["Sklep z bronią. August Evans"] Nietypowa klientela


Wielki rozległe miasto, skupisko ludzi, jak i innych ras. To miejsce odwiedza wiele istot, istot niebezpiecznych, magicznych ale także przyjaznych. Znajdziesz tu towary z całego świata, skarby i tajemnicze artefakty. Jeśli czegoś potrzebujesz znajdziesz to tutaj

Postprzez Rakel » N mar 25, 2018 10:34 am

        Rakel zerknęła przez ramię na nemorianina, gdy muzyka ucichła, ale nie przerwała zadania, nawet widząc, że mężczyzna idzie w jej kierunku. Spodziewała się kolejnego utrudnienia, więc tym bardziej skupiła się na pochodniach przed sobą. Był to jednak koniec ćwiczeń i dziewczyna potaknęła, rzucając ostatnim spojrzeniem na łuczywa. Jednym ruchem dłoni podpaliła całą konstrukcję, razem z tym cholernym sznurkiem, który będzie jej się chyba śnił dzisiaj po nocy. Teraz wystarczyło, by na chwilę skąpał się w ogniu i posypał na ziemię w dymiących strzępkach, a Rakel ugasiła pochodnie.
        - Oddam ci sznurek, mam chyba nawet w domu jedną szpulę, ale normalnie już musiałam! – zaśmiała się wesoło, przyjmując pomocną dłoń i wstając.
        Uśmiechała się szeroko, poważniejąc tylko trochę, gdy mężczyzna oparł dłonie na jej ramionach, ale kąciki ust wciąż wyginały usta w zadowoleniu, odwzajemniając przyjazny grymas demona. Pochwałę widocznie doceniła, ale zdążyła tylko skinąć w podziękowaniu, nim świat rozmył się wokół niej, a po chwili była znów we własnym domu.
        Lucien przytulał ją, opierając jeszcze twarz na jej głowie i szepcząc do ucha, ale nie odpowiedziała, nie mając właściwie nic mądrego do powiedzenia. Z jednej strony zupełnie rozmijali się w opiniach, bo zdaniem Rakel ona nigdy go nie potrzebowała w pełnym tego słowa znaczeniu. Nawet jeśli zdarzały jej się magiczne wpadki to były niegroźne dla niej i otoczenia, a na pewno nie aż tak, by określać pomoc demona niezbędną. Z drugiej jednak strony jej braki w edukacji były tak rozpaczliwe, że jej skromnym zdaniem Lucien mógłby spędzić tu rok i wciąż mieć co jej przekazywać. Powiedzenie jednak na głos o tym pierwszym aspekcie byłoby niegrzeczne i z pewnością źle odebrane, co najmniej tak, jakby była niewdzięczna i nie doceniała jego pomocy, a przecież tak nie było! Druga opinia natomiast zabrzmiałaby, jej zdaniem, wręcz odstręczająco w swojej nachalności.
        Osobną sprawą był fakt, że podobna bliskość, jaką serwował jej brunet, w oczach kogokolwiek innego była co najmniej znacząca, podczas gdy Rakel sama już nie wiedziała, czy to coś złego, czy nie. Pogubiła się zupełnie, zwłaszcza że konieczność obejmowania podczas teleportacji dość szybko przełamała lody w kontakcie fizycznym i teraz ciężko jej było ocenić fakty obiektywnie, o konwenansach nie mówiąc. Jeśli dołożyć fakt, że zbrojmistrzyni też specjalnie „przytulaśną” osobą nigdy nie była, podobne sytuacje były dla niej bardziej nietypowe niż powinny. Tylko bracia mogli liczyć na jej spontaniczność, poza nimi raczej nikogo nie przytulała, nawet koleżanki trzymając na dystans, do czego te zdążyły się już przyzwyczaić i nie polowały na Rakel z rozpostartymi ramionami. Wciąż jednak nie mogła się przemóc, by też objąć Luciena, nie licząc momentu, gdy wpadli do wody. Rakel była dziwna i nie było to nic nowego, musiała się po prostu oswoić i mało komu udało się tego momentu doczekać. W jej mniemaniu, w stosunku do nemorianina i tak zachowywała się wyjątkowo swobodnie.
        - Lucien, wiesz, że nie musisz mnie uczyć, żebyśmy mogli się spotykać? Mam na myśli… spędzać razem czas. To znaczy bardzo się cieszę na te lekcje, naprawdę, nie chcę tylko żebyś myślał, że tylko o to mi chodzi.
        Późna pora naturalnie wywoływała cichsze mówienie, ale też Rakel była coraz mniej pewna swoich słów. Bogowie nieistniejący, jakim cudem każde kolejne zdanie było coraz bardziej niezręczne? Delikatne odgarnięcie kosmyka włosów za ucho też specjalnie nie pomagało.
        - Chcę tylko powiedzieć, że jesteś tu mile widziany, niezależnie od tego, czy przyjdziesz mnie uczyć, czy nie – powiedziała w końcu, spoglądając na odsuwającego się od niej demona.
        Zniknął tak nagle, że aż zamrugała, przekonana, że wzrok płata jej figle. Naprawdę jednak została sama w sypialni i westchnęła, gdy w tym samym momencie rozległo się drapanie w drzwi. Wpuściła psa do środka, samej wyglądając na korytarz i nasłuchując. Dorian nigdy nie chrapał, więc po tym nie miała szans zorientować się czy śpi. Zaszła tylko na palcach do kuchni, a widząc pozostawione tam pobojowisko pokręciła z rozbawieniem głową. Zanim się położyła posprzątała więc jeszcze pomieszczenie. Puste butelki w zatrważającej ilości powkładała do wiklinowego kosza do wyniesienia, wytarła blaty i zamiotła podłogę, po której walały się resztki jakichś przekąsek. Nie wątpiła, że Dorian zająłby się tym rano, ale nie lubiła kłaść się, jak w domu był bałagan, a zajęło jej to przecież tylko chwilę. Dopiero później poszła spać.

        Przyzwyczajony przez lata organizm budził się o tej samej porze, więc Rakel, która ostatnio notorycznie zarywała nocki, wciąż chodziła niewyspana. Na jej dzienną rutynę wpływało to jednak tylko zwolnionym poruszaniem się i częstszym ziewaniem, gdy otwierała okno, ścieliła łóżko i zniknęła w łazience. Mimo wczesnej pory upał był dzisiaj okropny, więc mokre włosy przyjemnie chłodziły szyję i plecy, nawet kosztem lekko przemoczonej koszulki. Wyschnie raz dwa. Póki co jednak, dziewczyna wciąż snuła się zaspana, ostatecznie kierując się do kuchni i zamiast śniadania robiąc dwie kawy. Luciena co prawda nie było, ale sądząc po ilości opróżnionego wczoraj szkła, ciepły napój przyda się Dorianowi, a i jej chyba wejdzie w nawyk picie kawy, jeśli dalej będzie prowadziła taki tryb życia. Z dwoma kubkami zeszła na dół i postawiła je na ladzie, koło czarnowłosej głowy, spoczywającej na splecionych ramionach.
        - Ciężki wieczór? – zapytała z uśmiechem, idąc otworzyć okiennice i drzwi, wypuszczając przy okazji Sierżanta na zewnątrz. Widziała, że Dorian zdążył zamieść sklep, ale chyba nie starczyło mu sił na nic więcej.
        - Morgan wpadł – wychrypiał brunet, podnosząc głowę, jakby to wszystko tłumaczyło. Brzmiał jakby ktoś mu z gardła drut kolczasty niedawno wyjął. – A ty o której wróciłaś? Nie słyszałem cię. – Oczy może miał podkrążone, ale spojrzenie wciąż bystre, próbujące teraz przyszpilić dziewczynę, która nagle zrobiła się jeszcze bardziej zajęta.
        - Późno. Lucien mnie odstawił prosto do domu, dlatego nie słyszałeś, że wracam – „wcale nie dlatego, że był środek nocy”, dopowiedziała już w myślach. – Pij kawę – mruknęła, wracając do lady i opierając się o nią przygarnęła własny kubek.
        - Uhm, dzięki. I za ogarnięcie kuchni.
        - Nie ma sprawy – odpowiedziała z uśmiechem, spoglądając na brata. – Ogoliłbyś się… - dorzuciła, a ten mruknął coś pod nosem, drapiąc po kilkudniowym zaroście.
Avatar użytkownika
Rakel
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Callisto, Leila, Avellana, Sonea, Mathias, Emma, Cat, Lexi, Maia, Ananke, Eva, Lena, Rain, Kimiko, Kiki, Astarte, Segen, Mimosa, Dayanara,
Rasa: Człowiek
Aura: Gdy zaczniesz poznawać tę aurę, otuli cię bogactwo broni, jakbyś znalazł się w najprawdziwszej zbrojowni. Rapiery, sztylety, miecze, halabardy czy kusze, znajdziesz tu wszystko, czego tylko może zapragnąć dusza. Każda z nich jak jedna są wypolerowane i lśniące, jak przystało na młodą emanację. Pośród nich znajdziesz broń wykonaną z błyszczącego cynku. Nie zabraknie też oręża z czystego złota. Znajdzie się także coś dla bardziej konserwatywnych poszukiwaczy, wykonanego z żelaza. Broń wybierać i podziwiać możesz pośród oświetlającej je ametystowej poświaty. W tle da się słyszeć trzask płomieni, który na przemian jest spokojny i cichy przywodząc na myśl izbowy kominek, by co jakiś czas odezwać się donośniejszym głosem kojarzącym się bardziej z wojenną pożogą niż ciepłem domowego ogniska. Jak to pośród broni, czuć tu zapach stali, oleju do konserwacji oręża i półek sklepowych, przemieszanych z wonią ludzkiego potu. Dotykając dowolnej z nich poczujesz, że jest ona giętka i elastyczna, wykuta przez prawdziwych mistrzów. Ostrza są nieskazitelnie gładkie o śmiertelnie ostrych krawędziach, a ich delikatna twardość będzie stawiać opór przy mocniejszym nacisku. Smak aury jest wyraźnie gorzki i miesza się z przyjemną pikanterią. Całość jest lepka, dlatego przez dłuższy czas pozostawia po sobie posmak w ustach.
Wygląd: Owalna twarz o prostych rysach nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie zamieszkujące ją duże oczy w kształcie migdałów. Chociaż tęczówki są przede wszystkim intensywnie zielone, nie sposób określić ich tylko tym jednym kolorem, jako że upstrzone są złotymi i brązowymi plamkami, nadając spojrzeniu dziewczyny uroku i magii, a czarna oprawa w postaci długich rzęs ... (Więcej)

Postprzez Lucien » N kwi 01, 2018 12:00 am

        Twarz demona rozjaśnił uśmiech tym rzadszy, iż mężczyzna wydawał się nie tylko zadowolony, ale i szczerze rozbawiony. W porównaniu z innymi pewnie byłby to bardzo skromny wyraz radości, ale u powściągliwego Luciena wyraźnie odróżniał się od jego zwykłej prezencji. Nemorianina rozbawiła między innymi deklaracja zwrotu sznurka, jakby mógł mu się do czegoś przydać. Kupiony był tylko i wyłącznie na potrzeby edukacji piromanki. Poza jej lekcjami nie posiadał żadnej wartości. A powtarzanie wciąż tych samych ćwiczeń nie zawsze miało sens. W szermierce, owszem, pomagało osiągnąć perfekcję. W tym wypadku nie widział takiej potrzeby. W przypadku nauki Rakel, Asmodeus dochodził do wniosku, że im rozmaitsze wyzwania stawiał dziewczynie, im bardziej skomplikowane, tym lepiej mógł wspomóc Czarnulkę w kontroli własnego daru. Sznurek już nie był potrzebny, a przynajmniej nie na tych pochodniach.
Bawiła go również niehamowana wesołość Rakel, która wreszcie mogła zniszczyć znienawidzoną barierę. Zupełnie jak narowisty źrebak, który wreszcie znów wyrwał się spod kiełzna.
Tak jak zbrojmistrzyni nie przestawała się uśmiechać gdy do niej podszedł, tak samo Lu wciąż się uśmiechał, gdy zabierał dziewczynę z rozlewiska.
        Czy tamtego dnia przeznaczenie zaprowadziło go na próg sklepu z bronią, nie wiedział. Skąd dokładnie wziął się pomysł zastąpienia rapiera? Przecież tak naprawdę nigdy nie był gotów zniszczyć misternego dzieła z bestiami, choć przez chwilę rozważał podobną opcję. Zupełnie jakby los chciał by trafił do drzwi Evansów. Jeśli tak, powinien losowi podziękować. Chwile spędzone z brunetką na zawsze miały pozostać w pamięci demona, nawet jeżeli miały się niedługo skończyć. Do Luciena wciąż nie docierało by momenty przepełnione emocjami, których wcześniej nie doświadczał, mogły nie tylko być prawdziwe, ale że mogły trwać dłużej. Jego myśli jak zawsze pełne wątpliwości i słowa podszyte skrywaną melancholią, przerwał głos dziewczyny.
Demon początkowo spojrzał głęboko w wielobarwne oczy próbując odszukać się w nich skrywanego podstępu i kłamstwa, po chwili jednak przechylił głowę gubiąc się w plączących się deklaracjach dziewczyny. Czarne włosy opadły na jedno z ramion mężczyzny, a wolnymi kosmykami, na czujne oczy o pionowych źrenicach, gdy Lu próbował zrozumieć co Rakel starała się przekazać. Przez długi czas nie pojmował zupełnie do czego Czarnulka piła. Ona miała chyba nie mniejsze problemy z ubraniem własnych myśli, gdyż demon zastanawiał się coraz mocniej, a dziewczyna coraz bardziej kręciła, mówiąc coraz ciszej. Wreszcie dotarła do sedna, a stojący już o krok dalej Lucien spojrzał na nią łagodnie.
        - Nawet nie wiesz jak wiele to dla mnie znaczy - odparł ledwie słyszalnym szeptem. Gdyby nie późna pora, głos mężczyzny zniknąłby wśród wieczornych dźwięków miasta. Ledwie wymówił ostatnie słowo, a jego sylwetka rozpłynęła się w ciemności jakby zupełnie nie istniała.
        Nie zjawił się jednak na rozlewisku. W tej chwili potrzebował spokoju i ciszy. Potrzebował chociaż kilku chwil dla siebie, by dać myślom ochłonąć i wrócić do normalnego porządku. Z biegiem lat uzbierał kilka sekretnych kryjówek, do których mógł uciekać przed rzeczywistością. Szerokie zakole rzeki z wodospadem było najbliższe jego sercu, ale teraz potrzebował bardziej ascetycznej samotni. Osamotniony, ociosany ostrym wiatrem wierch, nadawał się doskonale. Wąska grań, na której każdy krok mógł zakończyć się tragicznie, na którą dostępu nie miały nawet górskie kozice, gdzie za jedyne towarzystwo miał rozgwieżdżone niebo i wiatr bezlitośnie smagający skórę. Gdzie śnieg nie topniał nigdy, a wicher swoim gwizdem ostrzegał zbyt pewnych siebie, zbłąkanych wędrowców.
Brunet wolnymi niedbałymi ruchami związał włosy w supeł i zdjął koszulę, zamiast jednak odkładać ją w śnieg, materiał zwyczajnie zniknął z rąk mężczyzny. Lucien powoli odchylił głowę i z zamkniętymi oczami, głęboko odetchnął mroźnym górskim powietrzem. Przy jego twarzy wykwitły białe smugu pary. Stał tak przez kilka uderzeń serca niczym nieruchomy cień. Gdy powieki wreszcie odsłoniły morskie oczy, w obu dłoniach nemorianina, swobodnie zwisających u jego boków, znajdowała się broń. Nie wybrał jednej klingi, choć reguły walki były jasno sprecyzowane, czyniąc rapier bronią używaną pojedynczo. Nieznacznie uniósł obie z nich, przyglądając się rękojeściom. Bestia i płomienie, jego prawdziwa natura ujęta w tak prosty i jednoznaczny sposób, czy trzeba było więcej słów... Tylko walka nie budziła wątpliwości. W niej nie było miejsca na wahanie i kłębiące się pytania, tego właśnie potrzebował.
        Do tej pory wszystkie poczynania demona były niespieszne i nonszalanckie. Wtedy jednak demon gwałtownym szarpnięciem wzniósł wyżej obie ręce, równie ostro zatrzymując je na wysokości swoich łokci. Szybki ruch częściowo wysunął ostrza z pochew. W tej samej chwili, dłonie demona błyskawicznie zamknęły się na rękojeściach, dobywając rapierów, które jasnymi smugami zakreśliły przecinające się łuki, nim osłony zdążyły wylądować w śniegu. Został tylko on, broń, zdradliwe podłoże i własny cień za przeciwnika. Sytuacja piękna w swej prostocie i klarowności. Luźne kosmyki szybko wymknęły się z niedbałego uczesania, co jakiś czas przysłaniając skupione, ani ludzkie, ani nawet zwierzęce oczy.

        Rankiem zjawił się w sklepie, chociaż nie był pewien czy powinien. Może już nawet nie dla dobra dziewczyny, ale własnego, powinien zakończyć tę znajomość i nauki. Podobne decyzje niestety nie były równie proste jak szermierka. Skończył materializując się bezpośrednio we wnętrzu, tuż przy drzwiach. Piekielna bestia nie nadbiegła, za to trafił wprost na rodzinne poranne zgromadzenie. Zawadiacką manierą trącił dzwonek i podszedł do domowników, których oczy mogły ujrzeć nikogo innego jak znajomego demona w prawie zapiętej koszuli, z prawie związanymi włosami i torbą ciepłych bułeczek, który skinął głową na przywitanie.
Lucien uśmiechnął się delikatnie, podając zbrojmistrzyni pakunek, a jego wzrok wędrował niespiesznie od brunetki idącej po trzeci kubek kawy, do jej brata. Gdy dziewczyna wróciła, napar odebrał obiema rękami, mrużąc przy tym oczy z wyraźną przyjemnością, ale zaraz spoważniał i zerknął w kierunku młodego Evansa.
        - Dorian jest chory, czy mu się pogorszyło? Bo bardzo źle wygląda - zauważył zupełnie nie przejmując się, że mężczyzna siedział zaraz obok i wszystko słyszał. Ani trochę nie wyczuwając potrzeby wyhamowania, Lucien oparł się swoją manierą o blat i obserwował rodzeństwo znad rantu kubka, gdy raczył się zapachem świeżej kawy.
Avatar użytkownika
Lucien
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Nemain, Sherani, Elleanore, Dagon, Indigo, Max, Pagani, Amarok,
Rasa: Nemorianin
Aura: Stabilizacją, jaką jest w stanie podarować ci ta emanacja, jest naprawdę dobrze przemyślaną konstrukcją. Na srebrnym i bardzo ostrym szkielecie utrzymują się różnorodne skrawki barw, które stopniowo zmieniają swoją tonację. Odnosi się wrażenie, że w aurze gnieżdżą się dwa odrębne obrazy. Intensywny i dystansujący kobalt oraz ciepła rzeka miedzi. W odczuciu niesłusznie odbiera się ją jako chłodną, gdy czytelnik dostrzeże obsydianową poświatę o różnej gęstości. Czasem bowiem uwypukla się jej grubszy rejon pod naporem zgromadzonej barwy, a czasem mlecznie rozpływa na boki, jakby rozcieńczona była w nieokreślonym specyfiku o dziwnych zapachu. Drażni płatki nosa, lecz woni nie można określić mianem przyjemnym czy rozpraszającym, a zauważalnym. Wprawia zakłopotanie początkową ciszą, a wzrastające stopniowo nietypowe dźwięki mogą niepokoić, jednak docierając na koniec korytarza widać ciepły płomień ogniska, który trzaska łamiącymi się gałązkami. Każda cecha tworzy gładką całość, od której nie można oderwać palców. Dodatkowo utrudnia przerwanie kontaktu swoją lepkością, ale pod tą osłoną kryję się bardzo twarda powierzchnia. Ugina się przy delikatnym ucisku i nagle ucieka głębokimi łukami, gdy czytelnik rozdrażni ją swoją nachalnością. Kosztując emanację nie można spodziewać się wybitnego zaskoczenia, ale łagodność stanowi nieodrębny obraz aury, chociaż jest bardzo gorzka. Tylko wyczulony język będzie w stanie wykryć kwaśną tajemnicę…
Wygląd: Asmodeus to wysoki mężczyzna, mierzący 192 cm. Smukła budowa może wydać się słabowitą i niepozorną, a wielu mężczyzn pewnie określiło by ją jako lekko zniewieściałą. Nic bardziej mylnego. Tylko dlatego, że nie jest zwalistym osiłkiem nie znaczy, że brakuje mu muskulatury. Lu nie jest wydelikatniałym słabeuszem, a pod gładką, alabastrową skórą, kryją się twarde jak ... (Więcej)

Postprzez Rakel » Cz kwi 12, 2018 12:01 pm

        Trącone przez dłoń demona dzwoneczki nad drzwiami rozbrzmiały wesoło, do wtóru już nie tak wesołego jęknięcia Doriana, który zmarszczył brwi z niezadowoleniem. Drzwi na oścież otwarte, a ten dzwoni, śmieszek jeden. Nie powiedział jednak słowa, zatapiając usta w kawie, a chmurne spojrzenie w przybyszu.
        - Lucien, witaj! – Na szczęście Rakel uśmiechała się za dwoje. – O, dziękujemy, już ci robię kawę – powiedziała z rozbrajającą swobodą, odbierając od niego pakunek z ciepłymi bułeczkami i pobiegła na górę.  
        Przez moment istniało ryzyko, że panowie znów zostaną sami, skazani na rozmowę, do której żaden się nie palił, lub dzwoniącą w uszach ciszę (tą Dorian powitałby z otwartymi ramionami), ale po chwili w drzwiach pojawił się klient. Evans płynnie się wyprostował, wychodząc zza lady, wciąż jednak najwyraźniej uśmiech zarezerwowany miał tylko dla rodziny i przyjaciół. W sklepie z bronią nie pojawiali się jednak ludzie, których trzeba urzekać aparycją. Mężczyzna cichym, szorstkim głosem objaśniał przez chwilę zakres asortymentu, a podróżny wpatrywał się w niego z zainteresowaniem, okazjonalnie przytakując. Po chwili poprosił o jeszcze chwilę do namysłu i Dorian z oszczędnym skinięciem pozostawił go przy blacie z nożami. Cofnął się pod ladę akurat w momencie, w którym z góry wróciła Rakel, nieco wolniej, jako że w jednej ręce niosła kubek z kawą, której cynamonowy aromat ponownie rozszedł się po sklepie, a w drugiej talerz z bułeczkami.
        - Dzień dobry – przywitała się z klientem, przybierając na twarz nieco bardziej profesjonalny wyraz i tylko Luciena obdarzyła ulotnym uśmiechem, podając mu kubek. – Proszę.
        Talerz z bułeczkami postawiła na ladzie, a z Dorianem zdążyła wymienić przyciszonym tonem dwa zdania, dotyczące klienta, gdy odezwał się nemorianin, zwracając na siebie uwagę obojga rodzeństwa. Rakel nim zdążyła się powstrzymać parsknęła cichym śmiechem, za to Evans przeniósł na Luciena pobłażliwe spojrzenie.
        - Dorian wczoraj zachlał i zdycha, ale słuch wciąż ma doskonały – mruknął z obojętnością w oczach i głosie, ale siostra zerknęła na niego z rozbawieniem, umiejąc dostrzec subtelną nutkę humoru zazwyczaj umykającą innym. I też tylko jej dostało się nieco łagodniejsze spojrzenie i nieznacznie uniesiony jeden kącik ust.
        Zaraz jednak podniosła barwne oczy, wyczuwając na sobie czyjś wzrok. Przybysz zerkał na nich ukradkiem, a ona odruchowo wyprostowała się, już odstawiając kubek z kawą na ladę, gdy poczuła ciężką dłoń Doriana na ramieniu. Evans minął ją, podchodząc do klienta i pogrążając się z nim w dalszej rozmowie, gdy ten upatrzył już sobie kilka rzeczy i teraz potrzebował doradztwa. Rakel przez chwilę obserwowała ukradkiem brata, zapominając już jak to jest, gdy w sklepie pracuje ktoś poza nią. Gdy Evansowie byli jeszcze w komplecie, jako dziewczynka tylko pomagała w najdrobniejszych pracach, a wszelkie transakcje obserwowała z poziomu lady, wykukując na kręcących się po sklepie klientów. Czasem udało jej się urozmaicić zamiatanie i inne porządki segregacją broni czy nawet oczyszczeniem piór na lotki, ale zazwyczaj była tylko obserwatorem, jak teraz. Oparta o ladę na łokciach trzymała kubek z kawą w obu dłoniach i zza krawędzi kurtyny czarnych włosów spoglądała na Doriana. Dopiero po chwili przeniosła wzrok na Luciena, uśmiechając się do niego miło.
        - Jak sprawuje się rapier? – zapytała, ciekawa wrażeń mężczyzny. Sam nic nie mówił, ale chyba przetestował już broń, poza pierwszą oceną, jeszcze w sklepie.

