Oglądasz profil – Ian

Ta postać nie została jeszcze zaakceptowana
Awatar użytkownika

Ogólne

Godność:
Ian "Kocie Uszko" Moro
Rasa:
Kotołak
Płeć:
Mężczyzna
Wiek:
23 lat
Wygląda na:
23 lat
Profesje:
Złodziej, Szpieg, Artysta
Majątek:
Dostatni
Sława:
Rozpoznawalny

Aura

Informacje o graczu

Nazwa użytkownika:
Ian
Grupy:
Martwe postacie:
Płeć gracza:
Mężczyzna

Skontaktuj się z Ian

PW:
Wyślij prywatną wiadomość

Statystyki użytkownika

Rejestracja:
1 rok temu
Ostatnio aktywny:
1 tydzień temu
Liczba postów:
0
(0.00% wszystkich postów / średnio dziennie: 0.00)

Połączone profile


Atrybuty

Krzepa:raczej silny, wytrwały, wytrzymały
Zwinność:bardzo zręczny, szybki, precyzyjny
Percepcja:wyostrzony wzrok, dobry słuch
Umysł:niezbyt błyskotliwy, silna wola
Prezencja:Ładny, nieokrzesany, przekonywujący

Umiejętności

Podstawowy

Cechy Specjalne

Klątwa

Magia:

Nowicjusz

Przedmioty Magiczne

Mroczny

Charakter

Wygląd

Leon Terssen jest przystojnym mężczyzną wzrostu jednego metra i osiemdziesięciu trzech centymetrów (1.83 cm) oraz średniej i dość skromnej wagi dwóch centarów (ok. 80 kg). Jego sylwetka jest zbita, a ciało szczupłe, co dodatkowo podkreśla wyrobione latami treningów mięśnie, tylko gdzieniegdzie ozdobione bladą, paskudniejszą blizną, wyróżniającą się na tle opalonej skóry. Niestety nic mu po nich skoro z powodu urazu kręgosłupa nie jest on w stanie oglądać świata ze swojej wrodzonej perspektywy. W dość nijaki sposób pomaga mu w tym wózek, czy też raczej fotel z wysokim oparciem, do którego przymocowano pary solidnych, drewnianych kół. Od dwóch lat jest on nieodłącznym elementem osoby, jaką jest Leon, pozwalającym mu zachować kontakt ze światem zewnętrznym. Bez niego, młody szlachcic byłby skazany na więzienie czterech ścian swojej własnej rezydencji.

Jak już było wspomniane, Leon nie należy do osób, którym los poskąpił urody. Wręcz przeciwnie - jak na mężczyznę po przejściach prezentuje się on nad wyraz obiecująco. Gładka, z lekka opalona twarz kryje w sobie połączenie łagodnych spadów z ostrymi, iście nordyckimi rysami. Od góry przykrywa ją rozczochrana czupryna krótkich, ciemno-miedzianych włosów, zmierzwionych, lecz zadbanych z iście żołnierskimi zasadami. Prosty, nieco kanciasty nos z biegiem lat stracił oznaki młodzieńczych złamań, podobnie z resztą co szczęka, na której kwitnie krótki zarost, odcinający się ciemniejszą strefą od pełnych warg. Pod płaskim czołem i uwypukloną brwią o uwagę obserwatora walczą duże i mądre oczy w barwie ciemnego dębu. Niestety od lat nikt nie dostrzegł, by bił w nich blask z radości życia. Cechuje je lodowatość spojrzenia i skryta w sercu gorycz.

W jego garderobie dominują kolory zimne, wyrażające przygnębienie, głównie szarości i czernie pomieszane z brązem, wszelkiego rodzaju odcienie granatu oraz fiolety. Leon rzadko zakłada na siebie coś innego niż wspomniane tony, chyba że wymaga tego okoliczność, w której chcąc nie chcąc musi wziąć udział. Stąd u niego szafa pełna szarych koszul i czarnych, długich spodni, do których dobiera jeden ze swoich skórzanych płaszczy lub pikowaną, wojskową kurtkę, zapinaną po długości na drewniane kołki. Pod nimi zwykle stoi rząd wysokich butów do jazdy konnej, zakurzonych, nieużywanych od lat i jedna para kozaków ze srebrną klamrą na piszczelu, przeznaczonych do użytku codziennego. Głównie po to, by Leon nie pokazywał się boso i wyglądał przyzwoicie, nawet jeśli wszędzie porusza się na wózku.

Historia