszcze młodym jak na niebianina życiu przeżyć.
Tak jak inni palladyni na prawej łopatce ma wytatuowany znak Najwyższego. Kiedy przyzywa swoją świetlistą zbroję, u boku ma przypiętą na pasie szablę. Gdy przebywa w Planach Niebieskich zakłada proste, choć szykowne anielskie szaty. Podczas pobytu w Alarani przywdziewa szaty miejscowych ludzi. Na prawej dłoni, na palcu serdecznym nosi srebrną obrączkę ślubną, której nie chciał zdejmować po śmierci żony.

Historia

Athaniel narodził się w rodzinie palladynów Beraziela i Athanieli i to właśnie po matce otrzymał swoje imię. Jest on najmłodszym z jedenaściorga dzieci, jakie przyszły na świat w tej rodzinie. Najpierw narodziło się siedmiu braci, a następnie trzy siostry. Może to właśnie z podobieństwa wieku wynikało, że z siostrami zawsze łączyły go dobre relacje. Pomimo, że była to rodzina świętych wojowników, w ich domu nie brakowało ciepła i miłości. Ojciec mimo, że był swego czasu potężnym wojownikiem, dzisiaj już na jego głowie zaczęły się pojawiać siwe włosy, był człowiekiem o łagodnym usposobieniu, matka zaś posiadała prawdziwie anielskie, kochające serce.
Kiedy Athaniel przyszedł na świat, szybko zauważono, że jest bardzo drobnym dzieckiem jak na palladyna. Był radosnym dzieckiem, które po swoich rodzicach odziedziczyło najlepsze cechy charakteru, a matka jako najmłodszego i najkruchszego ze wszystkich otaczała go szczególną opieką. To, że Athaniel jako dziecko bardziej przypominał małego aniołka niż wojownika, a chłopiec przejawiał zainteresowanie nauką i otaczającym światem, toteż nie zmuszano go, aby w przyszłości został wojownikiem. Chociaż ustępował rodzeństwu i rówieśnikom muskulaturą i posturą, okazało się jednak, że jest bardzo zręczny i zwinny oraz posiada silną wolę i chart ducha. Ponieważ metody szkolenia bojowego dla silnych i potężnych palladynów nie były dla niego odpowiednie, kiedy Athaniel stał się młodzieńcem, po naradzie ojca z jego opiekunami i za jego zgodą oddano go na szkolenie bojowe na dworze wśród ludzi. Athaniel był bardzo związany ze swoją rodziną i z domem, lecz zgodził się na to, mając chęć dorównać innym palladynom w wyszkoleniu bojowym. Pośród ludzi również nie wyglądał on na potężnego wojownika, a ponieważ posiadał szybkość i zręczność cechującą znamienitych szermierzy, szybko uznano, że walka szablą będzie najlepszym wyborem dla niego. I rozpoczął solidny trening: szybkości, wytrzymałości, techniki. Ćwiczył wytrwale pchnięcia, półobroty, piruety, uniki. Dzięki wytrwałości i wrodzonym predyspozycjom robił duże postępy, dzięki czemu mógł powrócić do Planów Niebieskich, jako nieustępujący nikomu wojownik, walczący odmienną dla palladynów techniką, dopasowaną do swoich naturalnych predyspozycji. W wojsku anielskim szybko docenione jego umiejętności bojowe, a także bystry umysł i zmysł taktyczny, dzięki czemu dość szybko awansował do rangi porucznika, a z biegiem czasu kapitana w wojskach niebiańskich.
Athaniel dzięki swojej wytrwałości stał się wielkim fechmistrzem. W życiu poza walką pozostał jednak dobry i łagodny. Z radosnego dziecka przekształcił się następnie w cichego i lekko wycofanego w kontaktach towarzyskich, lecz charyzmatycznego młodego, dorosłego już palladyna. Gdy nie był wzywany na wojny z siłami piekielnymi, jak każdy palladyn zaczął wieść życie podróżując po Alaranii i tam pełniąc swoją misję. Może to właśnie jego drobniejszy wygląd niż zwykle to bywa u palladynów i pobyt w młodości na dworze pośród ludzi, pozwoliły mu na ziemi nawiązywać dobre relacje z mieszkańcami miasteczek i wiosek, po których podróżował. Na dworze poznał etykietę, obyczaje oraz jak przebywać pośród ludzi. Nie odróżniając się zbytnio wyglądem od mieszkańców, poza cechami charakterystycznymi dla anielskich wojowników, zyskiwał sobie szacunek i zaufanie, dzięki swojej dobroci serca i ofiarności, służąc jako sędzia pokoju, krzewiąc wiarę w Najwyższego, a kiedy trzeba będąc obrońcą przed różnymi bestiami.
Jego życie odmieniło się zupełnie, kiedy pewnego dnia w jednej z wiosek, w których przebywał, jego drogi zeszły się również z niezbyt postawną, drobną palladynką o imieniu Cathariel, która też się tam zatrzymała. W palladynce o dobrym sercu, jasnych, złotych włosach i błękitnych oczach odnalazł z wzajemnością swoją miłość oraz towarzyszkę życia. Po uświęceniu ich związku przez emisariuszkę dzielili trudy życia na ziemi razem, a chociaż palladyni nie posiadają skrzydeł, ta miłość uskrzydlała ich oboje, bo w swoich ciałach pokrytych bliznami i szramami od walki biło jakby jedno serce. Wkrótce Pan też pobłogosławił ich związek, bo na świat przyszła ich córeczka. Małej palladyńskiej dziewczynce dali na imię Lothriel.
Mogłoby się wydawać, że dobre istoty zasługują na szczęście, jednak nieszczęście dotyka również i niebian. Choć na ziemi nieliczne choroby mogą palladynom zaszkodzić, to jednak ich córka pewnego dnia nieświadomie po zjedzeniu grzybów z koszyka, które pozostawił w ich domu pewien człowiek, który przyszedł po poradę, w koszyku którego zapomniał zabrać, ich córka ciężko się rozchorowała i zaczęła ją trawić gorączka. Mimo wezwania medyka, dziewczynce nie udało się pomóc i zmarła. Kto może sobie wyobrazić, co czują rodzice po śmierci tak małego dziecka i trzeba przygotować mały kurhan, na którym sadzi się konwalię, w którym spoczywa małe dziecko bez palladyńskiej zbroi. Mimo nieszczęścia dalej mieli siebie i wkrótce idąc za obowiązkiem, pomimo przeżywanej żałoby i żalu udali się na wojnę. Oddział, w którym była Cathariel oddzielił się i wpadł w pułapkę piekielnych, a będący w nim palladyni nie mieli szans na przeżycie. Potem Athaniel odnalazł na polu bitwy poranione ciało żony z przełamanym orężem.
Po pogrzebaniu żony brakowało mu już nawet siły na płacz. Pomimo głębokiej depresji, wkrótce znów ruszył na wojnę, mając nadzieję, że również zginie, aby móc złączyć się z najbliższymi w zaświatach. Walka jednak zakończyła się wielkim zwycięstwem wojsk niebiańskich. Od tych wydarzeń minęło kilka lat. Ludzie mówią, że czas leczy rany. Za radą swojego o ponad dwieście lat starszego ojca zaczął pisać wspomnienia, które przyniosły trochę ulgi. Tak w Athanielu, do końca jego dni pozostanie to cierpienie, lecz w czym można znaleźć sens życia, jeśli nie w służbie Panu. Chociaż palladyni są świadomi, że przez całe życie są blisko śmierci, czasami śmierć wydaje się zbawienna, kiedy w życiu brakuje sił.