        Dorian zaś znów czuł się jak w domu. Przyjemna rozmowa z przybyłym mężczyzną rozciągnęła się nieco poza zwykłe uprzejmości związane z zakupem i brunet stał jeszcze przez chwilę w drzwiach, wsparty o framugę i ze splecionymi na piersi ramionami wymieniał uwagi z podróżnym, który dosiadał już konia. Syn Augusta był najmniej rozmowny w całej rodzinie, ale nigdy nie pogardził wieściami ze świata, a z takimi zawsze przybywali wędrowcy. Po raz kolejny też usłyszał o odbywających się niedługo w Fargoth targach i odruchowo zerknął w stronę siostry, która jak zwykle czujna wręcz nadstawiła ucha. W końcu jednak się pożegnali i przybysz wzbogacony o nowy sztylet odjechał w stronę bram miasta, a Evans wrócił do środka. Przelotnym spojrzeniem obdarzył skrzydło otwartych na oścież drzwi, powodując natychmiastowe opuszczenie wzroku przez siostrę, co powiedziało mu zdecydowanie więcej niż chciałby wiedzieć. Stoicki spokój rzadko jednak opuszczał bruneta i teraz również zadowolił się niepewnym spojrzeniem siostry w swoją stronę, gdy odkładał niewielki mieszek z monetami do kasetki znajdującej się pod ladą. Nic nie powiedział, zerkając tylko na widoczny fragment złotego łańcuszka na szyi dziewczyny, którego reszta ginęła pod koszulką. Rakel przez moment wyglądała na niepewną, ale ciekawość jak zwykle wygrała.
        - Ten facet wspominał o targach, wiesz coś więcej? – zapytała niewinnie. O ile w zakresie miejskich plotek dotyczących tego, kto z kim i dlaczego, zbrojmistrzyni zawsze wręcz raziła koleżanki błogą nieświadomością, którą traktowały jako osobistą urazę, o tyle za każdym razem, gdy padało hasło „targi zbrojeniowe”, spojrzenie jej bystrzało. Również tym razem, więc Dorian nie dał nabrać się na tą buzię aniołka.
        - Nie – mruknął bezlitośnie, a Rakel na moment porzuciła pozory, mrużąc podejrzliwie oczy.
        - Wspominał, że w tym roku są w Fargoth – wytknęła bratu kłamstwo.
        - No to co się pytasz, jak wszystko podsłuchałaś?
        - Nie podsłuchałam, tylko usłyszałam – odparła dumnie, po czym przechyliła lekko głowę i utkwiła spojrzenie w pustym już kubku, którym obracała lekko, na co Dorian westchnął. „Oho, zaczyna się…”, pomyślał obserwując znajome zjawisko. Dziewczyna urosła i dojrzała, ale bywały sytuacje gdy wyglądała jakby znów miała dziesięć lat i próbowała przekonać go do czegoś, co pewnie ich obojga wpędzi w tarapaty. Widok nastrajałby melancholijnie, gdyby nie wróżył uciążliwości.
        – Morgan jedzie? – zapytała, wciąż niewinnym tonem.
        - Nie wiem.
        - No Doriaaan! – zajęczała już otwarcie, szarpiąc brata za rękaw koszulki.
        - No co młoda? A nawet jak jedzie, to co?
        - To jadę z nim – stwierdziła z zadowolonym uśmiechem, jakby wszystko zostało już postanowione.
        - To się okaże – prychnął Evans i odepchnął się od lady, kierując w stronę zaplecza. Popracuje trochę w ciszy, bełtów i strzał dorobi, a przy okazji uwolni się od natrętnej małolaty. Poza tym właśnie nadchodził kolejny argument. – Wiedźma na horyzoncie – mruknął Dorian na odchodne, widząc że Rakel już za nim drepcze, a akurat w tej samej chwili na progu stanęła Widząca. Drzwi zamknęły się dziewczynie przed nosem i Rakel fuknęła z niezadowoleniem, wracając do lady.
        - Dzień dobry, Meve.
        - Cześć Czarnulko. Witaj demonie. Cześć bezczelny gburze za drzwiami – mruknęła babcina nie podnosząc nawet głosu i tylko spojrzenie kierując w stronę zaplecza, po czym parsknęła pod nosem na gest Evansa w swoją stronę. Świadom umiejętności kobiety brunet „pozdrowił ją” z zamkniętego pomieszczenia.
Avatar użytkownika
Rakel
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Callisto, Leila, Avellana, Sonea, Mathias, Emma, Cat, Lexi, Maia, Ananke, Eva, Lena, Rain, Kimiko, Kiki, Astarte, Segen, Mimosa, Dayanara,
Rasa: Człowiek
Aura: Gdy zaczniesz poznawać tę aurę, otuli cię bogactwo broni, jakbyś znalazł się w najprawdziwszej zbrojowni. Rapiery, sztylety, miecze, halabardy czy kusze, znajdziesz tu wszystko, czego tylko może zapragnąć dusza. Każda z nich jak jedna są wypolerowane i lśniące, jak przystało na młodą emanację. Pośród nich znajdziesz broń wykonaną z błyszczącego cynku. Nie zabraknie też oręża z czystego złota. Znajdzie się także coś dla bardziej konserwatywnych poszukiwaczy, wykonanego z żelaza. Broń wybierać i podziwiać możesz pośród oświetlającej je ametystowej poświaty. W tle da się słyszeć trzask płomieni, który na przemian jest spokojny i cichy przywodząc na myśl izbowy kominek, by co jakiś czas odezwać się donośniejszym głosem kojarzącym się bardziej z wojenną pożogą niż ciepłem domowego ogniska. Jak to pośród broni, czuć tu zapach stali, oleju do konserwacji oręża i półek sklepowych, przemieszanych z wonią ludzkiego potu. Dotykając dowolnej z nich poczujesz, że jest ona giętka i elastyczna, wykuta przez prawdziwych mistrzów. Ostrza są nieskazitelnie gładkie o śmiertelnie ostrych krawędziach, a ich delikatna twardość będzie stawiać opór przy mocniejszym nacisku. Smak aury jest wyraźnie gorzki i miesza się z przyjemną pikanterią. Całość jest lepka, dlatego przez dłuższy czas pozostawia po sobie posmak w ustach.
Wygląd: Owalna twarz o prostych rysach nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie zamieszkujące ją duże oczy w kształcie migdałów. Chociaż tęczówki są przede wszystkim intensywnie zielone, nie sposób określić ich tylko tym jednym kolorem, jako że upstrzone są złotymi i brązowymi plamkami, nadając spojrzeniu dziewczyny uroku i magii, a czarna oprawa w postaci długich rzęs ... (Więcej)

Postprzez Lucien » So kwi 21, 2018 1:03 pm

        Poranna wizyta w sklepie wraz z zakupionym śniadaniem powoli zaczynała przypominać regularny rytuał. Nemorianin nie czekając na zaproszenie ulokował się przy ladzie, opierając się o nią zupełnie jakby znajdował się u siebie. Wcześniejsze niezadowolenie czy może martyrologia jakie przebiegło po i tak zgorzkniałej twarzy Evansa nie umknęło uwadze demona, ale ten wyraźnie nie poczuwał się do skruchy, raczej prezentując swobodne samozadowolenie z bliżej nieokreślonych powodów, do których mogły należeć zarówno ciepłe powitanie Czarnulki, komiczne cierpienie Doriana, jak i zwyczajnie sama egzystencja. Jednym słowem idący z godnością i lekkością, czy dziarsko moszczący się przy kontuarze Lucien stanowił ciekawy, prawie złośliwy kontrast dla chmurnego żołnierza.
        Z ciepłym uśmiechem odprowadził Rakel pomykającą na górę, po czym rozejrzał się po sklepie, krótko przyglądając się mężczyźnie zatopionemu we własnej kawie. Milczenie zazwyczaj, dla większości osób stawało się niezręczne, ale tym dwóm panom najwyraźniej nie przeszkadzało w najmniejszym stopniu. Pewnie cieszyliby się dłużej ciszą, gdyby nie klient, który zajął Doriana aż do powrotu dziewczyny. Lucien dodatkowego zajęcia nie potrzebował. Obserwowanie kolejnego poznanego człowieka w jego naturalnym środowisku było wystarczająco absorbujące. Napar odebrał dziękując z uśmiechem, milknąc na kolejną chwilę podczas której rodzeństwo rozmawiało o pracy.
        Gdy Rakel podśmiewała się pod nosem, pobłażliwy wzrok Evansa napotkał spokojny uśmiech demona, który jak każde zachowanie szlachcica, trudno było jednoznacznie zinterpretować.
        - To dobrze, że nie doskwierają ci problemy ze słuchem - odparł spoglądając znad swojego kubka. Łatwo można było doszukiwać się złośliwości w wypowiedzi bruneta, która w połączeniu z nienaganną miną niewiniątka wydawała się jeszcze bardziej prawdopodobną. Tymczasem Lucien kontynuował zgłębianie ludzkiej natury, kierując wypowiedź do kawy i chyba obojga rozmówców. - Zupełnie nie pojmuję dlaczego postępujecie w ten sposób. Tracicie kontrolę nad własnym ciałem, pojęcie rzeczywistości, a potem jeszcze chorujecie. Zupełnie jak kowal - podsumował z dozą niesmaku gdy tylko temat sięgnął metalurga, na koniec popijając łyk kawy, który zdążyła odrobinę ostygnąć.
Nemorianin nie rozumiał wielu ludzkich zachowań, ale doprowadzanie siebie do stanu równie żałosnego jaki prezentował rzemieślnik w dniu, w którym demon miał wątpliwą przyjemność go poznać, znajdowało się na szczycie tej listy. Jeszcze gdyby podobnie bezużyteczne czyny zostawiali na czasy gdy nie byli potrzebni. Ale kowal moczymorda chełpił się mianem opiekuna i strażnika, jednocześnie padając niczym kłoda jeszcze zanim wybiła połowa jego troskliwej zmiany, o jej końcu nawet nie mówiąc. Asmodeus nawet nie próbował ukrywać wzgardy dla podobnego zachowania. Zmianę tematu powitał z powracającym łagodnym uśmiechem.
        - Do tej pory bez zarzutu, chociaż prawdziwego chrztu nie przeszedł - odpowiedział pogodnie, pomijając myśl, że lepiej by tak pozostało. Aktualnie ciężko było o dobry pojedynek. Takowy zazwyczaj wiązał się z mało przyjemną otoczką zarówno przed jak i po walce, nie raz ciągnął za sobą nieprzyjemne konsekwencje chociażby w postaci zawiści i pragnienia zemsty. Satysfakcja z wygranej (często znikoma lub żadna) zazwyczaj nie była warta późniejszych powikłań.

        Kończył pić kawę, chociaż starał się jak najdłużej cieszyć jej aromatem, podczas gdy Dorian żegnał się z klientem. W tym czasie demon zyskał kolejną ciekawą sytuację do oglądania. Powoli wodził wzrokiem od wyraźnie zaintrygowanej Rakel, do Evansa oglądającego drzwi nieco zbyt czujnie jak na zwykłe drzwi i ponownie do dziewczyny uciekającej wzrokiem, która szybko się pozbierała wracając do chyba interesującego ją tematu.
        Rodzeństwo było zabawne w przekomarzaniu się, niby oboje dorośli, a jednak przypominali szczeniaki podgryzające nawzajem swoje łapy. Przedstawienie niestety urwało się przed jego zakończeniem, gdy młodzieniec oznajmił nadejście Meve i swoją ewakuację. Zamiast wypatrywać zielarki, która miała do pokonania jeszcze kilka jardów, Lu spojrzeniem odprowadził mężczyznę na zaplecze, jednocześnie zadając frapujące go pytanie.
        - Czy w waszym społeczeństwie kobieta podlega mężczyźnie? - zapytał zaciekawiony, zerkając w różnobarwne oczy w momencie gdy Widząca przestępowała próg. To była kolejna niezbyt jasna kwestia. Dlaczego Rakel próbowała pytać brata o zgodę? Przecież długi czas żyła sama. Nikt wtedy nie martwił się czy mogła i czy powinna odpowiadać za siebie, a teraz nagle gdy brat wrócił, próbował opiekować się siostrą, która przez ten czas chciała czy nie, musiała wydorośleć i opieki już nie potrzebowała. Ludzie byli komicznymi stworzeniami. Zupełnie nielogicznymi i może dlatego właśnie tak fascynującymi. Tak jak był prawie pewien, że zazwyczaj milczący i powściągliwy brat kazałby mu się nie wtrącać w nie swoje sprawy, tak ciekaw był stanowiska brunetki. Jeżeli w tym regionie świata panował typowy patriarchat - nie było sprawy, rozumiał podobny układ sił. Ale wtedy dziewczyna nie powinna zarządzać sklepem. Tu właśnie w pojęciu nemorianina elementy przestawały do siebie pasować. Niestety moment, w którym oczekiwał rozwiania przynajmniej części niewiadomych, czarownica wybrała sobie na odwiedziny.
        - Dzień dobry babciu. - Skłonił się z lekką przesadą, nie hamując się z uszczypliwym określeniem zielarki.
        - Skoro już tu jesteś, możesz się na coś przydać - dodał bezczelnie. - Chciałem użyć Doriana, ale skoro wpadłaś w odwiedziny, Rakel, spróbuj odczytać Meve - odezwał się wręcz beztrosko, z pewną melancholią spoglądając na dno kubka. Same fusy, aż żal. Odstawił naczynie na ladę, skrzyżował ręce i z wyczekiwaniem obserwował obie niewiasty.
Avatar użytkownika
Lucien
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Nemain, Sherani, Elleanore, Dagon, Indigo, Max, Pagani, Amarok,
Rasa: Nemorianin
Aura: Stabilizacją, jaką jest w stanie podarować ci ta emanacja, jest naprawdę dobrze przemyślaną konstrukcją. Na srebrnym i bardzo ostrym szkielecie utrzymują się różnorodne skrawki barw, które stopniowo zmieniają swoją tonację. Odnosi się wrażenie, że w aurze gnieżdżą się dwa odrębne obrazy. Intensywny i dystansujący kobalt oraz ciepła rzeka miedzi. W odczuciu niesłusznie odbiera się ją jako chłodną, gdy czytelnik dostrzeże obsydianową poświatę o różnej gęstości. Czasem bowiem uwypukla się jej grubszy rejon pod naporem zgromadzonej barwy, a czasem mlecznie rozpływa na boki, jakby rozcieńczona była w nieokreślonym specyfiku o dziwnych zapachu. Drażni płatki nosa, lecz woni nie można określić mianem przyjemnym czy rozpraszającym, a zauważalnym. Wprawia zakłopotanie początkową ciszą, a wzrastające stopniowo nietypowe dźwięki mogą niepokoić, jednak docierając na koniec korytarza widać ciepły płomień ogniska, który trzaska łamiącymi się gałązkami. Każda cecha tworzy gładką całość, od której nie można oderwać palców. Dodatkowo utrudnia przerwanie kontaktu swoją lepkością, ale pod tą osłoną kryję się bardzo twarda powierzchnia. Ugina się przy delikatnym ucisku i nagle ucieka głębokimi łukami, gdy czytelnik rozdrażni ją swoją nachalnością. Kosztując emanację nie można spodziewać się wybitnego zaskoczenia, ale łagodność stanowi nieodrębny obraz aury, chociaż jest bardzo gorzka. Tylko wyczulony język będzie w stanie wykryć kwaśną tajemnicę…
Wygląd: Asmodeus to wysoki mężczyzna, mierzący 192 cm. Smukła budowa może wydać się słabowitą i niepozorną, a wielu mężczyzn pewnie określiło by ją jako lekko zniewieściałą. Nic bardziej mylnego. Tylko dlatego, że nie jest zwalistym osiłkiem nie znaczy, że brakuje mu muskulatury. Lu nie jest wydelikatniałym słabeuszem, a pod gładką, alabastrową skórą, kryją się twarde jak ... (Więcej)

Postprzez Rakel » So kwi 28, 2018 11:25 am

        Dorian wciąż próbował ustalić czy demon jest dla niego do zniesienia. Złośliwe przytyki puszczał mimo uszu, uznając je za niegroźne i za swojego rodzaju rozrywkę dla relaksującego się umysłu. Facet był przynajmniej inteligentny, chociaż sam nie wiedział czy to dobrze, że młoda nie szlaja się z jakimś przygłupem czy źle, bo większe jest ryzyko, że da się omotać. Nigdy nie była powierzchowna, więc nie martwił się, że ślepo poleci na pięknisia, a bardziej o to całe władanie nad ogniem. Z jednej strony cieszył się, że w końcu to zaczyna kontrolować, z drugiej nie podobało mu się, do czego może prowadzić znajomość z samozwańczym nauczycielem. Znał swoją siostrę niby ponad połowę jej życia, jednak umknęło mu te kilka ostatnich lat, gdy w człowieku ostatecznie kształtuje się osobowość, nie wiedział więc nawet tak naprawdę jak Rakel może się zachować. Dokładnych przyczyn swoich zmartwień wskazać nie umiał, spychając to szybko pod ogólnie rozumianą braterską intuicję, która jak wiadomo była nieomylna, bezbłędna i niesprawiedliwie niedoceniana.
        Evans uśmiechnął się krzywo pod nosem, słysząc analizy bruneta dotyczące zarówno swojego aktualnego stanu, jak i chyba ogółem doświadczeń z wstawionymi lub totalnie pijanymi ludźmi. Zwłaszcza, gdy wyciągnięto na światło dzienne szlachetną, acz nie dla każdego strawną osobę Morgana Browna.
        - Widać nasza rasa ma jeszcze przed tobą swoje tajemnice – parsknął pogardliwie, a ton głosu kłócił się z wypowiedzianymi słowami, które odpowiednio zaintonowane mogłyby brzmieć nawet melancholijnie. Jednak, jako że Dorian z melodramatyzmem miał wspólnego tyle, co kowal z subtelnością, wygłosił swą kpinę głosem ochrypłym i wyraźnie wskazującym na to jak głęboko w dupie ma refleksje demona na temat upijania się w sztok. Lucien wyglądał na takiego, któremu by się to przydało swoją drogą, wszak wódka oczyszcza ciało i umysł, każdy to wie.
        Rakel dla odmiany milczała jak grób, do rozmowy się nie wtrącając, gdyż zarówno jej słaba głowa, jak i przedstawienie, które ostatnio w tym względzie dała, jasno świadczyły o tym, jak niewielkie ma pojęcie o temacie. W kuchni miała gdzieś schowaną butelkę wina, w razie gdyby Nina postanowiła wpaść na plotki, ale wyglądało to zazwyczaj tak, że brunetka sama sączyła cały wieczór swój kieliszek, pozwalając przyjaciółce pochłonąć resztę.
        Zamiast tego więc skupiła się na Lucienie, gdyż pytanie o rapier było zarówno grzecznościowym zainteresowaniem znajomej, jak i profesjonalną ciekawością sprzedawcy. Uzyskana odpowiedź najwyraźniej w pełni ją usatysfakcjonowała, bo dziewczyna uśmiechnęła się z zadowoleniem i skinęła lekko głową.
        - Bardzo mnie to cieszy. Mam też nadzieję, że do prawdziwego chrztu nie dojdzie zbyt szybko – dodała, zdając sobie sprawę, że wymagałoby to oblania ostrza krwią przeciwnika.
        Później pochłonęły ją przekomrzanki z Dorianem, które dla postronnego obserwatora były zabawne, dla bruneta męczące, a dla niej samej lekko irytujące, a jednak ciut zabawne. Trochę obawiała się ujawnienia dokładnych okoliczności, w jakich powstał pomysł na wzór na drzwiach, co nadal ją krępowało, ale teraz niemal całkowicie przejęta była wyjazdem do Fargoth, który już planowała w swojej głowie; rada, że ma z kim zostawić tym razem sklep. Morgan średnio dbał o swój warsztat, bo chociaż dla niego samego był niezwykle cenny, to wiedział, że dla innych nie jest zbyt interesujący, jako że większość cennych w nim rzeczy była jeszcze w częściach, nie nadając się do użytku. On sam dbał o swoje miejsce pracy bardziej niż o mieszkanie i był przywiązany do swoich narzędzi, ale ewentualni rabusie szukaliby tylko broni lub elementów uzbrojenia, których nie miał w zapasie, wszystko robiąc na zamówienie. Rakel z drugiej strony nie wyobrażała sobie zostawić sklepu niepilnowanego na kilka tygodni, gdy przepełniony był orężem stanowiącym jej cały majątek i źródło zarobku jednocześnie. Nie byłoby oczywiście problemem poprosić kogoś o opiekę nad kramem w tym czasie, zwłaszcza gdy miało się znajomych w straży, jednak zbrojmistrzyni nie miała zwyczaju przerzucać na innych swoich problemów. Nie było możliwości, by bezpiecznie opuścić mieszkanie, więc tego nie robiła. Poza tym nawet gdyby nikt jej okradł to wszystko, co zarobiłaby podczas targów wyrównałoby tylko stratę, jaką by poniosła, gdyby sklep był zamknięty przez tak długi czas. Tematu więc zazwyczaj w ogóle nie było. Teraz jednak, gdy Dorian był na miejscu, jedno z nich mogło zostać w sklepie, a drugie pojechać na zjazd. Nie miała zamiaru przepuścić tej okazji.
        Tyle słyszała o tych targach! Sprzedawcy i wytwórcy broni z całej Alaranii zjeżdżali się do jednego miasta, by spotkać się, rozmawiać, handlować, wymieniać wiedzą i doświadczeniem. Tym różnili się od innych kupców, że nie bronili swoich tajemnic za wszelką cenę, ale dzielili się nimi, wymieniali sekretami i szerzyli wiedzę, by udoskonalać ukochane przez nich rzemiosło. Rakel od zawsze pragnęła wziąć udział w czymś takim i była gotowa nawet wyruszyć w podróż poza rodzinne miasto, którego granic przecież nigdy nie opuszczała na dłużej. Przejęta możliwością ziszczenia tych marzeń martwiła się tylko czy uda jej się namówić brata, by to on został w sklepie, a ona pojechała, odruchowo sądząc, że jeśli on również chciałby wybrać się do Fargoth, ma do tego większe prawo, jako starszy, bardziej doświadczony i, teraz już, jako głowa rodziny. Pogrążona w tych właśnie myślach, polowała na brata, nie zauważając zbliżającej się Meve i odwracając się w stronę sklepu dopiero, gdy zamknięto jej drzwi przed nosem.
        Na pytanie Luciena odpowiedziała zaś ostrym spojrzeniem przepełnionym zupełnym brakiem zrozumienia, ale też przebijającym spod niego niezadowoleniem. Chciała zapytać skąd to nagłe zainteresowanie, nim skrzywiła lekko usta orientując się, że nie wypada odpowiadać pytaniem na pytanie.
        – Owszem, niemal w całej Alaranii panuje patriarchalizm w mniejszym lub większym stopniu. Jeśli jednak chodzi o poszczególne jednostki, to kobieta mężczyźnie podlega na tyle, na ile sobie pozwoli – stwierdziła dobitnie, chociaż wciąż spokojnym głosem. Trudno było jednak nie domyślić się, jakie ona sama miała stanowisko w tej sprawie.
        - Witaj Meve. – Uśmiechnęła się jednak lekko, gdy staruszka pojawiła się w sklepie.
        Stukot laski urwał się gwałtownie, gdy Widząca zatrzymała spojrzenie na bijącym kpiarskie pokłony Lucienie. Na jego słowa tylko uśmiechnęła się łagodnie, co w jej wykonaniu wyglądało, jak prawdziwie krwiożerczy grymas.
        - Po pierwsze: nie będzie mnie babcią nazywał demon, mający dobrze ponad pięćset lat na karku – zaczęła spokojnie, realizując swoją groźbę i szerszym uśmiechem komentując otwierające się w zdziwieniu usta Rakel, która spojrzała pytająco na Luciena. – Po drugie: gdybym chciała, żeby Czarnulka umiała czytać aury to bym ją tego nauczyła – dodała spokojnie, a zszokowane spojrzenie zbrojmistrzyni wróciło do staruszki.
        - No wiesz! Masz coś przede mną do ukrycia?
        - Bardzo wiele, kochanieńka.
        Dziewczyna prychnęła i łypnęła na Meve, skupiając się nad wyraz szybko. Jednak mimo że od razu przypomniała sobie wszystkie wskazówki nemorianina, nie dostrzegła nic. A właściwie inaczej – zobaczyła… poczuła mur. Wysoki, ceglany, pokryty bluszczem, tak podpowiadała wyobraźnia. Czuła magię, ale nic poza tym. Żadnych kolorów i dźwięków, jak u Luciena. A przynajmniej tak jej się zdawało, gdy zamrugała szybko, spoglądając niepewnie na staruszkę i demona. Ten przez chwilę spoglądał w kubek, a gdy podniósł na nią oczy, pokręciła przecząco głową, przyznając się do porażki.
        - Nie zerkaj tak na niego Czarnulko, on też nic nie zobaczy. Nie mam w zwyczaju świecić przed każdym swoją aurą niczym dziewka w burdelu swoimi wdziękami. Złośliwie cię podpuszcza – zaśmiała się i wznowiła spacer po sklepie, mijając ich i zajmując ze stęknięciem miejsce na stołku, by znów podnieść na Rakel pokryte bielmem, a jednak czujne i bystre oczy. – Słyszałam, że za parę dni wyrusza karawana do Fargoth na targi. Jedziesz ty czy gbur?
Avatar użytkownika
Rakel
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Callisto, Leila, Avellana, Sonea, Mathias, Emma, Cat, Lexi, Maia, Ananke, Eva, Lena, Rain, Kimiko, Kiki, Astarte, Segen, Mimosa, Dayanara,
Rasa: Człowiek
Aura: Gdy zaczniesz poznawać tę aurę, otuli cię bogactwo broni, jakbyś znalazł się w najprawdziwszej zbrojowni. Rapiery, sztylety, miecze, halabardy czy kusze, znajdziesz tu wszystko, czego tylko może zapragnąć dusza. Każda z nich jak jedna są wypolerowane i lśniące, jak przystało na młodą emanację. Pośród nich znajdziesz broń wykonaną z błyszczącego cynku. Nie zabraknie też oręża z czystego złota. Znajdzie się także coś dla bardziej konserwatywnych poszukiwaczy, wykonanego z żelaza. Broń wybierać i podziwiać możesz pośród oświetlającej je ametystowej poświaty. W tle da się słyszeć trzask płomieni, który na przemian jest spokojny i cichy przywodząc na myśl izbowy kominek, by co jakiś czas odezwać się donośniejszym głosem kojarzącym się bardziej z wojenną pożogą niż ciepłem domowego ogniska. Jak to pośród broni, czuć tu zapach stali, oleju do konserwacji oręża i półek sklepowych, przemieszanych z wonią ludzkiego potu. Dotykając dowolnej z nich poczujesz, że jest ona giętka i elastyczna, wykuta przez prawdziwych mistrzów. Ostrza są nieskazitelnie gładkie o śmiertelnie ostrych krawędziach, a ich delikatna twardość będzie stawiać opór przy mocniejszym nacisku. Smak aury jest wyraźnie gorzki i miesza się z przyjemną pikanterią. Całość jest lepka, dlatego przez dłuższy czas pozostawia po sobie posmak w ustach.
Wygląd: Owalna twarz o prostych rysach nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie zamieszkujące ją duże oczy w kształcie migdałów. Chociaż tęczówki są przede wszystkim intensywnie zielone, nie sposób określić ich tylko tym jednym kolorem, jako że upstrzone są złotymi i brązowymi plamkami, nadając spojrzeniu dziewczyny uroku i magii, a czarna oprawa w postaci długich rzęs ... (Więcej)

Postprzez Lucien » N maja 06, 2018 1:12 pm

        Demon dla odmiany miał wyjątkowo pozytywną opinię o wiecznie niezadowolonym starszym bracie, który według niego zwyczajnie był daleki od sztuczności. Poważna twarz nie była ugrzecznioną maską. Dorian nie wyglądał na kogoś skłonnego do fałszywych komplementów i umizgów. W zasadzie nie wyglądał na kogoś w ogóle zdolnego do prawienia komplementów. Prezentował się jako mężczyzna o jasno sprecyzowanych celach i silnej woli. W oczach nemorianina, stanowił idealny obraz powściągliwości i rozsądku, podczas gdy inni powierzchownie oceniali go gburem. Oczywiście poza piciem w nadmiarze... Chociaż może to charakteryzowało wszystkich mężczyzn ludzkiego gatunku... Z bliska poznał co prawda dopiero plugawego kowala, cieślę recydywistę i teraz starszego brata Rakel, młodszego nie wliczał gdyż z grzeczności opuścił rodzinne spotkanie nim wyrobił sobie opinie obejmującą coś ponad podobieństwo do Czarnulki.
Oczywistym więc było, że wciąż uczył się ich rasy, powoli dodając do informacji brak refleksji i zdolności uczenia się na błędach. Większość gatunków, nawet aroganccy do granic nemorianie, starali się nie powielać bolesnych pomyłek. A ludzie… a przynajmniej mężczyźni, prawdopodobnie wszyscy, chociaż to należało jeszcze zweryfikować, brnęli w nie nie tylko nagminnie i notorycznie, ale wręcz regularnie, wystarczyło postawić im dzban wina lub o zgrozo piwa. Co to był w ogóle za trunek. Cuchnął gorzej niż żebracy. Ten swąd bił jedynie aromat zaprawionych nim ochlapusów.
Dla odmiany z Rakel przebijał podobny rozsądek, ale w mniej skażonym, a bardziej niewinnym wydaniu. Uśmiechnął się łagodnie w jej kierunku, subtelnie skinąwszy głową. Bez żadnych wyjaśnień doskonale pojmowała istotę rzeczy.
Może było go już trochę mniej gdy chodziło o rzeczone targi. To właśnie z obserwacji podchodów do starszego brata wynikło pytanie Luciena.
        Czym rozzłościł dziewczynę, nie wiedział. Może to impas w jakim się znajdowała, tak poirytował brunetkę. Jak zwykło się mawiać, prawda bywała bolesna i nikt nie lubił poruszania niewygodnych tematów, a tym bardziej przyznawania spostrzegawczej osobie racji. Lucien przechylił głowę, próbując w pełni zrozumieć przekaz, gdyż równie dobrze ciskające gromy spojrzenie mogło wiązać się z jakimś uchybieniem z jego strony. Potem jednak usłyszał potwierdzenie. Zawoalowane i nieco pokrętne jak na Rakel, ale jednak bardziej potwierdzenie niż zaprzeczenie.
Niby dziewczyna dawała do zrozumienia, że wolność miał ten, czy może ta, która potrafiła o nią walczyć, lecz jednocześnie wciąż ograniczał ją patriarchalny ustrój. Bardziej zgłębić interesującego go tematu, nie zdążył z powodu widzącej jak zawsze zjawiającej się nie w porę.
        Niespiesznie odwrócił głowę, by powitać wieszczkę. Groźbą złożoną kilka dni wstecz nie przejął się zupełnie. Nie dlatego iż nie wierzył. Bardziej wiązało się to z dość oczywistą prawdą - żadna wiedźma nie powinna myśleć by mogła mu rozkazywać. Sam nie miał nic do ukrycia, a na pewno nie krył wieku. Gdyby nagle zaprzestał żartów, Meve gotowa była uznać jakoby miała go w szachu. Niedorzeczność.
        Uśmiech jaki na mgnienie rozciągnął usta demona, był ładniejszym odbiciem grymasu znachorki i drapieżny byłoby chyba najlepszym jego określeniem. Zniknął on równie gwałtownie jak się pojawił, gdy kątem oka dostrzegł szok Rakel. W jej stronę zwrócił się z prawie bezbronną miną, którą dziewczyna powoli powinna już poznawać. Odpowie na wszystkie jej pytania, ale później, nie w towarzystwie. Zaraz potem wrócił wzrokiem do staruchy, ale ruchy demona był wolne, wyjątkowo oszczędne i zdecydowanie nieludzkie.
Znachorkę dla odmiany powitało bezczelne spojrzenie z góry. By było ciekawiej, jakimś cudem Asmodeus potrafiłby patrzeć z góry, nawet na wyższych od siebie.
        - Trzymałaś ją w całkowitej ignorancji dla jej rzekomego dobra, którym tak często lubią wymawiać się butne stworzenia, z czystego egoizmu, czy może ze strachu? - chłodny głos odpowiadał lodowatemu spojrzeniu jakim uraczył znachorkę. Manipulanci nigdy nie budzili szacunku szlachcica.
        Domyślał się, że dziewczyna spróbuje swoich sił, była ambitna, a chyba najlepszym motywatorem dla niej, było zastrzeżenie “nie dasz rady”. Na wzrok szukający wsparcia i chyba potwierdzenia, odpowiedział przymknięciem powiek. "Ladacznica w burdelu, urocze określenie, ale o dziewczynę nie zamierzała się zatroszczyć" - pomyślał, chociaż bezpieczny przed wzrokiem widzącej, akurat tych myśli wcale nie kryłby za wszelką cenę.
        - Nie podpuszczam - odparł szorstko, zwracając się głównie do Meve, to dla niej zarezerwowany był ton szlachcica, ale i Rakel miała okazję poznać intencję nemorianina.
        - Uczę, dzisiaj akurat o tym jak pozory mogą mylić. Gdy znajdę łgarza, znów nie omieszkam użyć go jako pomocy edukacyjnej. - Widząca nie została bezpośrednio wskazana, można było jednak gdybać czy i jej Lucien nie miał na myśli wspominając o kłamcach.
Późniejsze pytanie mącicielki okazało się być całkiem trafnym i nawiązującym do wcześniejszych rozważań Lu. Dorian chyba nie pałał energią do wyjazdu, zaś w opinii bruneta wciąż się nie nadawał do długiej podróży. A Rakel… Dziewczynie aż oczy się świeciły na samo słowo “targi”, czy jednak będzie dość harda by walczyć o swoje pragnienia. Zaciekawione zielone oczy spojrzały na zbrojmistrzynię, na chwilę przestając gardzić znachorką.
Avatar użytkownika
Lucien
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Nemain, Sherani, Elleanore, Dagon, Indigo, Max, Pagani, Amarok,
Rasa: Nemorianin
Aura: Stabilizacją, jaką jest w stanie podarować ci ta emanacja, jest naprawdę dobrze przemyślaną konstrukcją. Na srebrnym i bardzo ostrym szkielecie utrzymują się różnorodne skrawki barw, które stopniowo zmieniają swoją tonację. Odnosi się wrażenie, że w aurze gnieżdżą się dwa odrębne obrazy. Intensywny i dystansujący kobalt oraz ciepła rzeka miedzi. W odczuciu niesłusznie odbiera się ją jako chłodną, gdy czytelnik dostrzeże obsydianową poświatę o różnej gęstości. Czasem bowiem uwypukla się jej grubszy rejon pod naporem zgromadzonej barwy, a czasem mlecznie rozpływa na boki, jakby rozcieńczona była w nieokreślonym specyfiku o dziwnych zapachu. Drażni płatki nosa, lecz woni nie można określić mianem przyjemnym czy rozpraszającym, a zauważalnym. Wprawia zakłopotanie początkową ciszą, a wzrastające stopniowo nietypowe dźwięki mogą niepokoić, jednak docierając na koniec korytarza widać ciepły płomień ogniska, który trzaska łamiącymi się gałązkami. Każda cecha tworzy gładką całość, od której nie można oderwać palców. Dodatkowo utrudnia przerwanie kontaktu swoją lepkością, ale pod tą osłoną kryję się bardzo twarda powierzchnia. Ugina się przy delikatnym ucisku i nagle ucieka głębokimi łukami, gdy czytelnik rozdrażni ją swoją nachalnością. Kosztując emanację nie można spodziewać się wybitnego zaskoczenia, ale łagodność stanowi nieodrębny obraz aury, chociaż jest bardzo gorzka. Tylko wyczulony język będzie w stanie wykryć kwaśną tajemnicę…
Wygląd: Asmodeus to wysoki mężczyzna, mierzący 192 cm. Smukła budowa może wydać się słabowitą i niepozorną, a wielu mężczyzn pewnie określiło by ją jako lekko zniewieściałą. Nic bardziej mylnego. Tylko dlatego, że nie jest zwalistym osiłkiem nie znaczy, że brakuje mu muskulatury. Lu nie jest wydelikatniałym słabeuszem, a pod gładką, alabastrową skórą, kryją się twarde jak ... (Więcej)

Postprzez Rakel » So maja 12, 2018 9:03 am

        Rakel spoważniała nieco, nie do końca zadowolona z obrotu rozmowy. Nie wiedziała, jak istotną lub może nawet podstawową częścią władania magią jest odczytywanie aur, więc nie miała zamiaru robić Meve żadnych wyrzutów, że się z nią tą wiedzą nie podzieliła (jak gdyby w ogóle mogła jej zwrócić skutecznie uwagę), ale miała chyba lekkie pretensje o premedytację, z jaką wieszczka zachowała to dla siebie. Przecież skoro i tak swoją własną aurę może przed nią ukryć, jeśli zechce, to dlaczego miałaby umyślnie ukrywać przed dziewczyną tą zdolność? Sama kiedyś mówiła, że nie może jej pomóc z ogniem, ale z tymi całymi emanacjami najwyraźniej mogła, tylko nie chciała.
        - Nie miej do mnie żalu Czarnulko. Masz wyjątkowy dar przyciągania do siebie ludzi, ale nie myśl, że moja sympatia wystarczy, by spełniać wszystkie twoje zachcianki – powiedziała Meve, przenosząc spojrzenie znów na dziewczynę. Ta drgnęła zaskoczona i skinęła karnie głową.
        - Niczego od ciebie nie oczekuję, po prostu mnie zaskoczyłaś – odparła niechętnie i chyba tylko po części prawdziwie, jednak była zbyt speszona słowami sąsiadki, by pokusić się na choćby słowo więcej. Do zaglądania jej do głowy przez Meve już się przyzwyczaiła, ale to nie znaczyło, że uczucie przestało być nieprzyjemne.
        Poza tym przecież nigdy od nikogo niczego nie chciała, całe życie radziła sobie sama i ostatnie, co można jej zarzucić, to nadmierne poleganie na pomocy czy dobroci innych. A przynajmniej w takim przekonaniu o sobie trwała, raczej pewna własnej samodzielności. Teraz jednak zwątpiła, w obawie, że rzeczywiście nadużywała pomocy Meve, nawet jeśli ta z własnej woli przychodziła jej pomagać, bo kto wie? Może zwyczajnie staruszka uznała, że bez jej obecności dziewczyna zwyczajnie sobie sama nie da rady? Nie podobała jej się ta myśl, nawet bardzo, jednak ciążyła na tyle, by zamknąć brunetce usta… na chwilę, bo zaraz rozdziawiła je niekulturalnie, spoglądając na Luciena, który odezwał się do Meve w taki sposób, jak chyba jeszcze nikt w tym mieście, a też sam oschły ton głosu był na tyle niespodziewany, by zwrócić uwagę zbrojmistrzyni. Oczywiście zaraz przywołała własną mimikę do porządku, strzelając czujnym wzrokiem w stronę Widzącej, która niezmiennie rozbawiona rozsiadała się na swoim miejscu i tylko mrożące krew w żyłach spojrzenie zdradzało jej niezadowolenie. Zwyczajnie nie lubiła, jak ktoś się jej przeciwstawiał, a w tym mieście zwyczajnie od tego odwykła.
        - Chyba nie myślisz demonie, że będę ci się tłumaczyć z moich pobudek? – zapytała spokojnie, wyraźnie nie czując się w żaden sposób odsłonięta czy zagrożona i chyba nawet nie dbając o odpowiedź.
        Rakel zaś chyba nawet gdyby miała odwagę na rzucenie odruchowego „Lucien!”, mającego przywołać demona do porządku, w tej chwili była zbyt zaskoczona, by to zrobić, ale też… nieco zaintrygowana torem, jaki obrała rozmowa i zwyczajnie chciała wiedzieć jak się skończy; tym samym więc nie przerywała, krążąc tylko pozornie obojętnym spojrzeniem od bruneta do staruszki, w duchu robiąc własne zakłady.
        Widząca spojrzała na Luciena z dołu, siedząc na niewielkim taboreciku i swoją skromną postawą jeszcze bardziej niż zwykle przypominała niedołężną, wiekową staruszkę. Jednak zasnute bielmem oczy błyszczały siłą i mądrością sugerującą, że widoczna powłoka jest tylko przybraną maską i wyjrzenie zza niej wcale nie jest tak trudne, by w razie konieczności pokazać swój prawdziwy potencjał. Nagle jednak jej wzrok opadł na zamknięte drzwi do zaplecza, które dosłownie po uderzeniu serca otworzyły się, gdy Dorian postanowił wrócić do towarzystwa. Stanął na moment w progu, wycierając w ścierkę ubrudzone od smaru ręce, a gdy w tym samym momencie w wejściu do sklepu pojawił się mężczyzna w średnim wieku, wyraźnie pretendujący do miana następnego klienta, brunet skinął tylko na niego głową, spoglądając na siostrę.
        - Obsłużysz? – zapytał, gestem ukazując brudne wciąż dłonie, a Rakel skinęła entuzjastycznie i chyba chętnie opuściła towarzystwo, w którym atmosferę można było już kroić nożem. Zamiast tego uśmiechnęła się wesoło do szpakowatego mężczyzny, który wskazywał dłonią na kusze, rozpoczynając wypytywanie. Dopiero wtedy Dorian przeniósł ciężkie spojrzenie na Luciena i Meve.
        - Jakiś problem? – zapytał beztrosko, ale nawet największy optymista nie potraktowałby pytania, jako przejaw chęci do niesienia pomocy. Evans wyraźnie upewniał się jedynie, czy nie szykuje mu się magiczna burda w sklepie. Co więcej nie dało się ocenić, komu w tej sytuacji by kibicował i czy zwyczajnie nie kazał w siebie ciskać gromami na ulicy, a nie w pomieszczeniu.
        - Żaden – Meve rozciągnęła usta w uśmiechu, prezentując swoje braki w uzębieniu. – Zastanawiamy się właśnie, kto pojedzie do Fargoth.
        - Odbiło wam wszystkim z tymi targami – sarknął brunet, odrzucając w końcu ścierkę pod ladę, idealnie w przeznaczony na nią koszyk.
        Spojrzeniem na moment odnalazł siostrę, która jak zwykle zaskakiwała klienta swoją wiedzą i kompetencją. Dorian chyba nawet uśmiechnął się lekko pod nosem, ale równie dobrze mógłby to być grymas niezadowolenia, gdy wrócił znów spojrzeniem do Meve i Luciena.
        - Pewnie młoda – mruknął w końcu niechętnie, opierając się plecami o ladę i splatając na piersi szerokie ramiona.
        - Nie martwisz się o nią? – starowina zaczęła już bujać w zadowoleniu zwisającymi ze stołka nogami, nie ulegając oczywiście surowemu spojrzeniu Doriana i tylko uśmiechając się bardziej upiornie.
        - Durne pytanie, postaraj się bardziej – stwierdził zirytowany, a Widząca cmoknęła.
        - Grzeczniej chłopcze…
        - Meve, przyszłaś po coś konkretnego, czy tylko siać ferment? – przerwał jej, nieco już zmęczony chyba towarzystwem, przez które tylko mocniej łupało go we łbie. - Nie mam dzisiaj ani głowy do tego, ani czasu na pierdoły, wiec mów co chcesz i spadaj – westchnął w końcu Evans, chyba nieco za głośno, bo Rakel rzuciła na nich kontrolnym spojrzeniem przez ramię, ale zaraz wróciła uwagą do klienta, który powoli zaczynał tłumaczyć, czego jeszcze będzie potrzebował. Trafił im się dobry klient!
        Staruszka zaś przestała się w końcu uśmiechać, marszcząc kapryśnie nos. Z hukiem laski zsunęła się z taboretu i podeszła do Doriana, spoglądając na niego wyczekująco. Brunet powstrzymał westchnięcie i posłusznie przychylił się do niej.
        - Może nie mam dostępu do twojej głowy chłopcze, ale niedocenianie mnie jest błędem, który może cię drogo kosztować – powiedziała cicho, tonem przeznaczonym raczej tylko dla Evansa. Groźba jednak nie wywołała nawet drgnięcia na jego twarzy, gdy bez mrugnięcia spojrzał na kobiecinę.
        - Jeśli tylko będziesz chciała wiedzieć, co myślę, wystarczy że zapytasz – warknął, dopiero tonem zdradzając się ze swoim uniesieniem.
        - Trafię do drzwi – stwierdziła usatysfakcjonowana Meve, kierując się do wyjścia i po drodze machając na pożegnanie Rakel, która niepewnie odwzajemniła gest, spoglądając na brata i napotykając jego chmurne spojrzenie, które niemal przykryło już cieniem barwne tęczówki. Zmusił się jednak do puszczenia oka do siostry, która rozliczała się już z klientem i gdy tylko ten opuścił sklep, podeszła szybko do obu mężczyzn, spoglądając pytająco to na jednego, to na drugiego.
        - Co się stało?
        - Nic, Meve znowu mąci – mruknął gniewnie Evans, drapiąc się po zaroście na szczęce.
        - Mi pomagała zawsze… - niepewnie wtrąciła Rakel. Nigdy nie usprawiedliwiała staruszki, zdając sobie sprawę, jak skomplikowaną jest osobą i że zwyczajnie miała szczęście, będąc w kręgu osób, o które Widząca dba; chciała tylko zwrócić bratu uwagę na to, że jednak trochę jej zawdzięcza. I musiało to do niego dotrzeć, bo skinął głową.
        - Wiem Rakel, dlatego w ogóle toleruję jej obecność. Ale ta starucha…
        - No już, już, byłeś dzielny – zaśmiała się i wspięła na palce, by pocałować brata w policzek. Ten tylko mruknął pod nosem w niezadowoleniu, ku złośliwemu rozbawieniu brunetki. – Korzystaj z siostrzanych czułości, bo jak pojadę to będziesz skazany tylko na Sierżanta, a on daje oślinione buziaki – stwierdziła z satysfakcją, wywołując prychnięcie mężczyzny. Pieprzone targi.
        - Jak tam niby pojedziesz? Karawana już wyruszyła.
        - Kupię konia – dziewczyna momentalnie odbiła piłeczkę, a Dorian po raz pierwszy wyglądał na autentycznie zaskoczonego, spoglądając na nią z uniesionymi brwiami, nim znów przybrał poważną minę, gdy coś do niego dotarło.
        – Ty nie planujesz tego od dziś, prawda? – zapytał zrezygnowany, a Rakel wyszczerzyła się w uśmiechu i pokręciła przecząco głową, aż podskoczyły czarne loki. – Świetnie…
        - Nie wiedziałam tylko, gdzie będą w tym roku, ale chyba podświadomie szykowałam się na dalszą podróż. Mam nowe drzwi i okiennice, więc sklep byłby bezpieczny, poza tym część broni wzięłabym ze sobą. Teraz oczywiście nie muszę, skoro ty zostaniesz – stwierdziła pogodnie, ale czujnie obserwując reakcje brata.
        Ten jednak chyba pogodził się z losem (a Rakel była przekonana, że jeśli o Doriana chodzi to ten, z czasem, byłby w stanie pogodzić się nawet z rzeką lawy płynącą przez mieszkanie), bo tylko przymknął z westchnieniem oczy. Okazało się jednak, że nie wszystko przyjmował z beznamiętnym spokojem, bo ciemne spojrzenie spoczęło na demonie w momencie, w którym Rakel beztrosko zapytała:
        - Lucien, chcesz jechać na targi zbrojeniowe do Fargoth?
Avatar użytkownika
Rakel
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Callisto, Leila, Avellana, Sonea, Mathias, Emma, Cat, Lexi, Maia, Ananke, Eva, Lena, Rain, Kimiko, Kiki, Astarte, Segen, Mimosa, Dayanara,
Rasa: Człowiek
Aura: Gdy zaczniesz poznawać tę aurę, otuli cię bogactwo broni, jakbyś znalazł się w najprawdziwszej zbrojowni. Rapiery, sztylety, miecze, halabardy czy kusze, znajdziesz tu wszystko, czego tylko może zapragnąć dusza. Każda z nich jak jedna są wypolerowane i lśniące, jak przystało na młodą emanację. Pośród nich znajdziesz broń wykonaną z błyszczącego cynku. Nie zabraknie też oręża z czystego złota. Znajdzie się także coś dla bardziej konserwatywnych poszukiwaczy, wykonanego z żelaza. Broń wybierać i podziwiać możesz pośród oświetlającej je ametystowej poświaty. W tle da się słyszeć trzask płomieni, który na przemian jest spokojny i cichy przywodząc na myśl izbowy kominek, by co jakiś czas odezwać się donośniejszym głosem kojarzącym się bardziej z wojenną pożogą niż ciepłem domowego ogniska. Jak to pośród broni, czuć tu zapach stali, oleju do konserwacji oręża i półek sklepowych, przemieszanych z wonią ludzkiego potu. Dotykając dowolnej z nich poczujesz, że jest ona giętka i elastyczna, wykuta przez prawdziwych mistrzów. Ostrza są nieskazitelnie gładkie o śmiertelnie ostrych krawędziach, a ich delikatna twardość będzie stawiać opór przy mocniejszym nacisku. Smak aury jest wyraźnie gorzki i miesza się z przyjemną pikanterią. Całość jest lepka, dlatego przez dłuższy czas pozostawia po sobie posmak w ustach.
Wygląd: Owalna twarz o prostych rysach nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie zamieszkujące ją duże oczy w kształcie migdałów. Chociaż tęczówki są przede wszystkim intensywnie zielone, nie sposób określić ich tylko tym jednym kolorem, jako że upstrzone są złotymi i brązowymi plamkami, nadając spojrzeniu dziewczyny uroku i magii, a czarna oprawa w postaci długich rzęs ... (Więcej)

Postprzez Lucien » So maja 12, 2018 4:53 pm

        Demon wyglądał jakby ponownie nabrał dystansu, przypominając siebie sprzed oswojenia się z Rakel gdyby nie pogardliwy wzrok, którego wcale nie krył. Pionowe źrenice powoli jak u drapieżnika rozważającego swój następny krok, leniwie wodziły od dziewczyny do staruchy, gdy te rozmawiały. Nie chciało jej się spełniać zachcianek dziewczyny… Oczywiście, że ciężko było poświęcać im czas, gdy każdą chwilę pochłaniały własne fanaberie i knowania, w tym czasie naukę podstaw traktując jak widzimisię. Bezczelna starucha zupełnie niezbędne bazy czy chociaż świadomość ich istnienia nazywała kaprysem, a całkiem zrozumiałe zdziwienie, żalem. Wnioski same nasuwały się Lucienowi, z jakichś powodów Meve chciała kontrolować Czarnulkę, tylko demon jeszcze nie wiedział czemu.
        Nie wspominając już nawet, że może krótko znał Rakel, ale miał wrażenie, że czasem dziewczynie łatwiej byłoby połknąć własny język niż zniżyć się do prośby, więc posądzaniem jej o rzucanie "zachciankami" nawet nie próbował zawracać sobie myśli. Była zbyt dumna. Nie zgadzał się ze złośliwym babskiem, ale pozwolił brunetce samej się bronić, zamiast udawać adwokata czepiając się nieścisłości w światopoglądzie wiedźmy.
        W zamian zielone ślepia nemorianina ani myślały wycofać się przed morderczym spojrzeniem Widzącej, tak samo jak szlachcic, który chociaż długo milczał, chyba nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.
        - Chyba nie myślisz, że to było pytanie - odparł pytaniem na pytanie, z butą tak charakterystyczną dla mieszkańców Otchłani. - Wspaniałomyślnie ułatwiam ci sprawę, gdy nie możesz podglądać - dokończył z chłodną złośliwością.
        Nie wiedział czy znachorka przewidziała jego przybycie do Valladonu, czy może wręcz przeciwnie, popsuł jej szyki, a ona próbowała odwrócić całą sytuację znów na swoją korzyść. Nie wiedział też czym Meve była, chociaż mógł mieć pewne przypuszczenia. Do tej pory nie odczuwał jakiejś wyjątkowej potrzeby zgłębienia tajemnicy znachorki i jeszcze nie stało się to jego priorytetem. Prawdą jednak było, że wcześniej nie planował dłuższego pobytu w mieście. W tej sytuacji wiele mogło się zmienić.
Chwilowo wstrzymał się z pochopnymi decyzjami, które mogłyby zostać odczytane jak rzucenie rękawicy. Niech jednak starucha sobie nie myśli, że będzie go używać w swojej gierce. Nie pozwolił manipulować sobą bardziej niż było mu to na rękę przebywając na nemoriańskich dworach, a miałby ustąpić wiedźmie nieznanego pochodzenia… Przedni dowcip.
        Odgłos otwieranych drzwi nie przyciągnął aż tak bardzo uwagi demona, jak sama prezencja Doriana. Wzruszył niedbale ramionami wyglądając jak przystało na demoniczne niewiniątko. Nie miał pewności czy na wiedźmę zadziałałaby stal zwykła, tudzież zaklęta, nie miał również powodów do ataku. Jeszcze..., a młodzieniec spoglądał na niego jak na jakiegoś opryszka. Przecież niesprowokowany nie wywołałby pojedynku, tym bardziej nie gdy nie znał przeciwnika, a bardziej prawdopodobna byłaby magiczna próba sił, która dodatkowo nie była jego specjalnością.
Zignorował więc niedorzeczne pytanie, by w zamian z bezczelnie niekrytym zainteresowaniem obserwować mężczyznę stawiającego się Meve. Późniejszych słów, gdy Dorian nachylił się do wstającej staruchy, nie słyszał, ale widział spojrzenia, to wystarczało. Kobieta zdecydowanie kręciła się wokół tej rodziny z własnych pobudek, a nie z sympatii czy dobrego serca. Młodzieniec zaś ponownie zyskał w oczach bruneta. To właśnie Evansowi przyglądał się uważniej niż Widzącej, co w przypadku nemorianina umiejącego kontrolować swoją mimikę czy ruchy, również można było poczytać jako niemą zniewagę.
        Chociaż w duchu przytaknąłby Dorianowi, że stara zdecydowanie przyszła siać ferment, spojrzał na broniącą jej dziewczynę z lekkim uśmiechem. Stworzenie przyciągało swoją rozsądną naiwnością, to chyba było najlepsze określenie. Nie głupiutka gąska, kuta na cztery łapy i wyliczalna sprzedawczyni, a przy tym uroczo ufna i ciepła istota. Ewenement jednym słowem.
Z pogodnym rozbawieniem śledził przepychanki rodzeństwa, powoli pogrążając się we własnych planach, dzieląc uwagę pomiędzy rzeczywistość dziejącą się w sklepie a własne przemyślenia.
        Tak więc pochwała sprytu dziewczyny, która już zaplanowała kupno konia, spotkała się z kalkulacjami ile czasu orientacyjnie będzie potrzebował. Z rozmyślań wyrwało go dopiero pytanie.
Lucien popatrzył na Czarnulkę, kątem oka rejestrując radość brata. Chłopak był bystry i miał nosa. Więcej, tak naprawdę gdyby jego samego spytać o radę to Asmodeus bez zastanowienia kazałby nie ufać żadnemu nemorianinowi, więc nawet odrobinę nie dziwił się młodzieńcowi. To nie był jednak powód by rezygnować z własnych planów.
        - Chętnie, to może być ciekawa wycieczka - odpowiedział pogodnie. Czy i jak uspokoić brata, nie wiedział, a tłumaczyć się też nie nawykł, dlatego uznał, że taktyczny odwrót był dobrym pomysłem, szczególnie, iż musiał odwiedzić jedno czy dwa miejsca.
        - Macie chyba sporo do ustalenia i zaplanowania, nie będę więc przeszkadzać, wrócę na wieczorną kawę - odezwał się wyciągając rękę do Doriana. Potem jak zwykle skłonił się Rakel, całując ją w dłoń. Nie zniknął jednak od razu jak zazwyczaj, a zdążył się wyprostować, przyglądając się dziewczynie, mrużąc oczy jakby o czymś myślał. Uderzenie serca później, najwyraźniej Lu się namyślił. Wyciągnął rękę, delikatnie odgarniając włosy dziewczyny z twarzy i zniknął wyrywając jeden z nich.

        Zjawił się przed niewielkim domem na zupełnym odludziu. Chatka ustawiona na ścianie lasu odcinała się szarością leciwej strzechy na tle ciemnego igliwia świerków. Od lasu odgraniczał ją wartki strumień, swoim szmerem budzący trudny do pojęcia, wewnętrzny respekt do chałupiny i jej mieszkańców. Jego bieg rozdwajał się tuż przed zachodnią ścianą domostwa, szerokim i kamienistym rozlewiskiem opływając jej front by potem połączyć się z głównym nurtem. Przy wodnym żywiole, domek wyglądał wątle i słabo.
        Woda płynęła zbyt agresywnie, tworząc wiele załamań i wirów by wystarczyła zwykła kładka czy mostek prowadzący do drzwi, ich filary nie wytrzymałyby naporu nurtu. Na ganek można było dostać się jedynie za pomocą ciekawej konstrukcji opartej na wystających z wody głazach. Leciwy i omszały od wilgoci mostek prowadził od skały do skały, klucząc serpentyną nad kipielą, ostatecznie testując opanowanie przybyszów.
Lucien przeszedł przez kładkę ze skrzypieniem desek i cichym stukotem obcasów, by zastukać do drzwi, które same się otworzyły.
        - Pozdrowienia - odezwał się wchodząc do wnętrza, zamykając za sobą drzwi z klimatycznym chrzęstem starych zawiasów.
        - Pozdrowienia - odpowiedział damski głos o ciepłym brzmieniu. - Cóż sprowadza jaśnie pana? - ten sam głos zadał pytanie z niegroźną drwiną.
        - Potrzebuję ochrony dla pewnej istotki - odpowiedział Asmodeus, przyzwyczajony do maniery pani tego domu.
        - Magiczna, niemagiczna? - zapytała czarodziejka wychylając się z cienia z rogu pomieszczenia, które przypominało niewielki kram.
        - Magiczna, ale zielona i tylko ognista - wytłumaczył, spotykając rozumne skinięcie głową.
        - Czego dokładnie oczekujesz? - zapytała kobieta, poświęcając nemorianinowi pełnię uwagi.

        Po dłuższych wyjaśnieniach czarodziejka miała przymrużone oczy, ze skupieniem patrzące w niebyt.
        - Może jeszcze ma gotować - zadrwiła bardziej do siebie niż klienta. Dopiero po chwili nieludzko czarne źrenice, których nie sposób było oddzielić od równie czarnych tęczówek, spojrzały na Luciena. - Potrzebuję… - urwała widząc podawany jej włos, który z namaszczeniem ułożyła na niewielkim kawałku czystego jedwabiu, eleganckim ruchem wydobytym spod lady. Odłożyła fant prawie z namaszczeniem, po czym nadstawiła dłoń. - Wiesz czego jeszcze mi trzeba.
Demon podał swoją rękę z twarzą bez wyrazu, a czarownica nakłuła palec mężczyzny, kroplę krwi zbierając na drugi skrawek surowego, niebarwionego materiału.
        - Powiedz mi jeszcze co to ma być, pierścionek zaręczynowy? - zapytała z żartobliwym uśmieszkiem. - Gwizdek? - dokończyła drocząc się. Lucien odpowiedział równie perfidnym uśmieszkiem na drwinę, ale zamiast odparować swoją złośliwością uśmiechnął się szerzej jakby żart właśnie mu się spodobał.
        - Niech będzie obrączka - odpowiedział, wywołując cichy chichot czarodziejki.
        - Do wieczora znajdź mi onyks wielkości serca. - Lu tylko skinął głową, opuszczając chatę. Nikt nie mówił, że będzie łatwo i obejdzie się bez dodatkowego zaangażowania.
Avatar użytkownika
Lucien
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Nemain, Sherani, Elleanore, Dagon, Indigo, Max, Pagani, Amarok,
Rasa: Nemorianin
Aura: Stabilizacją, jaką jest w stanie podarować ci ta emanacja, jest naprawdę dobrze przemyślaną konstrukcją. Na srebrnym i bardzo ostrym szkielecie utrzymują się różnorodne skrawki barw, które stopniowo zmieniają swoją tonację. Odnosi się wrażenie, że w aurze gnieżdżą się dwa odrębne obrazy. Intensywny i dystansujący kobalt oraz ciepła rzeka miedzi. W odczuciu niesłusznie odbiera się ją jako chłodną, gdy czytelnik dostrzeże obsydianową poświatę o różnej gęstości. Czasem bowiem uwypukla się jej grubszy rejon pod naporem zgromadzonej barwy, a czasem mlecznie rozpływa na boki, jakby rozcieńczona była w nieokreślonym specyfiku o dziwnych zapachu. Drażni płatki nosa, lecz woni nie można określić mianem przyjemnym czy rozpraszającym, a zauważalnym. Wprawia zakłopotanie początkową ciszą, a wzrastające stopniowo nietypowe dźwięki mogą niepokoić, jednak docierając na koniec korytarza widać ciepły płomień ogniska, który trzaska łamiącymi się gałązkami. Każda cecha tworzy gładką całość, od której nie można oderwać palców. Dodatkowo utrudnia przerwanie kontaktu swoją lepkością, ale pod tą osłoną kryję się bardzo twarda powierzchnia. Ugina się przy delikatnym ucisku i nagle ucieka głębokimi łukami, gdy czytelnik rozdrażni ją swoją nachalnością. Kosztując emanację nie można spodziewać się wybitnego zaskoczenia, ale łagodność stanowi nieodrębny obraz aury, chociaż jest bardzo gorzka. Tylko wyczulony język będzie w stanie wykryć kwaśną tajemnicę…
Wygląd: Asmodeus to wysoki mężczyzna, mierzący 192 cm. Smukła budowa może wydać się słabowitą i niepozorną, a wielu mężczyzn pewnie określiło by ją jako lekko zniewieściałą. Nic bardziej mylnego. Tylko dlatego, że nie jest zwalistym osiłkiem nie znaczy, że brakuje mu muskulatury. Lu nie jest wydelikatniałym słabeuszem, a pod gładką, alabastrową skórą, kryją się twarde jak ... (Więcej)

Postprzez Rakel » Śr maja 16, 2018 12:37 pm

        Mieszkańcy Valladonu albo bali się Widzącej, albo ją nienawidzili, chociaż i to drugie uczucie zazwyczaj wynikało z pierwszego. Nie było innych przypadków, nie licząc mieszkającej i pracującej przy ulicy Żelaznej rodziny, z której każdy miał z Meve specyficzną relację.
        August miał do niej respekt, ale był wdzięczny za wsparcie i pomoc, gdy przyszło mu samodzielnie wychowywać jedyną córkę. Chodzi tu oczywiście o brak matki, bo młoda Rakel dorastała otoczona ludźmi, z tym jednak drobnym szczegółem, że poza Widzącą właśnie, byli to sami mężczyźni; a dokładniej zbrojmistrz, kowal, ówczesny strażnik miejski (aktualnie kapitan), płatnerz i dwoje starszych braci, wtedy też zaledwie dzieci. Każdy z nich miał swój udział w wychowywaniu dziewczynki, nie mając oczywiście zielonego pojęcia jak się do tego zabrać, a jedynie wielkie chęci pomocy owdowiałemu nagle przyjacielowi i ojcu, więc albo obchodzili się z Rakel jak z jajkiem, albo zwyczajnie traktowali jak chłopca. Ostatecznie wyszło to brunetce na dobre, ale nie da się ukryć, że kilkukrotnie ingerencja Meve w wychowywanie młodej Evansówny była, delikatnie mówiąc, pożądana.
        Dorian za wiedźmą nigdy nie przepadał, ze wzajemnością, która była zaskakująca dla wszystkich, którzy nie znali jej powodu, a tych było niewielu. Kobieta, słynąca z prekognicji, ale też zwyczajnego czytania w myślach, z jakiegoś powodu nie mogła dostać się starszemu z braci do głowy, nawet gdy był dzieckiem. Sugestie, że i on przejął część zdolności magicznych po matce zbywała machnięciem ręki, gdyż przedwcześnie zmarła Rakel Evans władała jedynie magią ognia i emocji, a poza tym chłopak nie miał po niej nic oprócz oczu, niemal żywcem wdając się w ojca. I chociaż młodzieniec nie przepadał za, jego zdaniem, nadmiernie panoszącą się wiedźmą, umiał docenić pomoc, którą przysłużyła się ich rodzinie i relacje tych dwojga zazwyczaj sprowadzały się do absolutnego minimum, dla spokoju obu stron.
        Rand podchodził do osoby Meve tak lekko, jak miał w zwyczaju podchodzić do wszystkiego. W to, co go nie dotyczyło się nie wtrącał, a póki chodziło o niego samego to wiedźma okazywała się wyjątkowo przyjazna. Ceniła sobie zupełny brak lęku chłopaka, a wręcz lubiła jego częste docinki i złośliwości, które były dla niej miłą (i niegroźną) odmianą od podskakujących na jej widok ludzi. O ile Lucien docinał wiedźmie, mówiąc do niej „babciu” i była to jawna zaczepka, o tyle Rand Evans wołał w ten sposób na kobiecinę przez całe życie z tak rozbrajającą swobodą i naturalnością, że prawie ona sama czasem wierzyła, że w istocie jest jego babcią.
        Jeśli zaś o Rakel chodzi… Meve była w jej życiu odkąd pamiętała. Wychowała się z jej dziwactwami, połowę dzieciństwa chodząc otumaniona oparami ziół, do których zupełnie nie miała ręki i nawet zawzięta wiedźma machnęła w końcu na to ręką i zaprzestała zielarskiej edukacji. Brunetka była po prostu przyzwyczajona do złośliwości, mniej lub bardziej niewinnych, permanentnej obecności staruszki w okolicy, ale też we własnej głowie. Przez to na okazjonalne czytanie myśli nie reagowała, jak każda inna osoba – szokiem i protestem, ale zwyczajnie spinała się, jak ktoś, komu nagle zajrzano przez ramię, gdy nad czymś pracował, nim oswoił się z obecnością i pozwolił na podglądanie. Dziewczyna nie miała żadnych sekretów, które musiała by ukrywać, życia prywatnego, które chciałaby zachować w tajemnicy, a ewentualne niepochlebne myśli kierowane w stronę Meve były typowo sytuacyjne i przyjmowane przez starowinę z pobłażliwością charakterystyczną dla wiekowych osób, nierozumianych przez młodzież.
        Dlatego teraz sprzedawczyni nie przywiązała większej wagi do spięcia między bratem a sąsiadką, zdążywszy się do tego przyzwyczaić. Nie wiedziała jeszcze, czy i jak brzemienne w skutkach będą niesnaski pomiędzy Meve a Lucienem, bo chociaż demon zdawał się w jej oczach ostoją spokoju, to niedawno dowiedziała się, że jak każdy ma swoje granice, a wiekowa zielarka miała wyjątkową umiejętność odnajdywania takowych u każdego, z kim miała kontakt. Ulżyło jej więc, gdy kobieta uznawała wprowadzone zamieszanie za wystarczające i opuściła sklep. Nawet rozczarowanie Doriana było krótkotrwałe, gdyż ten jak zawsze szybko godził się z faktami i dostosowywał do nowej sytuacji, którą teraz był rychły wyjazd siostry.
        Chwilowo powstrzymał się z komentarzem, gdy dziewczyna z niepokojącą beztroską zaprosiła do podróży demona. Przy nim nie miał zamiaru tego komentować, nie powstrzymując się jednak od niezadowolonego spojrzenia, które tylko stwardniało, gdy nemorianin wyjątkowo pogodnie przystał na propozycję. Dorian był dość nietypową mieszanką, bo pozornie opanowany nieświadomie usypiał czujność delikwenta, który zdążył poczuć się pewnie, a później ze zdziwieniem zbierał zęby z podłogi, gdy Evansa w końcu trafił szlag. Rakel znała tę jego stronę, dlatego czasem spoglądała na niego czujnie, gdy przyglądał się Lucienowi, ale poza zwykłą braterską troską, panowie chyba się polubili, względnie… Dorian nie skomentował odpowiedzi gościa, odwracając się znów w stronę sklepu, gdy demon pocałował Rakel w dłoń. Zbędne mu były te widoczki.
        Dziewczyna natomiast uśmiechnęła się miło, trochę przyzwyczajona do wyjątkowej kurtuazji swojego znajomego, a trochę wciąż nią spłoszona, nie czując się odpowiednim obiektem dla tak wyrafinowanych jej zdaniem grzeczności. Cieszyła się jednak, że Lucien tak szybko podchwycił pomysł i teraz uśmiechała się wesoło obserwując go, gdy nie zniknął od razu. Zerknęła kątem oka za jego dłonią, kierującą się do jej twarzy i opanowała lekko uśmiech, gdy mężczyzna odgarniał jej włosy. Dopiero wtedy zniknął, chyba wyrywając jej przypadkiem włos.
        - Auć – mruknęła, pocierając skroń, a na pytające spojrzenie spod zmarszczonych brwi brata tylko pokręciła przecząco głową w niemym komunikacie „nic takiego”. Ten rozluźnił się, ale odwrócił znów w jej stronę, opierając ponownie o blat i splatając ramiona na piersi. Chwilę milczeli oboje, a Rakel zajęła taboret, szykując się na przeprawę.
        - Czemu go zaprosiłaś? – zapytał na początek, a dziewczyna westchnęła.
        - A czemu nie? Może też jest zainteresowany?
        - Jeśli już to nie targami – mruknął Dorian pod nosem, a Rakel uniosła jedną brew w powątpiewaniu, ale nie skomentowała.
        - Powinieneś się cieszyć, z nim będę bezpieczniejsza – powiedziała zamiast tego.
        - Jasne. Przed innymi tak. A przed nim?
        - Dorian, daj spokój.
        - To naprawdę jest demon?
        - Tak.
        - I nie martwi cię to?
        - A dlaczego by miało? Co za różnica?
        - Taka Rakel, że w razie czego trudniej będzie się go pozbyć.
        - Przestań Dorian, to nie jest zabawne – mruknęła, spinając się wyraźnie, ale Evans tylko wzruszył ramionami. Nie żartował.
        - Nie mogę pojechać z tobą – powiedział za to niezadowolony, chociaż Rakel ani razu o to nie spytała. Teraz też tylko potrząsnęła głową.
        - No co ty, przecież wiem. Ktoś musi zostać w sklepie.
        - To już mniejsza. Nie mogę się ruszać poza Valladon, wciąż nie mam odpowiedzi od dowódcy – wciąż mówił niskim tonem, bardziej do siebie niż do siostry, która w końcu wstała i podeszła do brata, obejmując go i tuląc do niego głowę. – Co się kleisz? – burknął, czochrając ją po włosach i odsuwając.
        - Pocieszam cię. Nic mi nie będzie.
        - Kiedy chcesz jechać?
        - Jutro, pojutrze? Raczej pojutrze. Muszę kupić konia i mapę… Wrócę nim skończy ci się przepustka, ani się obejrzysz!
        - Na Prasmoka, odbiło mi zupełnie, że cię samą puszczam.
        - Nie samą, z Morganem i Lucienem.
        - Nie no to rzeczywiście o wiele lepiej. Fantastycznie wręcz. Wesoła karawana normalnie, psia mać. Słuchaj Morgana… chociaż nie, wróć. Pod żadnym pozorem nie słuchaj Morgana. On ma cię tylko pilnować. Uważaj na tego pięknisia…
        - Dorian, przecież Lucien…
        - Słuchaj mnie Rakel! – podniósł głos, łapiąc siostrę za ramiona i zmuszając ją by na niego spojrzała. Wyglądał jeszcze poważniej niż zwykle. – Kurewsko mi się nie podoba, że gdziekolwiek z nim sama jedziesz. Wiem, że cię nie powstrzymam, ani jego, bo jak sobie cholerny jaśniepan zażyczy tobie towarzyszyć to nawet nie będę wiedział. I nie, nie trafi do mnie argument „gdyby chciał ci coś zrobić, to już by zrobił”, zupełnie do mnie nie przemawia, wręcz sprawia tylko, że ja mam ochotę mu coś zrobić – Dorian mówił cicho, ale chociaż widziała, że jest zły to nie mogła powstrzymać się od protestów i kilkukrotnie otwierała usta, by coś wtrącić, zaraz jednak prostowana przez bruneta, na dodatek wyjątkowo trafnie. Milczała więc, odpowiadając dopiero, gdy padło bezpośrednie pytanie: - Skoro uczy cię panować nad ogniem, sam pewnie też nim włada?
        - Tak.
        - A możesz go użyć przeciwko niemu?
        - Nie.
        - Psia mać.
        - Dorian…
        - Co?
        - Nic mi nie będzie, obiecuję – powiedziała spokojnie, patrząc bratu w oczy, ale ten tylko przez chwilę odwzajemnił spojrzenie, łypiąc na nią surowo, nim odwrócił wzrok.
        - Jedź po tego konia.


        Do stajni na obrzeżach Valladonu pojechała z Thornem. Dorian nie nadawał się na konną jazdę, dziewczyna i tak potrzebowała podwózki, a na dodatek znajomy wojskowy podobno znał się na koniach lepiej niż ich dwójka razem wzięta, więc Evans poprosił go o przysługę.
        - Ta ci się podoba?
        - Uhm.
        Rakel z wesołym uśmiechem tuliła pysk jabłkowitej klaczy, podczas gdy Alec rozmawiał ze sprzedawcą. Ten początkowo liczył na dobry interes, widząc młodą dziewczynę (takim zazwyczaj wystarczyło podstawić ładnie wyczesanego kasztanka i już piszczały), szybko jednak zmienił zdanie, gdy umundurowany młodzieniec wziął go na spytki, każąc przybliżyć sobie historię każdego pokazywanego konia, zaglądając do boksów na ściółki i oglądając kopyta.
        Ostatecznie utknęli przy zaledwie czteroletniej klaczy, która nie wyciągnęła do nich ciekawsko łba, jak inne konie, tylko zerkała z umiarkowanym zainteresowaniem w barwne oczy dziewczyny. Ta bowiem stanęła przy boksie jak wryta i bez słowa weszła do środka. Alec szybko pojął zauroczenie i zaczął wypytywać handlarza, podczas gdy dziewczyna oglądała nową znajomą.
        Kobyłka była raczej drobna i niewielka, miała długie szczupłe nogi oraz nietypowo mały, smukły pysk. Umaszczenie na szybko można by określić siwym jabłkowitym. W większości biała sierść wszędzie poprzetykana była ciemniejszymi wstawkami, kształtującymi jasne cętki na całym ciele klaczy, a najbardziej wyraźne na boku i zadzie. Miejscami włosie ciemniało tak bardzo, że w całości pokrywało dany obszar i tak pysk i chrapy konia były szare, a przednie nogi miejscami kompletnie czarne. Ogon i grzywa zaś - brudno kremowe. Sama klacz natomiast, chociaż wyraźnie zdystansowana, wydawała się łagodna i życzliwa.
        - Jak ma na imię? – zapytała dziewczyna, a Thorn zerknął na sprzedawcę, nie widząc nigdzie tabliczki.
        - Nova.
        - Nowa?
        - Nova, przez „v”.
        - Co to za imię? – Rakel spojrzała zdziwiona na mężczyznę, ale ten tylko wzruszył ramionami.
        - Jak ją dostaliśmy to była nowa i przez chwilę tak o niej mówiliśmy. Wszyscy się przyzwyczaili, więc tylko nieco podrasowaliśmy ksywkę.
        - A jak ma naprawdę na imię?
        - Echo.
        - Echo – powtórzyła Rakel, głaszcząc nakrapiany pysk i uśmiechnęła się, gdy klacz zerknęła na nią inteligentnie i trąciła łagodnie pyskiem. – Podoba mi się, będziesz Echo – powiedziała z zadowoleniem i zerknęła na towarzyszących jej mężczyzn przez ramię z zadziornym uśmiechem. – Jest szybka?
        Obejrzeli jeszcze klacz, jak chodzi i chociaż była to właściwie formalność, przez chwilę cała trójka przyglądała się w ciszy lekkiemu galopowi Echo, doceniając jej wrodzony wdzięk. Sprzedawca wyczuł już, że są zdecydowani, przez co sądził, że może wywindować cenę, jak mu się podoba, ale zauroczenie już dawno zniknęło z oczu Rakel, zostawiając twardą handlarkę, która szybko wyhamowała chciwe zapędy mężczyzny. Alec stał z boku i tylko się podśmiewał pod nosem, gdy w końcu dziewczyna kupiła klacz za mniej niż chciał handlarz a do tego już z pełnym rzędem oraz obietnicą przetrzymania wierzchowca jeszcze przez jedną noc. Dopiero wtedy zadowolona uścisnęła mu dłoń i wróciła do Thorna.
        - Aż się spocił – rechotał żołnierz, spoglądając za odchodzącym sprzedawcą, na co Rakel uśmiechnęła się z zadowoleniem.
        - Dziękuję – odparła, w domyśle traktując te słowa jak komplement, a Alec parsknął znów śmiechem i spiął konia.
        – Wracamy, bo mnie Evans ze skóry obedrze, jak cię nie odstawię przed zmrokiem.

        Relację bratu zdała wyraźnie podekscytowana, a on słuchał w milczeniu, nie chcąc gasić tego optymizmu, nawet jeśli sam go nie podzielał. Ustalili też, że porozmawiają więcej jutro i wtedy też kupią pozostałe rzeczy potrzebne w podróży. Teraz bowiem Dorian wychodził z Thornem i chociaż zastrzegał, że niedługo wróci, Rakel podejrzewała, że nie ma co na niego czekać. Evans po prostu miał w pamięci, że siostra będzie miała jeszcze dzisiaj gościa i nie chciał, by poczuła się zbyt swobodnie.
        - Nie podpal nic – mruknął jeszcze tylko na odchodne i wyszedł do nawołującego go marudnie Aleca. Rakel zaś poszła wstawić wodę na kawę.
Avatar użytkownika
Rakel
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Callisto, Leila, Avellana, Sonea, Mathias, Emma, Cat, Lexi, Maia, Ananke, Eva, Lena, Rain, Kimiko, Kiki, Astarte, Segen, Mimosa, Dayanara,
Rasa: Człowiek
Aura: Gdy zaczniesz poznawać tę aurę, otuli cię bogactwo broni, jakbyś znalazł się w najprawdziwszej zbrojowni. Rapiery, sztylety, miecze, halabardy czy kusze, znajdziesz tu wszystko, czego tylko może zapragnąć dusza. Każda z nich jak jedna są wypolerowane i lśniące, jak przystało na młodą emanację. Pośród nich znajdziesz broń wykonaną z błyszczącego cynku. Nie zabraknie też oręża z czystego złota. Znajdzie się także coś dla bardziej konserwatywnych poszukiwaczy, wykonanego z żelaza. Broń wybierać i podziwiać możesz pośród oświetlającej je ametystowej poświaty. W tle da się słyszeć trzask płomieni, który na przemian jest spokojny i cichy przywodząc na myśl izbowy kominek, by co jakiś czas odezwać się donośniejszym głosem kojarzącym się bardziej z wojenną pożogą niż ciepłem domowego ogniska. Jak to pośród broni, czuć tu zapach stali, oleju do konserwacji oręża i półek sklepowych, przemieszanych z wonią ludzkiego potu. Dotykając dowolnej z nich poczujesz, że jest ona giętka i elastyczna, wykuta przez prawdziwych mistrzów. Ostrza są nieskazitelnie gładkie o śmiertelnie ostrych krawędziach, a ich delikatna twardość będzie stawiać opór przy mocniejszym nacisku. Smak aury jest wyraźnie gorzki i miesza się z przyjemną pikanterią. Całość jest lepka, dlatego przez dłuższy czas pozostawia po sobie posmak w ustach.
Wygląd: Owalna twarz o prostych rysach nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie zamieszkujące ją duże oczy w kształcie migdałów. Chociaż tęczówki są przede wszystkim intensywnie zielone, nie sposób określić ich tylko tym jednym kolorem, jako że upstrzone są złotymi i brązowymi plamkami, nadając spojrzeniu dziewczyny uroku i magii, a czarna oprawa w postaci długich rzęs ... (Więcej)

Postprzez Lucien » Śr maja 16, 2018 9:15 pm

        Lucien przytaknął krótko i nie żegnając się opuścił chatę - przecież miał wrócić jeszcze dzisiaj. Zamknął za sobą drzwi ze skrzypnięciem, pokonał chybotliwą serpentynę mostka i dopiero mógł zniknąć, by znaleźć kamień potrzebny do kreomagowania.
Zjawił się w całkiem odmiennym otoczeniu, na brukowanej uliczce, pośród miejskiego gwaru. Kilka ciekawskich spojrzeń obróciło się na zjawiającego się znikąd mężczyznę od stóp po głowę odzianego w czerń. Wielu zajętych swoimi sprawunkami, nawet go nie spostrzegło. Niewielka, pozostała reszta, przyzwyczajona do różnych dziwnych gości, zignorowała i tego typa, póki nie miał interesu bezpośrednio do nich.
        Lucien otworzył solidne, drewniane drzwi, których futryna mogłaby się znajdować odrobinę wyżej. Schylił się przechodząc przez próg i zniknął w ciemnościach kramu pewnego krasnoluda. Już od pierwszej chwili nie miało się wątpliwości czym ów Nord handlował. Okienka były niewielkie i znajdowały się w górnej połowie ścian, przez co we wnętrzu było raczej ciemno. Brak słońca rekompensowały sprytnie rozmieszczone kaganki, a wzdłuż ścian ustawiono solidne gabloty o szklanych blatach, za którymi bez przeszkód mógł wędrować sprzedawca. Pod nimi kryło się najprawdziwsze bogactwo kamieni, klejnotów i minerałów, zarówno tych surowych, jeszcze nie oszlifowanych, jak i tych godnych najlepszych sklepów jubilerskich. Na ziemi przy gablotach stał rząd koszy, a w nich znajdowały się te mniej wartościowe samorodki i kamienie. Co ciekawsze egzemplarze leżały na pólkach wiszących na ścianach, by były lepiej widoczne.
        Bystre ślepka właściciela sklepu, powitały demona przemierzającego wnętrze z cichym stukotem butów na drewnianej podłodze.
        - Witam, w czym mogę pomóc? - zapytał właściciel przymilnym tonem rodowitego handlarza.
        - Może masz coś, co mnie zainteresuje - nemorianin odparł wymijająco. Lucien wolał nie zaczynać rozmów z kupcami od interesujących go przedmiotów. Nauczył się, że to od razu budziło ich czujność i windowało cenę. Krasnolud nie wyglądał ani na zaskoczonego, ani na zniechęconego, a pełen zapału rozpoczął prezentację.
        - Mam mnóstwo wspaniałych klejnotów i minerałów - nieskromnie odpowiedział sprzedawca.
        - Nie wątpię - beznamiętnie odparł Asmodeus, czekając na dalszą inicjatywę.
        - Może nowe, świeżo oszlifowane agaty - zagaił nord, próbując wybadać grunt. Lucien niezainteresowany pokręcił głową, wywołując kolejną propozycję.
        - A może lapis lazuri albo szmaragdy. Mam szczególnie ładny okaz. - Demon znowu pokręcił głową. Nie był jubilerem. Krasnolud wydawał się jedynie nabierać energii.
        - Mam też piękny kwarc z gór Tharigorn, dopiero co go przywieziono. - Ledwie krasnolud skończył zdanie, a szczwany uśmieszek rozciągnął jego rumianą twarz, którą zdobiły rude, bujne wąsy zaplecione w dwa warkocze i równie gęsta broda, o podobnie intensywnej, rdzawo czerwonej barwie. Dostrzegł zainteresowanie petenta i bez zastanowienia wyciągnął kryształ spod lady. Minerał faktycznie był okazały. Prawie nieskażoną, przejrzystą biel, budowały ostre słupki i fasady, tworząc charakterystyczną palisadę kamienia. Lucien obejrzał kwarc i oszczędnie skinął głową. Handlarz sprytnie pojął aluzję i kontynuował.
        - Ale dla mości pana mam coś bardziej wyjątkowego niż jakiś tam kwarc. Szlachetny opal prosto znad skraju Lwiego wąwozu - Nord zaintonował odpowiednio dodając nazwie mocy i mistycyzmu. Zupełnie niepotrzebnie, skarb wydarty ziemi przemawiał sam za siebie.
Pięknie oszlifowany kamień wielkości kurzego jaja znalazł się na drewnianej podkładce obitej filcem i został grzecznie przysunięty demonowi. Szlachcic wziął kamień do ręki, uśmiechając się w duchu gdy jego twarz pozostała niewzruszoną maską, jak zwykle. Głęboka zieleń wzburzonego morza, rozlewała się po owalu falami o różnym nasyceniu barwy, a w niej odbijały się faerie rdzawych i złotych iskierek. Klejnot bezsprzecznie przypominał oczy jednej sprzedawczyni. Tej samej, której uśmiech towarzyszył mu od momentu, w którym dziewczyna go nim obdarowała podczas pożegnania.
        - Ładny - pochwalił, oszczędnie skinąwszy głową, a Nord prawie nadstawił ucha czekając kolejnego pytania. On tak samo dobrze znał zasady gry jak nemorianin.
        - Dobry, czysty onyks - brunet odezwał się sucho, a krasnoludowi aż zalśniły oczy.
        - Mam wiele onyksów i to najlepszej próby - odpowiedział sprzedawca, przymilnym tonem liczącego na dobry zysk, zamieniając się w słuch. Tacy klienci, rzadko kiedy fatygowali się po jakiś malutki byle kamyczek.
        - Większy od pięści dorosłego mężczyzny - dokończył demon. Krasnolud zamyślił się teatralnie, by zadanie wyglądało na jeszcze trudniejsze niż było.
        - To wymagająca prośba, nie wiem czy mam taki na stanie - sprzedawca zaczął budować napięcie, podczas gdy demon zmrużył oczy.
        - Ale dla tak zacnego klienta powinienem mieć coś na zapleczu - dodał, znikając za kotarą. Krasnolud wrócił żwawym krokiem niosąc kilka płóciennych zawiniątek. Krępe palce spracowanych krasnoludzkich rąk ułożyły pierwsze z nich, rozwijając materiał by pokazać kamień. Dłonie demona wzięły klejnot, stanowiąc idealny kontrast w porównaniu z garścią Norda.
        - Marny - odezwał się nemorianin, przeciągając opuszkami po wszystkich pęknięciach, rysach i chropawych żyłach przecinających lśniącą lustrzaną czerń.
        - Ciężko o nieskażony kamień w takim rozmiarze - zaćwierkał krasnolud, zaczynając przedstawienie każdego handlarza, wróżące zawyżanie ceny. Asmodeus targować się nie zamierzał. Podobne hece niech sobie mieszkaniec podziemnych nor, z innymi, podobnymi jemu urządza. Rzęsy przesłoniły w połowie lazurowe ślepia o pionowych źrenicach, będąc bardzo czytelnym komunikatem - mógł poszukać innego kramu. Nord spoważniał nieco, odłożył na bok dwa płócienne zwitki, na blacie układając trzeci z nich. Tym razem nemorianin był usatysfakcjonowany. Zapłacił i zniknął wraz z zakupionymi klejnotami.

        Jeszcze przed wieczorem zjawił się znów nad wartkim potokiem. Pokonał nietypową przeszkodę w postaci mostu przypominającego labirynt i powitany samodzielnie otwierającymi się drzwiami znalazł się we wnętrzu.
        - Szybko się uwinąłeś - zanuciła czarownica, witając bruneta.
        - Wiem gdzie szukać - odpowiedział pogodnie, kładąc przed nią dorodny onyks. Kobieta przyjrzała się kamieniowi, cmokając z aprobatą.
        - Jutro pod wieczór obrączka będzie gotowa - zapowiedziała profesjonalnym tonem, spojrzeniem tonąc w przyniesionym klejnocie. Lu skinął tylko głową, nawet nie oczekując uwagi czarodziejki w pełni pochłoniętej mentalnym dialogiem z onyksem. Opuścił chatę, by znów zniknąć dopiero z przeciwległego brzegu. Magiczne zabezpieczenia były takie uciążliwe.

        Zjawił się w pustym sklepie jak zawsze trącając dzwoneczek od drzwi. W tle słyszał już szum gotującej się wody. Potem za dziewczęcym głosem podążył na górę.
        - Dorian wyszedł? Znowu potem będzie chorował? Naprawdę tego nie rozumiem - podzielił się swoimi spostrzeżeniami, swoim nowo nabytym zwyczajem przycupnąwszy przy blacie.
        - Wierzchowiec kupiony? - zapytał pogodnie, szukając tęczówek jak dwa najpiękniejsze opale.
Avatar użytkownika
Lucien
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Nemain, Sherani, Elleanore, Dagon, Indigo, Max, Pagani, Amarok,
Rasa: Nemorianin
Aura: Stabilizacją, jaką jest w stanie podarować ci ta emanacja, jest naprawdę dobrze przemyślaną konstrukcją. Na srebrnym i bardzo ostrym szkielecie utrzymują się różnorodne skrawki barw, które stopniowo zmieniają swoją tonację. Odnosi się wrażenie, że w aurze gnieżdżą się dwa odrębne obrazy. Intensywny i dystansujący kobalt oraz ciepła rzeka miedzi. W odczuciu niesłusznie odbiera się ją jako chłodną, gdy czytelnik dostrzeże obsydianową poświatę o różnej gęstości. Czasem bowiem uwypukla się jej grubszy rejon pod naporem zgromadzonej barwy, a czasem mlecznie rozpływa na boki, jakby rozcieńczona była w nieokreślonym specyfiku o dziwnych zapachu. Drażni płatki nosa, lecz woni nie można określić mianem przyjemnym czy rozpraszającym, a zauważalnym. Wprawia zakłopotanie początkową ciszą, a wzrastające stopniowo nietypowe dźwięki mogą niepokoić, jednak docierając na koniec korytarza widać ciepły płomień ogniska, który trzaska łamiącymi się gałązkami. Każda cecha tworzy gładką całość, od której nie można oderwać palców. Dodatkowo utrudnia przerwanie kontaktu swoją lepkością, ale pod tą osłoną kryję się bardzo twarda powierzchnia. Ugina się przy delikatnym ucisku i nagle ucieka głębokimi łukami, gdy czytelnik rozdrażni ją swoją nachalnością. Kosztując emanację nie można spodziewać się wybitnego zaskoczenia, ale łagodność stanowi nieodrębny obraz aury, chociaż jest bardzo gorzka. Tylko wyczulony język będzie w stanie wykryć kwaśną tajemnicę…
Wygląd: Asmodeus to wysoki mężczyzna, mierzący 192 cm. Smukła budowa może wydać się słabowitą i niepozorną, a wielu mężczyzn pewnie określiło by ją jako lekko zniewieściałą. Nic bardziej mylnego. Tylko dlatego, że nie jest zwalistym osiłkiem nie znaczy, że brakuje mu muskulatury. Lu nie jest wydelikatniałym słabeuszem, a pod gładką, alabastrową skórą, kryją się twarde jak ... (Więcej)

Postprzez Rakel » So maja 19, 2018 8:58 am

        Gdy Dorian wyszedł, Rakel ogarnęła i zamknęła sklep, wiedząc, że brat ma już swoje klucze, a Lucien i tak nie korzysta z drzwi. Z Sierżantem drepczącym jej po piętach poszła na górę i wstawiła wodę na kawę. Zdążyła jeszcze uprzątnąć kuchnię po bytowaniu tu Doriana i nim woda się zagotowała, usłyszała dzwoneczek w sklepie.
        - W kuchni! – krzyknęła informacyjnie, stojąc na taborecie przy szafce, skąd sięgała kawiarkę. Zeszła akurat, gdy Lucien wchodził do pomieszczenia i uśmiechnęła się do niego radośnie, nim ten się odezwał i otrzymał lekko karcące spojrzenie dziewczyny. Pokręciła jednak głową rozbawiona, chowając taboret pod stolikiem.
        - Dopiero, co wrócił do domu. Nic dziwnego, że chce korzystać z tego, że nikt nie wykrzykuje mu rozkazów nad uchem. Poszedł z tym swoim kolegą z wojska, ale w mieście ma jeszcze wielu znajomych, z którymi nie widział się przez lata – wyjaśniła, zabierając się za nalewanie kawy do filiżanek. Przezornie wzięła już dla Luciena nieco większą, widząc jak smakuje mu napój, i teraz podsuwała do niego niebieską filiżankę, raczej wiekową, ale za to rozmiarami zbliżoną do małej miski na zupę.
        - Co do chorowania zaś – zaczęła, wzruszając ramionami i zabrała się za parzenie swojej herbaty. – Nie wymyślili jeszcze na to leku, a przynajmniej nie takiego, który zupełnie uchroniłby od efektów wieczoru, co najwyżej złagodził je rano. Ale przeżyje, nie musisz się o niego martwić – dodała dowcipnie.
        Rakel zalała liście wrzątkiem i czekając aż herbata się zaparzy, oparła się o blat obok bruneta. Jego kolejne pytanie wywołało już większy entuzjazm i dziewczynie rozbłysnęły oczy, a dłoń odruchowo powędrowała do bruneta, gdy dziewczyna złapała go za ramię w naturalnym odruchu nawiązania kontaktu.
        - Tak! Lucien, ona jest przepiękna! – westchnęła i splotła znów dłonie przed sobą. – Ma na imię Echo i ma cztery lata. Wydaje się bardzo inteligentna i przyjazna, ale też taka nietypowa, z dystansem, dumna, o! – Uśmiechnęła się z zadowoleniem, gdy znalazła odpowiednie określenie, nim mina jej lekko skwaśniała. – Chciałabym ją zatrzymać – mruknęła, obracając się w stronę blatu roboczego. Wyciągnęła koszyczek z liśćmi, odkładając go na osobny talerzyk i z herbatą powędrowała do stolika, swoim zwyczajem siadając tam z podwiniętą pod siebie jedną nogą.
        Mogła pozwolić sobie na zakup wierzchowca tylko dlatego, że po powrocie z targów znów ją sprzeda. Albo jeszcze lepiej – sprzeda ją w Fargoth, za wyższą cenę, później kupi nowego, tańszego konia, na nim wróci i znów sprzeda drożej w Valladonie. Handlarze przecież znają zwierzęta w okolicy i ani dawny właściciel klaczy nie będzie chciał jej kupić za cenę, za którą ją sprzedał, a inni hodowcy, znając konia, będą wiedzieli, że mogą obniżać kwotę. Nowy wierzchowiec będzie zaś dla nich interesujący, a i oszczędzą na koszcie sprowadzania go z Fargoth. Rakel nigdy nie oszukiwała, była wręcz uczciwa do bólu, jednak nie było oszustwem wykorzystywanie nadarzających się okazji, by wzbogacić się, zamiast stracić. Czysty handel.
        Wiedziała jednak, że trudno będzie jej się rozstać z Echo. Nigdy nie miała własnego konia, nie mogła sobie pozwolić na trzymanie takiego. Mieszkając w mieście musiałaby płacić co miesiąc za przetrzymywanie konia na obrzeżach Valladonu i tam też trzeba byłoby jeździć, by pobyć z wierzchowcem. Nie, to generowało zdecydowanie zbyt duże koszty i pochłaniało zbyt wiele czasu, nie zawsze spędzonego z klaczą. Wciąż – Echo wydawała jej się nieprzeciętna, inna niż zwykłe wierzchowce i jak każdy właściciel, Rakel była w pełni przekonana o wyjątkowości swojej podopiecznej. Może też miała rację. Nie miało to jednak znaczenia. Echo miała być tylko środkiem transportu, który pozwoli jej dostać się bezpiecznie do Fargoth, a później ją sprzeda. Nie musiała koniecznie zarobić na tych targach, ale nie mogła sobie pozwolić na zupełne przetrzepanie kieszeni i utratę większości swoich oszczędności. I tak brała tylko ułamek tego, co miała odłożone – w końcu sklep musi jakoś funkcjonować.
        Otrząsnęła się z zamyślenia i napiła herbaty, spoglądając znów na Luciena. Ciągle wydawała się jakaś spięta i niespokojna, mimo pogodnego wyrazu twarzy. Po głowie kołatała jej się lista rzeczy, które musi koniecznie załatwić przed wyjazdem. Zwykle jej usystematyzowanie pomagało w życiu i nadawało mu kształt, teraz jednak ilość punktów do odhaczenia na liście zdawała się ją zupełnie przytłaczać i nieco utrudniać relaks w zwykły, spokojny wieczór.
        - Trochę się denerwuję wyjazdem – przyznała się z nieśmiałym uśmiechem, po widocznej chwili wahania. – Chociaż może bardziej pasuje powiedzieć „ekscytuję”, bo to taki przyjemny stres. Nigdy nie byłam nigdzie dalej niż kilka godzin konnej drogi za Valladonem. Dobrze, że władam ogniem, bo chyba nawet nie umiałabym rozpalić ogniska - przyznała i parsknęła gorzkim rozbawieniem, nim znów spojrzała na Luciena. – Jutro jeszcze muszę pozałatwiać trochę rzeczy, Dorian obiecał pomóc mi zaplanować trasę i w ogóle… Więc myślałam, żeby wyruszyć pojutrze przed świtem? Wywalenie Morgana z łóżka o tej porze to będzie nie lada wyczyn, ale na początek pewnie przyda nam się dłuższy dzień na podróż. W każdym razie… co o tym sądzisz?
Avatar użytkownika
Rakel
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Callisto, Leila, Avellana, Sonea, Mathias, Emma, Cat, Lexi, Maia, Ananke, Eva, Lena, Rain, Kimiko, Kiki, Astarte, Segen, Mimosa, Dayanara,
Rasa: Człowiek
Aura: Gdy zaczniesz poznawać tę aurę, otuli cię bogactwo broni, jakbyś znalazł się w najprawdziwszej zbrojowni. Rapiery, sztylety, miecze, halabardy czy kusze, znajdziesz tu wszystko, czego tylko może zapragnąć dusza. Każda z nich jak jedna są wypolerowane i lśniące, jak przystało na młodą emanację. Pośród nich znajdziesz broń wykonaną z błyszczącego cynku. Nie zabraknie też oręża z czystego złota. Znajdzie się także coś dla bardziej konserwatywnych poszukiwaczy, wykonanego z żelaza. Broń wybierać i podziwiać możesz pośród oświetlającej je ametystowej poświaty. W tle da się słyszeć trzask płomieni, który na przemian jest spokojny i cichy przywodząc na myśl izbowy kominek, by co jakiś czas odezwać się donośniejszym głosem kojarzącym się bardziej z wojenną pożogą niż ciepłem domowego ogniska. Jak to pośród broni, czuć tu zapach stali, oleju do konserwacji oręża i półek sklepowych, przemieszanych z wonią ludzkiego potu. Dotykając dowolnej z nich poczujesz, że jest ona giętka i elastyczna, wykuta przez prawdziwych mistrzów. Ostrza są nieskazitelnie gładkie o śmiertelnie ostrych krawędziach, a ich delikatna twardość będzie stawiać opór przy mocniejszym nacisku. Smak aury jest wyraźnie gorzki i miesza się z przyjemną pikanterią. Całość jest lepka, dlatego przez dłuższy czas pozostawia po sobie posmak w ustach.
Wygląd: Owalna twarz o prostych rysach nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie zamieszkujące ją duże oczy w kształcie migdałów. Chociaż tęczówki są przede wszystkim intensywnie zielone, nie sposób określić ich tylko tym jednym kolorem, jako że upstrzone są złotymi i brązowymi plamkami, nadając spojrzeniu dziewczyny uroku i magii, a czarna oprawa w postaci długich rzęs ... (Więcej)

Postprzez Lucien » Pn maja 21, 2018 8:40 pm

        Słysząc głos Rakel, postąpił zgodnie z sugestią udając się do kuchni. Chociaż nie rozumiał czemu mógł zjawiać się w sklepie by potem iść do kuchni, a nie mógł prościej, zwyczajnie pojawić się od razu na piętrze. Wciąż nie nadążał za ludzką logiką i chyba nie szybko miało się to zmienić, czego najlepszym przykładem była dalsza rozmowa.
Przechylił głowę słuchając uważnie, mimo to jednak nie rozumiał co niechęć do przyjmowania rozkazów i spotkania z dawno niewidzianymi znajomymi miało wspólne z doprowadzaniem siebie do opłakanego stanu prezentowanego rankiem. Przecież mógł spędzać wieczór tak by później nie chorować, czyż nie? Karcące spojrzenie jednak uhonorował nie drążeniem niezrozumiałego tematu oraz pobłażliwym uśmiechem i rozbawionym wzrokiem. Za swoich braci, dziewczyna gotowa była skoczyć do gardła każdemu. Niesamowite, niepojęte i w typowo ludzki sposób rozczulające. Jego bracia też chętnie skoczyliby do gardła, ale jemu...
Nie zgłębiając tematu, uśmiechnął się wesoło gdy dziewczyna na zakończenie, z delikatną złośliwością powiedziała by się nie martwił, gdy on odbierał swoją kawę… w misce, a może wiaderku… albo czymś pokrewnym. Przez chwilę przyglądał się naczyniu równie zaciekawiony jak wcześniej pierwszym spotkaniem z samym aromatycznym naparem. Dopiero potem uniósł “raczej nie filiżankę” zanurzając nos w aromacie unoszącym się znad glinianych brzegów. Jego rzęsy przykryły półprzymknięte oczy, a włosy zsuwały się z ramion przysłaniając twarz demona, gdy od kontemplacji oderwał go radosny ton dziewczyny i delikatne dotknięcie. Pionowe źrenice popatrzyły na podekscytowaną Rakel urzeczone, w ciszy, niedostrzegalnie dla postronnych odbijając szczęście dziewczyny. Znowu w swój specyficzny sposób przechylił lekko głowę, teraz chłonąc najpiękniejszy widok Valladonu. Czarnulka często się uśmiechała, była wesoła i pogodna. Ale prawdziwe szczęście dużo rzadziej pojawiało się na jej twarzy a uśmiech nie zawsze sięgał źrenic. Gdy jednak była z braćmi, albo teraz gdy mówiła o zakupionej klaczce, śmiały się również oczy przyprószone złotymi iskierkami. Ten widok nie nudził zupełnie jak wschód słońca.
        - Chętnie ją zobaczę - odpowiedział wpatrując się w brunetkę, podczas gdy kawa zeszła na drugi plan. Chęci zatrzymania konia nie skomentował, widząc nagłe przygaszenie nastroju Rakel. Wielu rzeczy nie pojmował, podobnie było tutaj. Nie wiedział czemu dziewczyna nie mogła zatrzymać wierzchowca, którego dopiero co zakupiła, ale nie dopytywał by nie zasmucić jej jeszcze bardziej. Może wszystko wyjaśni się później.
        Oczy demona na moment odbiły się w czarnej powierzchni parującej kawy, gdy zapadła krótka cisza, podczas której każde z nich zatopiło się we własnych myślach. Kolejne spojrzenie dosięgnęło dziewczynę już bardziej zwyczajnie, znad rantu kubka, gdy dzieliła się swoimi wątpliwościami z przyszłym towarzyszem podróży.
Brak wędrówek nie był aż tak dziwnym zjawiskiem. Wiele szlachcianek nie odbywało podróży innych niż między posiadłościami, tylko by uczestniczyć w balach i przyjęciach, a jednak słowa zabrzmiały jakoś melancholijnie. Może dlatego, że jego samego zawsze gdzieś ciągnęło i o ile rozumiał świadomy wybór osiadłego życia, o tyle brak możliwości wybrania własnej drogi wydawał mu się zamknięciem w klatce, którego nie potrafił znieść. Może więc tylko doszukiwał się w dziewczynie podobieństwa do siebie, a może faktycznie był w niej strach przed nieznanym pomieszany z pragnieniem rozwinięcia skrzydeł. Nie wiedział. Nie wiedział nawet, czy kiedykolwiek będzie mu dane się dowiedzieć. Zamiast jednak patrzeć na dziewczynę łagodnie i ze zrozumieniem, uśmiechnął się szeroko, w pełni szczerze i wesoło by odezwać się znad kubełka nawiązując do zupełnie innego fragmentu wypowiedzi.
        - Nie wiem czy to tak dobrze, że władasz ogniem, w takiej sytuacji istnieje ryzyko, że spalisz cały las zamiast rozpalić ognisko. - Świat się kończył. Lucien właśnie zażartował. Nie drwił z niedoświadczenia Rakel i nie próbował wyśmiewać nikłych zdolności obozowania do których się właśnie przyznawała. Chciał dziewczynę delikatnie rozluźnić, by nie martwiła się na zapas. Potem już tylko skinął głową.
        - Nie mam innych planów - zgodził się z organizacją czasu na najbliższy dzień. Co prawda przez przez myśl nemorianina przemknęła deklaracja, “jadę tam z tobą i dla ciebie”, skąd więc miałby mieć własne pomysły na tę podróż. Podobne słowa brzmiały jednak wyjątkowo niepoważnie, co więcej mogłyby niepotrzebnie wystraszyć Rakel, więc Lu nie tylko nawet nie brał pod rozwagę ich wypowiadania, ale też sam nie poświęcił im więcej niż chwilę, w której się pojawiły, pozwalając zniknąć im równie nagle.
        - Ale Morgana budzić nie idę - mruknął jeszcze znad kubka. Ton był pozornie marudny, ale demon wciąż uśmiechał się nad swoją kawą, która powoli nadawała się do picia.
        - Tylko skąd mam znać porę, o której mam przyjść? - zapytał już bardziej poważnie, znowu spoglądając na dziewczynę.
Avatar użytkownika
Lucien
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Nemain, Sherani, Elleanore, Dagon, Indigo, Max, Pagani, Amarok,
Rasa: Nemorianin
Aura: Stabilizacją, jaką jest w stanie podarować ci ta emanacja, jest naprawdę dobrze przemyślaną konstrukcją. Na srebrnym i bardzo ostrym szkielecie utrzymują się różnorodne skrawki barw, które stopniowo zmieniają swoją tonację. Odnosi się wrażenie, że w aurze gnieżdżą się dwa odrębne obrazy. Intensywny i dystansujący kobalt oraz ciepła rzeka miedzi. W odczuciu niesłusznie odbiera się ją jako chłodną, gdy czytelnik dostrzeże obsydianową poświatę o różnej gęstości. Czasem bowiem uwypukla się jej grubszy rejon pod naporem zgromadzonej barwy, a czasem mlecznie rozpływa na boki, jakby rozcieńczona była w nieokreślonym specyfiku o dziwnych zapachu. Drażni płatki nosa, lecz woni nie można określić mianem przyjemnym czy rozpraszającym, a zauważalnym. Wprawia zakłopotanie początkową ciszą, a wzrastające stopniowo nietypowe dźwięki mogą niepokoić, jednak docierając na koniec korytarza widać ciepły płomień ogniska, który trzaska łamiącymi się gałązkami. Każda cecha tworzy gładką całość, od której nie można oderwać palców. Dodatkowo utrudnia przerwanie kontaktu swoją lepkością, ale pod tą osłoną kryję się bardzo twarda powierzchnia. Ugina się przy delikatnym ucisku i nagle ucieka głębokimi łukami, gdy czytelnik rozdrażni ją swoją nachalnością. Kosztując emanację nie można spodziewać się wybitnego zaskoczenia, ale łagodność stanowi nieodrębny obraz aury, chociaż jest bardzo gorzka. Tylko wyczulony język będzie w stanie wykryć kwaśną tajemnicę…
Wygląd: Asmodeus to wysoki mężczyzna, mierzący 192 cm. Smukła budowa może wydać się słabowitą i niepozorną, a wielu mężczyzn pewnie określiło by ją jako lekko zniewieściałą. Nic bardziej mylnego. Tylko dlatego, że nie jest zwalistym osiłkiem nie znaczy, że brakuje mu muskulatury. Lu nie jest wydelikatniałym słabeuszem, a pod gładką, alabastrową skórą, kryją się twarde jak ... (Więcej)

Postprzez Rakel » Śr maja 23, 2018 3:16 pm

        Uśmiechnęła się, widząc jawną pobłażliwość we wzroku demona, gdy tłumaczyła Doriana i jego prawdopodobnie nienajlepsze samopoczucie jutrzejszego ranka. Wręcz przyszpiliła Luciena wyzywającym wzrokiem, czekając na kolejny komentarz, ale mężczyzna chyba się poddał i nie czepiał już więcej. Mimo wszystko nie miała mu za złe ani tego niezrozumienia, ani odmiennego zdania, którego się domyślała, nawet gdy zdecydował się milczeć.
        Nigdy nie uważała, by w jej domu był jakiś problem z alkoholem, jednak mimo wszystko trochę zakrapianych spotkań tutaj było, gdy jeszcze była dzieckiem i zwyczajnie się do tego przyzwyczaiła. A to Berdali spadł ze schodów, z każdym kolejnym stopniem wymyślając nowe przekleństwo, a to Morgan wyrżnął łbem w otwartą szafkę w kuchni, odrywając całe jej skrzydło z zawiasów, a to ojciec przyłapywał Rakel, jak się do nich zakradała podsłuchiwać, i szedł utulić ją do snu… w balii. Pustej na szczęście, ale to i tak wywoływało dziki atak radości u kilkuletniej dziewczynki, która może niespecjalnie rozumiała zachowanie zmieszanego rodziciela, ale za to uważała je za przezabawne. Więc, gdy Dorian wracał do domu lekko zawiany, nawet nie przywiązywała do tego większej wagi, jedynie witając go rano mocną kawą.
        Przez moment obserwowała Luciena, widząc jego krótkie wahanie, wywołane chyba rozmiarami filiżanki, ale nic nie powiedział, a zadowolona dziewczyna jeszcze przez chwilę podziwiała długie rzęsy mężczyzny, nim zmieniła temat. Nawet nie zorientowała się w krótkim kontakcie fizycznym, dopóki brunet nie podniósł na nią oczu i wtedy zabrała już dłoń, chociaż nie wyglądała na speszoną, będąc już myślami z Echo.
        - Zobaczysz pojutrze. - Uśmiechnęła się, siadając przy stoliku. - Nie chcę, by stała na ulicy, odbiorę ją jutro wieczorem i tę jedną noc przeczeka u Morgana na warsztacie.
        Na chwilę pogrążyła się w myślach, które tłumnie kłębiły się w jej głowie, ostatecznie zdobywając się na to, by częścią wątpliwości podzielić się z Lucienem. Nie wyglądał on może jak klasyczny podróżnik, o jakim czyta się w książkach. Był na to za poważny i zbyt dobrze ubrany (w powieściach zawsze opisywano wędrowców, jako ludzi niespecjalnie dbających o swój wygląd). Na pewno jednak nieco inaczej wyglądają osoby wysoko urodzone i wykształcone które jeżdżą po świecie na nieco innych warunkach niż książkowe powsinogi, które zwyczajnie włóczą się bez celu. Ach, co tam ona wiedziała – mieszczuch.
        Żart Luciena na moment skradł jej uwagę i dziewczyna mimo rozbawienia prychnęła dumnie, wyraźnie się drocząc.
        - Ha. Ha. Ha. Bardzo śmieszne – fuknęła, wciąż jednak podśmiewając się pod nosem. – Idzie mi już o wiele lepiej przecież. Raz mi się iskierka wymsknęła i zaraz, że las spalę – mruczała pod nosem, nim znów odezwała się normalnym głosem. – Zresztą chyba i tak nie będzie często okazji do rozpalania ognisk; mam nadzieję, że uda się dobić co noc do jakiegoś miasta, albo chociaż zajazdu.
        Rakel zawahała się na moment, zastanawiając się, czy nie brzmi wygodnicko, ale przecież właśnie pochwaliła się swoimi doskonałymi umiejętnościami obozowania, więc Lucien chyba zrozumie, że zwyczajnie tak będzie szybciej. Poza tym, może i nie jechała zupełnie sama, a w towarzystwie Morgana i Luciena trzeba byłoby być stukniętym, by martwić się o swoje bezpieczeństwo, ale mimo wszystko uważała, że nie ma co kusić losu. Jak poczuje się pewnie, albo zwyczajnie nie będzie nic po drodze to mogą kimnąć się gdzieś na szlaku, ale poza tym będzie raczej celowała w gospody.
        - Ja go obudzę. – Uśmiechnęła się uspokajająco.
        Nie raz zdarzało jej się Morgana wyrzucać z wyra, więc miała w tym względną wprawę. Wystarczyło odpowiednio mocno szturchnąć butem tę chrapiącą górę i szybko odskoczyć, gdy kowal odruchowo odmachnie się wielką łapą.
        Nad pytaniem o bardziej precyzyjny czas przybycia demona zastanowiła się chwilę, mocząc usta w herbacie.
        - Mówiłeś, że i tak rzadko sypiasz… więc bądź może jeszcze zanim będzie widać jutrzenkę. Postaram się nie zaspać, ale w razie czego mnie obudź. – Uśmiechnęła się. – Może jeszcze zdążysz wypić kawę, zanim faktycznie uda mi się dobudzić Morgana.
        Gdy wróciła myślami do momentu, gdy Lucien mówił jej co nieco o demonach, popłynęła odruchowo do niedawnego wydarzenia w sklepie, które, co tu ukrywać, wciąż nieco zaprzątało jej myśli.
        - Lucien, wiem, że to nie moja sprawa może i jeśli jestem zbyt wścibska to po prostu powiedz… ale Meve mówiła coś o twoim wieku… ile właściwie masz lat? – zapytała niepewnie. Naprawdę nie miało to dla niej żadnego znaczenia, ale skoro temat już padł, ciekawość nie dawała jej spokoju, poszturchując co chwila i przypominając o tej niewiadomej, gdy tylko Rakel spoglądała na bruneta. Co jak co, ale  „ponad pięćset” brzmiało poważnie.
Avatar użytkownika
Rakel
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Callisto, Leila, Avellana, Sonea, Mathias, Emma, Cat, Lexi, Maia, Ananke, Eva, Lena, Rain, Kimiko, Kiki, Astarte, Segen, Mimosa, Dayanara,
Rasa: Człowiek
Aura: Gdy zaczniesz poznawać tę aurę, otuli cię bogactwo broni, jakbyś znalazł się w najprawdziwszej zbrojowni. Rapiery, sztylety, miecze, halabardy czy kusze, znajdziesz tu wszystko, czego tylko może zapragnąć dusza. Każda z nich jak jedna są wypolerowane i lśniące, jak przystało na młodą emanację. Pośród nich znajdziesz broń wykonaną z błyszczącego cynku. Nie zabraknie też oręża z czystego złota. Znajdzie się także coś dla bardziej konserwatywnych poszukiwaczy, wykonanego z żelaza. Broń wybierać i podziwiać możesz pośród oświetlającej je ametystowej poświaty. W tle da się słyszeć trzask płomieni, który na przemian jest spokojny i cichy przywodząc na myśl izbowy kominek, by co jakiś czas odezwać się donośniejszym głosem kojarzącym się bardziej z wojenną pożogą niż ciepłem domowego ogniska. Jak to pośród broni, czuć tu zapach stali, oleju do konserwacji oręża i półek sklepowych, przemieszanych z wonią ludzkiego potu. Dotykając dowolnej z nich poczujesz, że jest ona giętka i elastyczna, wykuta przez prawdziwych mistrzów. Ostrza są nieskazitelnie gładkie o śmiertelnie ostrych krawędziach, a ich delikatna twardość będzie stawiać opór przy mocniejszym nacisku. Smak aury jest wyraźnie gorzki i miesza się z przyjemną pikanterią. Całość jest lepka, dlatego przez dłuższy czas pozostawia po sobie posmak w ustach.
Wygląd: Owalna twarz o prostych rysach nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie zamieszkujące ją duże oczy w kształcie migdałów. Chociaż tęczówki są przede wszystkim intensywnie zielone, nie sposób określić ich tylko tym jednym kolorem, jako że upstrzone są złotymi i brązowymi plamkami, nadając spojrzeniu dziewczyny uroku i magii, a czarna oprawa w postaci długich rzęs ... (Więcej)

Postprzez Lucien » Śr maja 30, 2018 4:19 pm

        Żart chyba można było uznać za udany. Niby Rakel zbuntowała się ofukując nemorianina, lecz reprymenda podszyta była cichym śmiechem. Wesołość nie opuszczała też i Luciena, który uśmiechał się znad kawy popijanej z dzbanka. Tylko iskierka… Przecież każdy pożar zaczynał się od tej pierwszej iskry. Chociaż Czarnulka rzeczywiście radziła sobie coraz lepiej. Podstawy wchłonęła szybko, a teraz potrzebowała trochę czasu na doszlifowanie umiejętności i nabranie pewności siebie, by w bardziej stresującej sytuacji nie straciła głowy. Ćwiczenia gdy czuła się swobodnie i bezpiecznie to jedno. Gdy emocje nie szalały każde zadanie zdawało się prostsze. Jednak głównym problemem Rakel były właśnie te momenty gdy się zestresowała, coś ją zaskoczyło i traciła samokontrolę, a moc wyrywała się na wolność. Dopiero więc w bardziej spontanicznych warunkach okaże się jak duże postępy uczyniła dziewczyna.  
        Wysłuchał zbrojmistrzyni do końca, niezmiennie nie odrywając się od naparu. W odpowiedzi skinął jej głową. Dodatkowe komentarze były zbędne. Podobny plan na podróż miał same zalety. Niedogodności były minimalizowane pozostawiając samą przyjemność z wędrówki wierzchem. Niebezpieczeństwami nie zawracał sobie głowy, ale za to noclegi w gospodach umożliwiały częstsze obserwowanie ludzi. To zaś stanowiło dodatkową atrakcję wyjazdu.
Co do kowala... Tak po prawdzie gdyby ktoś spytał demona o zdanie, ten uważał, że budzenie Morgana było całkowicie zbędnym. Zostawiłby rzemieślnika w jego kuźni i się nie oglądał, ale z jakiegoś powodu, równie enigmatycznego jak wiele działań Rakel, dziewczyna nawet nie zastanawiała się nad zasadnością zabierania metalurga, uznając je za oczywiste. Przymknął oczy nie wiedzieć czy w podziękowaniu za okazaną litość, czy w pochwale za prawie ochotnicze zgłoszenie, by tchnienie później przymrużyć je przyglądając się dziewczynie uważniej, a w zielonych tęczówkach ukazała się żartobliwa iskierka.
        - Ale nie będziesz rzucać kamieniami, nożami czy machać mieczem? - zapytał z miną psotnego chłopca, która na niepełne mrugnięcie powieki przemknęła pod grzecznym uśmiechem, gdy usłyszał, że ma brunetkę obudzić.
        Przez chwilę kawa stała się głównym obiektem zainteresowania szlachcica, aż padło pytanie, które prędzej czy później pewnie paść musiało. Lepiej prędzej. Nie było jego intencją oszukiwać dziewczynę, ale przecież nikt nie biegał wykrzykując swój wiek na powitanie. Ten zaś nie był żadną tajemnicą, i chociaż pytanie z jego punktu widzenia mogło się wydawać nietypowym, dla tak nietrwałych istot jak ludzie mogła być to ważna kwestia. Uśmiechnął się łagodnie, dając do zrozumienia, że nie poczytywał podobnego pytania za wścibstwo i odpowiedział po łyku kawy, która nota bene w dużym naczyniu stygła znacznie wolniej, co było wielkim atutem podobnego choć kuriozalnego pojemnika, gdyż nie mogąc cieszyć się smakiem, dłużej mógł napawać się aromatem.
        - Niedawno skończyłem sześćdziesiąty dziewiąty rok, szóstego stulecia -  odpowiedział, popijając kawę, dając Rakel czas na oswojenie się z nowinami.
        Stopniowo dopijał napój, do momentu aż pozostała niewielka ilość płynu obmywającego dno ogłosiła koniec dzisiejszego wieczora. Wypłukał kubek i uśmiechnął się do brunetki, odstawiając mokre naczynie.
        - Chyba przyszła na mnie pora - odezwał się pogodnie. - Musisz wypocząć przed jutrzejszym dniem, tym bardziej, że najpierw będziecie mieli sporo do zorganizowania, z następnej wiele nie skorzystasz, a zaraz potem czeka cały dzień w siodle. - Podszedł do dziewczyny by się pożegnać.
- Jutro nie będę was niepokoił, przyjdę dopiero wieczorem jeśli zdążę, lub rankiem - wyjaśnił i trwałym zwyczajem sięgnął po dłoń Rakel. Skłoniwszy się pocałował wierzch palców i zniknął.

        Nim powitał go mrok miejsca, którego miał już więcej nie ujrzeć, zahaczył jeszcze o rozlewisko by zamienić rapiery. Były sytuacje, w których bestie o rubinowych oczach znajdujące się tuż pod ręką były niezastąpione.
Nocne niebo nie różniło się wiele od zasnutych cieniami pomieszczeń, więc mimo wysokich okien, do wnętrza wpadały jedynie wątłe smugi światła nawet nie próbujące przezwyciężać ciemności prywatnych komnat w rodowej rezydencji.
Mimo początkowych planów zerwania z dotychczasowym życiem, sprawy potoczyły się zupełnie nieprzewidzianymi, własnymi torami. Sypialnia wyglądała dokładnie jak w chwili gdy pozostawiał na biurku list. Tutaj życie płynęło wolniej i mniej zależnie od dobowego rytmu.
        Wyszedł na rozświetlony kryształowymi żyrandolami hol, kierując kroki do biblioteki. Jeżeli chciał wyjechać z Czarnulką musiał wyjaśnić jedną kwestię i oczywiście chociaż na chwilę pokazać się kochanej rodzinie. Nie by ktoś kiedykolwiek go szukał, ale zbyt długie zniknięcie mogłoby to zmienić w najmniej odpowiednim momencie.
        Wyprostowany, pewnym siebie krokiem przemierzał długi, bogaty korytarz. Hol uświetniało wiele dzieł sztuki, zarówno rzeźb jak i obrazów, ale od lat Lucienowi wydawał się być martwym w swoim niewzruszonym pięknie. Tak jak jasne światło nie było w stanie rozproszyć jakiegoś niewysłowionego mroku i chłodu czających się w tych murach. W podobny sposób wnętrze zdawało się puste, chociaż co jakiś czas ktoś ze służby przemykał niczym prawie niedostrzegalny cień. Wykorzystując nadarzającą się okazję, jednej z mijanych służących, kazał wezwać swoją pokojówkę podczas gdy sam zakończył wędrówkę we wnętrzu biblioteki.
Spośród setek ksiąg wybrał leciwe tomiszcze średnich rozmiarów, o wyraźnie zużytej oprawie. Najdawniejsze rodowe dzieje, przez większość uważane za niezbyt ciekawą lekturę. Mało w niej było rzetelnych informacji, większość przypominała zwykłe bajanie, ale Asmodeus wracał do niej co jakiś czas licząc, że może tym razem znajdzie wskazówki związana z rodzinnymi bestiami. Poza tym czytanie akurat tej księgi nie dawały adwersarzom żadnych konkretów, które mogły posłużyć do domysłów czy punktów zaczepienia przydatnych pośród intryg, jednocześnie pozwalając mu względnie przyjemnie zabić czas. Co najwyżej budziły lęk, czy aby dziedzic nie zdążył odkryć czegoś znaczącego. Lęk jednak zawsze był w cenie pośród morza wrogów.
Zapadł się w fotelu przy kominku, zagłębiając się w lekturze. Zdążył przeczytać raptem kilka stron, gdy drzwi uchyliły się nieśmiało i do biblioteki weszła Saya.
        - Przekroczyłaś swoje kompetencje - odezwał się chłodnym głosem, spoglądając znad kart z legendą. Po Lu beztrosko pijącym kawę z ludzką dziewczyną, nie pozostał najmniejszy ślad.
        - Tak, panie - służąca odezwała się cicho, spuszczając głowę.
        - Wiesz, że poniesiesz konsekwencje swojego czynu - kontynuował, nawet nie zaszczycając drugim spojrzeniem nemorianki o tak niskim statusie.
        - Tak, panie - przytaknęła ponownie.
        - Do czasu aż ustalę adekwatną karę, masz nadal sumiennie wykonywać swoje obowiązki. - Mimo gładko związanych włosów, które nie zasłaniały twarzy, oczy dziewczyny były niewidoczne, gdy pokornie patrzyła w dywan. Lucien przewrócił kartkę, a służąca dygnęła pospiesznie rozumiejąc milczenie. To był koniec rozmowy. Opuściła czytelnię równie cicho jak się zjawiła. Cichy stukot obcasów na wykładzinie był dźwiękiem nie pasującym do całości i wybrzmiał głośno niczym na posadzce w opustoszałej sali balowej. Brakowało jedynie echa.
        - Wieczór zaczynasz od połajanki służby? - dźwięczny, żeński głos przełamał ciszę.
        - Witaj matko - odezwał się Lucien, wstając z fotela by należycie przywitać macochę.
Jej długie ciemne włosy były finezyjnie upięte i połyskiwały w jasnym świetle magicznych świec nienaganną czernią z wplecionymi weń kolorami drogocennych kamieni. Falujący szkarłat sukni kontrastował z bladą cerą, gdy nemorianka z lekkością powietrza przemierzała pomieszczenie. Pocałował wyciągnięta dłoń i dopiero wrócił na fotel gdy pani domu siadała naprzeciwko.
        - Czym sobie zasłużyła na osobistą atencję? - zapytała niby ze zwykłej ciekawości, podczas gdy Asmodeus nie miał żadnych wątpliwości iż słyszała pełną rozmowę i teraz zachodziła w głowę jej przyczyny.
        - Poprzestawiała mi rzeczy na biurku - odezwał się obojętnym tonem, spoglądając znad książki w niby niewinne tęczówki, które spod przesłony rzęs śledziły wszystko z uwagą polującego węża. Podobno to zazdrość była zielonooka, ale Asmodeus gotów był zaryzykować stwierdzenie, że był to atrybut przebiegłości.
        Obserwując nemoriankę od pierwszych dni, szybko wyrobił sobie pogląd iż pięknu siedzącej obok istoty odpowiadał jedynie jej spryt, a w gnieździe pełnym jadowitych gadów to ona była z nich najgroźniejsza. Młoda szlachcianka zjawiła się krótko po tajemniczej śmierci rodzonej matki Luciena, szybko awansując na nową panią dworu. Ani strata, ani nagła zmiana nie była niczym bolesnym dla demona, którego więzi z rodzicami ograniczały się jedynie do interesu rodziny, w którym to odgrywał istotną rolę. Przez długi czas dla Lu nic się nie zmieniło. Przynajmniej do momentu doskonale zawoalowanej ale i jednoznacznej propozycji. Tak się składało, że nowa macocha była młodsza od dziedzica o dobre sto lat, czy więc można było wyobrazić sobie korzystniejszy obrót zdarzeń niż tragiczna śmierć obecnego małżonka i poślubienie jego syna? Niestety dla niedoszłej konspiratorki, Lucien widział całe listy bardziej interesujących go rozwiązań.
Oczywiście nie miał dowodów na knowania oddanej żony, a nie współpracując z niedoszłą czarną wdową, doczekał się dwóch młodszych braci, tym samym zajmując miejsce ojca na jej osobistej liście. Nietrudno przecież wydedukować, że dziedzic z obcej krwi, w przypadku zgonu męża, był dla damy w czerwieni największym zagrożeniem. O ironio w ten sposób uratował życie ojca nie raz, a po dwakroć. Dlatego właśnie, będąc zmęczonym ciągłymi intrygami, chciał z własnej woli usunąć się w cień. Najwyraźniej odpoczynek nie był mu dany, a końca zmagań z nienawidzącą go szlachtą i zazdrosną rodziną nie było widać.
        - Mówili, że dziewczyna jest krnąbrna - odezwała się słodko.
        - Najlepsze psy myśliwskie są najostrzejsze i najbardziej bezczelne - odpowiedział, przewracając kolejną stronę.
        - Porównujesz służbę do psów myśliwskich? - Bibliotekę rozjaśnił perlisty śmiech.
        - Nie. Dobrego psa znacznie trudniej zastąpić - uznał beznamiętnie, wywołując kolejny śmiech macochy.
        - Ostatnio rzadziej cię widuję - stwierdziła po niewielkiej pauzie, zmieniając temat.
        - Posiadłość ostatnio mnie nuży - odparł, a znudzona i zdystansowana maska ani na moment nie opuściła demona odkąd pojawił się w rezydencji.
        - Wszystko przez te bzdury, które nieustannie wyczytujesz. To stare dzieje, a może nawet zwykłe baśnie z prawdą mające tyle wspólnego co iluzje. Porzuć te mrzonki dla własnego dobra - przemówiła troskliwym tonem, na który każdy by się nabrał.
        - Nie masz powodów do niepokoju, matko - odpowiedział uspokajająco, spoglądając na żmiję w szkarłacie łagodnie, jak patrzył by na rodzicielkę każdy kochający syn.
        Macocha nie mogła znieść konkurencji dla swych synów, ale to właśnie przynależna mu bestia, powód do ostatecznej ojcowskiej dumy, to co lepiej niż tytuł niepokonanego szermierza stawiało go ponad przyrodnimi braćmi, było dla niej najboleśniejszą z ran. Na bogów, gdyby faktycznie odkrył sekret przeobrażenia, rozpętałoby się ciche piekło, przy którym dotychczasowe życie pozorów było sielanką.
        Ku uldze Luciena, macocha nie miała zbyt wiele cierpliwości i szybko porzuciła nękanie czytającego pasierba w próbach wyciągnięcia jakichś ciekawszych informacji. Niedługo później, zostawiony w spokoju zamknął książkę i zabierając ją ze sobą opuścił bibliotekę. Pokręcił się trochę po posiadłości, za każdym razem witany licznymi uśmiechami, których fałszywości był pewien jak dnia i nocy. Zajrzał do rodowych stajni, wybrał się na przejażdżkę i nawet miał okazję napotkać młodszych braci nim nastał następny wieczór.
Zniknął z Otchłani, zanim słońce zdążyło zajść.

        Powitał go skrzypiący i kręty mostek oraz otwierające się samoistnie drzwi. We wnętrzu już czekała czarodziejka. Przed nią, na surowym i niebarwionym jedwabiu, spoczywały dwie czarne obrączki. Odebrał zamówione artefakty i zapłaciwszy opuścił chatę, by teleportować się na rozlewisko.
Lutnię szczelniej zawinął w pokrowiec, dokładnie kryjąc ją w pniu drzewa. Osiodłał umbrisa, który znudzony, całym sobą cieszył się na nadchodzącą przejażdżkę. Na koniec rodowy rapier przytroczył do siodła i zamyślił się wyciągając pierścionki z onyksu. Była zbyt późna godzina by wpadać w odwiedziny z podobnymi propozycjami. Co prawda mając w obstawie Morgana może być ciężko o chwilę prywatności, ale był to chyba lepszy pomysł niż niepotrzebne stresowanie Rakel przed wyjazdem. Zresztą i Dorian mógłby nie zechcieć współpracować, co tylko skomplikowałoby sprawę.
Poklepał szyję wierzchowca, nakazując by czekał i niewidoczny zjawił się w sklepie. Dom spał razem z jego domownikami, gdy Lucien z parteru przeniósł się do sypialni dziewczyny, przysiąść na parapecie, cały czas kryjąc się pod iluzją.
Avatar użytkownika
Lucien
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Nemain, Sherani, Elleanore, Dagon, Indigo, Max, Pagani, Amarok,
Rasa: Nemorianin
Aura: Stabilizacją, jaką jest w stanie podarować ci ta emanacja, jest naprawdę dobrze przemyślaną konstrukcją. Na srebrnym i bardzo ostrym szkielecie utrzymują się różnorodne skrawki barw, które stopniowo zmieniają swoją tonację. Odnosi się wrażenie, że w aurze gnieżdżą się dwa odrębne obrazy. Intensywny i dystansujący kobalt oraz ciepła rzeka miedzi. W odczuciu niesłusznie odbiera się ją jako chłodną, gdy czytelnik dostrzeże obsydianową poświatę o różnej gęstości. Czasem bowiem uwypukla się jej grubszy rejon pod naporem zgromadzonej barwy, a czasem mlecznie rozpływa na boki, jakby rozcieńczona była w nieokreślonym specyfiku o dziwnych zapachu. Drażni płatki nosa, lecz woni nie można określić mianem przyjemnym czy rozpraszającym, a zauważalnym. Wprawia zakłopotanie początkową ciszą, a wzrastające stopniowo nietypowe dźwięki mogą niepokoić, jednak docierając na koniec korytarza widać ciepły płomień ogniska, który trzaska łamiącymi się gałązkami. Każda cecha tworzy gładką całość, od której nie można oderwać palców. Dodatkowo utrudnia przerwanie kontaktu swoją lepkością, ale pod tą osłoną kryję się bardzo twarda powierzchnia. Ugina się przy delikatnym ucisku i nagle ucieka głębokimi łukami, gdy czytelnik rozdrażni ją swoją nachalnością. Kosztując emanację nie można spodziewać się wybitnego zaskoczenia, ale łagodność stanowi nieodrębny obraz aury, chociaż jest bardzo gorzka. Tylko wyczulony język będzie w stanie wykryć kwaśną tajemnicę…
Wygląd: Asmodeus to wysoki mężczyzna, mierzący 192 cm. Smukła budowa może wydać się słabowitą i niepozorną, a wielu mężczyzn pewnie określiło by ją jako lekko zniewieściałą. Nic bardziej mylnego. Tylko dlatego, że nie jest zwalistym osiłkiem nie znaczy, że brakuje mu muskulatury. Lu nie jest wydelikatniałym słabeuszem, a pod gładką, alabastrową skórą, kryją się twarde jak ... (Więcej)

Postprzez Rakel » Cz maja 31, 2018 12:08 pm

        Rakel obserwowała spokojnie swojego gościa, rozmawiając i żartując z nim nad kawą i herbatą, i doceniając swobodę z jaką jej to przychodzi. To było dla niej ważne, by dobrze się czuć w czyimś towarzystwie, nie musieć się pilnować czy stwarzać pozorów. Najlepszym wykładnikiem tego był chyba fakt, że nie czuła potrzeby zajmowania się demonem, jakby nadal był jej gościem. Oczywiście wciąż przejawiała pewną formę gospodarzenia, chociażby robiąc mężczyźnie kawę, ale wynikało to z chęci a nie powinności. Lucien zwyczajnie zaczynał stawać się (bardzo, bardzo powoli, bo Dorian) przyjacielem rodziny, który to termin, chociaż odchodzący powoli w niepamięć, u Evansów wciąż funkcjonował i oznaczał mniej więcej tyle, że ktoś był mile widziany o każdej porze dnia i nocy, w jakiejkolwiek sprawie i niezależnie od tego czy domownicy byli w domu czy też nie. Oczywiście nie nazywało się tego w jakikolwiek sposób, ale można było zobaczyć w drobiazgach – na przykład, gdy Rakel bez skrępowania prosiła by ją obudzić w razie konieczności, najwyraźniej machnąwszy już ręką na „reguły teleportacji w domu”, które przez moment próbowała wprowadzić.
        - Postaram się – odpowiedziała niewinnie na żart, uśmiech kryjąc za kubkiem z herbatą i tylko rozbawionym wzrokiem sięgając do skroni bruneta, gdzie oczywiście nie było śladu po tym małym incydencie, który jej wypomniano. – Dzięki.
        Wiekiem ją zaskoczył. Sama spytała, więc uważnie słuchała odpowiedzi, bo słowa Meve oczywiście zalazły jej gdzieś za mózg i szturchały, domagając się doprecyzowania. Łagodny uśmiech mężczyzny był dobrym znakiem, to znaczyło, że nie przekraczała granic, podobnie jak początek odpowiedzi, który rozpędził myśli Rakel do cwału. Sześćdziesiąt dziewięć lat! No nie wygląda! Ale chyba o to chodzi przecież… „szóstego stulecia”.
        Rakel rozdziawiła buzię, pochylając się w stronę demona. Przezornie nie piła w tym czasie, więc i zakrztusić się nie było czym, ale i tak coś stanęło jej w gardle.
        - …bez kitu! To znaczy… emm… wszystkiego najlepszego! – opanowała się szybko, w bezwiednym geście odgarniając kosmyk włosów za ucho. Chociaż po chwili zwątpiła, co oznacza „niedawno” dla kogoś, kto ma tyle lat na karku i czy jej życzenia nie były spóźnione o na przykład pół roku.
        – Rany, siedemset lat… Prawie! – zastrzegła szybko. Jeszcze tego brakuje, żeby go postarzała, już i tak facet żył na kredyt. – Ale to musi być niesamowite – wykrztusiła wreszcie, dochodząc powoli do siebie z nowiną. – Tyle przeżyć. Musiałeś widzieć tyle… chyba wszystko już widziałeś? Rany, ale książek by można było przeczytać… Tyle miejsc zwiedzić! Nic dziwnego, że podróżujesz. – Uśmiechnęła się do Luciena, a w jej oczach płonął ogień możliwości. On sam był jak wiekowa, wciągająca książka!
        Nowa informacja o mężczyźnie pochłonęła chyba jej umysł bez reszty, bo spoglądała gdzieś w bok, gdy demon zbierał się do wyjścia i gdy się odezwał, spojrzała nagle na niego z lekkim roztargnieniem.
        - Co? Och, tak, masz rację. Jutro pewnie będę cały dzień zabiegana, bo też nie chcę swoim wyjazdem zupełnie tamować działania sklepu. Ale oczywiście jesteś mile widziany, gdybyś chciał wpaść. – Uśmiechnęła się wesoło nim znów objęło ją lekkie skrępowanie, gdy Lucien całował ją w dłoń, nawet nie dlatego by gest był zbyt poufały, ale zwyczajnie do tego nie nawykła. Później brunet zniknął, a w mieszkaniu zapadła głucha cisza.

        Następnego dnia do około południa życie Rakel zdawało się wrócić do normy. Znajoma rutyna poranka, dom i sklep tylko do jej dyspozycji, klienci… wszystko jak dawniej, gdyby nie dziwne skręcanie w żołądku z ekscytacji na myśl o czekającej ją przygodzie. Jutro wyjedzie z Valladonu! Sama! No, prawie sama. Ale to i tak będzie jeden z większych kroków w jej życiu i nawet gdyby cały ten dzień był zwyczajny do bólu, wizja wyprawy wręcz unosiła brunetkę nad ziemią z radości.
        Później to wrażenie tylko się wzmogło, gdy znajoma rutyna łamała się stopniowo w ciągu dnia. Najpierw w sklepie pojawił się Dorian, w nieco lepszym już stanie, chociaż wciąż mrużący oczy, klnący na Morgana i solennie wypierający się kontaktów z wódką przez najbliższe stulecie, czyli pewnie około tygodnia. Razem z nim wpadł Sierżant, plącząc się między nogami, strasząc klientów, zmuszając Evansa do klnięcia, gdy potykał się o „tę cholerną bestię!” i zbierając pieszczoty od Rakel, która z zapamiętaniem czochrała pobliźniony grzbiet zwierzęcia obiecując, że wróci zanim on się obejrzy! Brytan tylko spoglądał na nią z inteligencją i smutkiem w oczach, by później podstępnie sięgnąć śmierdzącym jęzorem do jej twarzy w wyrazie czułości.
        A później naprawdę zaczęła latać. Oprzytomniałego wreszcie Doriana zostawiła w sklepie i pognała najpierw do Niny, wymienić z nią niekontrolowany dialog, którego toku nie odtworzyłby najbieglejszy protokolant, zobowiązać (rozradowaną tym faktem) koleżankę do opieki nad Dorianem pod jej nieobecność (”tylko tak, żeby…” – „nie zorientował się, że to ty mnie nasłałaś” – „bo mnie zabije, jak wrócę!” – „wiem, nie martw się, już ja się nim zaopiekuję…”) i wzbraniać się rękami i nogami przed wyjściem z naręczem nowych ubrań („N., na bogów! Jadę na targi zbrojeniowe, nie bal!” – „Nigdy nie wiesz, gdzie zlądujesz, bierz tę kieckę!” – „A w życiu nigdy!”), po czym wyjść jednak z nowym szarym płaszczykiem, podszytym lisim futrem („Zima idzie, nie denerwuj mnie R., bo będę się martwić, że zamarzniesz gdzieś na szlaku i mi od tego zmarszczki wyjdą!”). Później do Marlene, która już nieco spokojniej obgadała z Rakel wszystko co się pod drodze zdarzy, może zdarzyć i co nie ma najmniejszych szans się zdarzyć, ale fajnie się rozmawiało, więc popłynęły. Do tego stopnia, że Rakel ocknęła się dopiero, gdy koleżanka poszła po wino i wtedy wypadła z powrotem na ulicę, bo ile ona jeszcze musi dzisiaj zrobić, to nikt! A było już popołudnie. Załatwiła wszystkie sprawunki na rynku, a najgorszą rozmowę zostawiła sobie na koniec.
        Simon siedział koło niej na kanapie z czystym strachem na twarzy i niezrozumieniem w oczach. Rakel, jak mogła najdelikatniej (co sugerowało, że nie wypiera ze świadomości uczuć chłopaka tak dobrze, jak mogłoby się zdawać), poinformowała go o swoim wyjeździe, od razu zastrzegając, że nic jej nie będzie i wróci przed końcem przyszłego miesiąca. Na pewno!
        - Jadę z tobą – z pełnym spokojem zakomunikował wciąż zszokowany strażnik, a Rakel tylko pokręciła głową.
        - Nie możesz, masz pracę.
        - Wezmę wolne.
        - To bez sensu, Simon. Przecież nie zależy ci na tych targach.
        - Ale zależy mi na tobie, Rakel – wypalił nagle, lecz wciąż przerażająco spokojnie, zmuszając w końcu dziewczynę do konfrontacji, której tak długo unikała.

        Do domu wróciła dopiero późnym wieczorem, wykończona fizycznie i emocjonalnie, oklapnięta, jakby znów ktoś na nią wiadro deszczówki wylał. U Doriana był już Thorn i po spojrzeniach obu mężczyzn zorientowała się, że wygląda mniej więcej tak, jak się czuje, co też niespecjalnie poprawiło jej humor. Przez moment więc starała się trzymać fason, dopóki brat nie wziął jej na stronę i zaczął wypytywać. Przestał dopiero, gdy brunetka zaczęła się jeszcze bardziej denerwować i obwiniać, jednocześnie próbując uspokoić brata i go spławić, aż w końcu zaczęła balansować na granicy płaczu z bezsilności. Evans w końcu odpuścił (wiedząc już dokładnie, kto doprowadził Rakel do takiego stanu) i przytulił siostrę, całując ją w czoło. Przez zaciśnięte zęby zaproponował, żeby pojechała już z Aleckiem po konia, bo robi się późno. A on też musi wyjść na chwilę, ale będzie z powrotem, zanim oni wrócą…
        Echo poznała ją już z daleka. Ledwo dziewczyna zsiadła z konia i skierowała się w stronę wybiegu, jabłkowita klacz podbiegła lekkim kłusem w jej stronę, wyciągając pysk na powitanie. Niepewne czułości trwały jednak tylko chwilę, bo rzeczywiście robiło się już późno, a Rakel zaczynała wątpić, czy w ogóle zmruży oko tej nocy. Wymieniła ze sprzedawcą ostatnie formalności, uiściła zapłatę i odebrała cały osprzęt kobyłki, którą wyczyszczoną mogła od razu osiodłać. Podjechała do Aleca z uśmiechem, który mówił wszystko, a Thorn nawet nie bawił się w dawanie dziewczynie forów, tylko od razu spiął swojego kasztanka do galopu, każąc się gonić. Wtedy okazało się, że Echo lubi rywalizację równie mocno, jak jej nowa właścicielka i konie gnały niemal łeb w łeb przez całą drogę do miasta, później  tracąc i odzyskując przewagę na kolejnych uliczkach nim z parskaniem zatrzymały się przed sklepem na Żelaznej. Dorian rzeczywiście już wrócił i teraz wyszedł na ulicę, uśmiechając się na widok jeźdźców.
        - Było was słychać od dwóch przecznic – powiedział podchodząc do zsiadającej z klaczy siostry i przejeżdżając dłonią po szyi Echo, która unosiła ostrożnie łeb, czujnie spoglądając na nową osobę. – Rzeczywiście jest piękna.
        - A jaka szybka! Dorian, prawie mi łzy poleciały po drodze – zaśmiała się Rakel i zerknęła na Aleca. – Ale i tak przegrałyśmy. Tym razem! – zastrzegła wesoło.
        - Pierwszy raz ją dosiadałaś, musicie się zgrać. A i tak cały czas siedziała mi na zadzie, raz łyknęła na zakręcie – opowiadał Thorn zsiadając ze swojego konia i zerkając z uśmiechem na wcale-nie-puchnącą-z-dumy Rakel.
        - Dobra młoda, odstaw ją do Morgana, zostawiłem ci tam dla niej owies i zwolniłem jeden kozioł. – Z rękoma w kieszeniach, Dorian wskazał głową warsztat sąsiada.
        - Dzięki! – zawołała Rakel, odbiegając już z kłusującą Echo.
        - Mówiłeś, że gdzie są te targi? – zapytał Alec, spoglądając za dziewczyną, gdy walczyła z kobyłką, która nagle zaczęła wzbraniać się wszystkimi czterema kopytami przed wejściem do kuźni, nim w końcu brunetka ją przekonała i Echo niechętnie postąpiła do środka.
        - W Fargoth. – Dorian zerknął czujnie na przyjaciela. – A co, wybierasz się?
        - Właśnie się zastanawiam. Chyba wpadnę na parę dni.
        - Od razu byś z nimi pojechał, byłbym o młodą spokojniejszy.
        - Poradzi sobie, to twarda dziewczyna.
        - Wolałbym, żeby nie musiała sobie radzić.
        - Wiem, że zostawiłeś tu młodszą siostrzyczkę, ale to już jest dorosła kobieta, daj jej żyć.
        - Co to zmienia? Sama na szlaku z jakimś demonem i Morganem. Sam nie wiem… - burczał niezadowolony, a Thorn westchnął teatralnie i położył mu dłoń na ramieniu.
        - Dorian, spoko z ciebie gość, ale zrzędzisz czasem, jak stara baba.
        - A spieprzaj – prychnął Evans, strącając rękę rżącego ze śmiechu kumpla.

        Gdy Rakel wróciła, Alec właśnie wsiadał na konia, więc pomachała mu tylko na pożegnanie i weszła z Dorianem do sklepu, pozwalając sobie pomóc z rozpakowaniem wreszcie zakupów, które przywlekła wcześniej. Pożyczyła od brata worek podróżny, który miał z wojska, a który można było równie dobrze przytroczyć za siodłem na końskim grzbiecie jak zwykłe juki. Przez chwilę pakowała się sama, później pouczana przez Doriana, że ma wyjąć te wszystkie książki, bo Echo to nie koń pociągowy.
        - A jak będę chciała poczytać po drodze?
        - Rakel, ja cię błagam…
        - Jedną?
        - Jedną – zgodził się, siadając u siostry na łóżku i rozglądając po jej pokoju.
        - A broń?
        - No właśnie myślałem o tym. Nie ma sensu, żebyś targała za sobą wózek, nie musisz koniecznie tam zarobić. Nawiąż znajomości i najwyżej ściągnij kogoś do miasta.
        - Uhm – Rakel potaknęła, ostatecznie zawiązując worek i spoglądając na brata zamieniła się w słuch.
        - Pamiętasz Benneta?
        - Tego znajomego taty z Elisii?
        - Tak. Już wtedy był siwy, jeśli żyje jeszcze to pewnie się nie zmienił. Ale miał też syna, więc szukaj albo Caina, albo jego młodszej wersji.
        - Poznam po uszach. – Uśmiechnęła się, bo cechą charakterystyczną Benneta było to, że sprawiał wrażenie, jakby ktoś cały czas trzymał go za uszy, wyciągając je aż nad czubek głowy. Nigdy nie widziała innego elfa z aż tak długaśnymi uszami.
        - No właśnie. Któryś z nich na pewno będzie. Inni pewnie też, spróbuj znaleźć kogoś znajomego, ciebie też pewnie poznają po nazwisku – mruknął i umilkł przeczesując ciemne włosy.
        - Nic mi nie będzie Dorian – powiedziała, uspokajającym tonem, widząc, że brat się martwi. Ten jednak tylko łypnął na nią złowrogo.
        - Spróbowałoby ci się coś stać. Będziesz miała wtedy bardziej przechlapane niż ten, lub to, co ci się stało – mruknął złowróżbnie, a dziewczyna uśmiechnęła się lekko. Zaraz jednak wzrok opadł jej na dłonie mężczyzny, które ten pocierał bezwiednie, i zmarszczyła brwi na widok zdartych knykci.
        - A tobie co się stało? – zapytała zdziwiona, a Evans spojrzał za jej wzrokiem na swoje dłonie i potarł je, wstając.
        - Nic, walnąłem w coś – zbagatelizował sprawę, odwracając szybko uwagę dziewczyny. – Chodź, mam dla ciebie spóźniony prezent urodzinowy.
        - Ojej!

        Była to mapa. Najpiękniejsza na świecie, prawdziwie malowana mapa całej środkowej Alaranii. Szczegółowa o tyle, że na zaznaczonych lasach można było wyróżnić wzory drzewa, a miasta nie były tylko dużym iksem z dopisaną nazwą, a miniaturowym rysunkiem pałaców i kamienic. Namalowana była nie na pergaminie, a na cienkie skórze, która dodatkowo ucierpiała przez niemal wiekowe zużycie. Farba jednak nie wyblakła i kolory były wciąż intensywne, a zużyty materiał pozwalał na poskładanie mapy w niewielkie prostokątne zawiniątko. To właśnie, gdy już omówiła z Dorianem całą trasę, wszelkie jej możliwe opcje (w razie czego) i potencjalne zagrożenia („nic mi nie będzie!”), schowała do mniejszej torby i z westchnieniem odrzuciła na krzesło. Jutro wyjeżdżała.
        Tak, jutro (albo już dziś?) wyjeżdżała, a Sierżant nawet jednego dnia nie mógł przespać w swoim posłaniu, tylko rozpychał się znowu w jej łóżku. Okazało się jednak, że niewyspanie potrafi na równi odbierać siły, co dodawać nowych, nadprzyrodzonych wręcz, i zirytowana dziewczyna podniosła się w końcu na posłaniu w środku nocy i z morderczym spojrzeniem tylko pokazała ręką na psie legowisko. Nawet słowa nie powiedziała, zaciskając usta, ale Sierżant chyba wyczuł nadciągającą katastrofę, bo karnie położył po sobie ogryzione uszy.
        - No – mruknęła usatysfakcjonowana i runęła znów w poduszki, zasypiając w momencie.
        Obudziło ją po godzinie, może dwóch, coś innego. Podniosła się znów do siadu, próbując wzrokiem przebić ciemność w pokoju, gdy niebo dopiero zastanawiało się nad rozjaśnieniem swojego granatu. Przez chwilę nasłuchiwała, ale nocną ciszę zakłócał tylko jej oddech i stopniowo postępujące warczenie Sierżanta. A więc jej się nie wydawało. Coś wisiało wokół niej, i chociaż nie umiała tego zinterpretować, ani odnaleźć źródła, sięgnęła na omacku po miecz pod łóżkiem.
Avatar użytkownika
Rakel
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Callisto, Leila, Avellana, Sonea, Mathias, Emma, Cat, Lexi, Maia, Ananke, Eva, Lena, Rain, Kimiko, Kiki, Astarte, Segen, Mimosa, Dayanara,
Rasa: Człowiek
Aura: Gdy zaczniesz poznawać tę aurę, otuli cię bogactwo broni, jakbyś znalazł się w najprawdziwszej zbrojowni. Rapiery, sztylety, miecze, halabardy czy kusze, znajdziesz tu wszystko, czego tylko może zapragnąć dusza. Każda z nich jak jedna są wypolerowane i lśniące, jak przystało na młodą emanację. Pośród nich znajdziesz broń wykonaną z błyszczącego cynku. Nie zabraknie też oręża z czystego złota. Znajdzie się także coś dla bardziej konserwatywnych poszukiwaczy, wykonanego z żelaza. Broń wybierać i podziwiać możesz pośród oświetlającej je ametystowej poświaty. W tle da się słyszeć trzask płomieni, który na przemian jest spokojny i cichy przywodząc na myśl izbowy kominek, by co jakiś czas odezwać się donośniejszym głosem kojarzącym się bardziej z wojenną pożogą niż ciepłem domowego ogniska. Jak to pośród broni, czuć tu zapach stali, oleju do konserwacji oręża i półek sklepowych, przemieszanych z wonią ludzkiego potu. Dotykając dowolnej z nich poczujesz, że jest ona giętka i elastyczna, wykuta przez prawdziwych mistrzów. Ostrza są nieskazitelnie gładkie o śmiertelnie ostrych krawędziach, a ich delikatna twardość będzie stawiać opór przy mocniejszym nacisku. Smak aury jest wyraźnie gorzki i miesza się z przyjemną pikanterią. Całość jest lepka, dlatego przez dłuższy czas pozostawia po sobie posmak w ustach.
Wygląd: Owalna twarz o prostych rysach nie wyróżniałaby się niczym szczególnym, gdyby nie zamieszkujące ją duże oczy w kształcie migdałów. Chociaż tęczówki są przede wszystkim intensywnie zielone, nie sposób określić ich tylko tym jednym kolorem, jako że upstrzone są złotymi i brązowymi plamkami, nadając spojrzeniu dziewczyny uroku i magii, a czarna oprawa w postaci długich rzęs ... (Więcej)

Poprzednia stronaNastępna strona

Powrót do Valladon

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość

cron