Kurhany


Tajemnicza mroczna kraina, gdzie każdy Twój ruch jest obserwowany. Strzeż się każdego cienia i odgłosu bo możesz już nigdy stamtąd nie wrócić.

Postprzez Veril » So lut 23, 2013 1:54 pm

Poobijany ptak, gdyby tylko posiadał jakąkolwiek zdolności mimiczne to zrobiłby najdziwniejszy wyraz twarzy na jaki go stać. Niestety żaden skrzydlaty zwierz nie ma ani twarzy, ani mięśni mimicznych, więc o tym można zapomnieć.
Przekrzywił tylko głowę i zatrzepotał skrzydłami, Carey oczywiście znowu się o niego martwiła i wprowadziła go w jeszcze większe zakłopotanie niż wcześniej. Zmarszczył dziób i położył po sobie skrzydła. W dodatku już się domyśliła jego tożsamości! Jak to możliwe, że każdy kogo spotyka jest w stanie przejrzeć jego doskonały kamuflaż? Popatrzył się po sobie, nie było ani śladu ludzkich kończyn czy innych niedoróbek przy przemianie, więc jak!?
- Taaa... - prychnął zirytowany ptak. W jednym przynajmniej anielica miała rację, uniknął niewygodnej sytuacji, w której musiałby się żenić z nieznaną sobie kobietą. Oczywiście robiąc przy okazji tyle rabanu ile tylko było możliwe.
Przemienił się na powrót w swoją ludzką postać. Na skórze miał liczne siniaki i zadrapania, ale oprócz tego nie wyglądało na to by coś mu dolegało. Prawdę mówiąc gorsze było poklepywanie karczmarza.
- Nic mi nie jest, ale przydałoby się wykombinować jakiś sposób na opuszczenie tego miasta, bo chyba nie jesteśmy tu mile widziani... - powiedział trochę obojętnie. - A pomyśleć, że niespełna godzinę temu byłem bohaterem.
Drugą część dodał już nieco stłamszonym głosem, pełnym teatralnego smutku.
- Zawsze mogę się zmienić w jakiegoś konia czy coś i uciekniemy... - w tym momencie w głowie pojawił mu się obraz upchanych na jego grzbiecie Khardana i Carey. Wzdrygnął się i dodał pospiesznie:
- Chociaż to jednak kiepski pomysł. Może Khardan coś wymyśli? Ostatecznie to jego się boj... Boją.
Avatar użytkownika
Veril
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Cassadia,
Rasa: Naturianin, Maie podmuchu
Aura: Dość ciemna i bardzo silna aura o złożonej barwie, w której dominują cyna i barachit, lecz pojawia się również kobalt przemieszany ze srebrem. Wszystko to okala obsydianowa poświata. Wokół czuć słodką woń kwiatów i miodu, rozbrzmiewa szelest liści - czasem wydaje się, że to nie wiatr między nimi szepcze, lecz ludzkie głosy. Słychać też zmienne w natężeniu brzęczenie. W dotyku aura jest miękka, gładka, o nieznacznie zaostrzonych krawędziach, w smaku zaś łagodna. Przyspiesza puls istot przebywających w otoczeniu podmiotu.
Wygląd: Ciężko opisać jak wygląda Veril, podczas swoich podróży nieraz zmieniał postacie, ale ma swoje trzy ulubione, mianowicie:
- Postać człowieka - W tej formie wygląda jak zwykły mężczyzna... no prawie. Jest średniego wzrostu i posiada dość długie, niebieskawe włosy.
Ma
łagodne rysy twarzy i oczy w kolorze głębokiej purpury. Z postury nie jest zbyt umięśniony. Ma na ...
(Więcej)

Postprzez Khardan » N lut 24, 2013 12:01 pm

Khardan założył ręce za siebie, przechylił lekko głowę i przewrócił oczami. Sytuacja w mieści była dość pogmatwana, skomplikuje się dodatkowo, jeśli opuszczą tak szybko teren zabudowań zgodnie z planem, który anielica i ptaszysko przedstawiali. Cóż za ból. Nie spali przecież całego miasta, chociaż zgadywał, że był w stanie to zrobić.
- Biorąc pod uwagę chaos jaki wywołaliśmy, będziemy mogli wyjść główną bramą, a spanikowani strażnicy nawet nam w podskokach usłużą.
Pokręcił ze zrezygnowaniem głową.
- Ech, żeby to było takie proste.
Jako diabeł, doskonale znał ciemną stronę ludzkiej natury. Dobrze wiedział, że problem się nie skończy, nawet jeśli samo jego źródło zniknie. Czuł to, co się stanie, jeśli ich zabraknie. Musiał przyznać, że był tym lekko rozdrażniony.
Podniósł wzrok na towarzyszy.
- Jak myślicie, co się stanie, gdy nagle znikniemy? Gdy „Wszelkie Zło” nagle wyparuje? Myślicie, że przejdą nad tym do porządku dziennego? Nie, oj nie. Niestety, tak dobrze nie będzie. „Wszelkie Zło” musi zostać ukarane. Gdy wcześniej wspomnianego zabraknie, pragnienie wymierzenia zemsty, nazwanej oczywiście „sprawiedliwością”... – Mówiąc to, rogaty uśmiechnął się cierpko. Przyjemnie mu nie było. – Ono pozostanie. Będzie szukało ujścia. Kozłem ofiarnym dla tak pojmowanej sprawiedliwości może być ktokolwiek. Może być nawet sam karczmarz, choć lepiej aby był to ktoś inny.
Spojrzał w kierunku, z którego przybył na festyn.
- Najlepiej, aby był to ktoś, kto nie ma rodziny. Ktoś zmuszony do życia na uboczu. Biedny. Słaby. Bezbronny. Po kim nikt nie zapłacze. Oraz, co najważniejsze, aby miał kontakt z „Wszelkim Złem”. Przychodzi ci ktoś do głowy, Careylisso?
Posłał jej wymowne spojrzenie, po czym dodał, zwracając się bezpośrednio w jej kierunku.
- Nasz gospodarz zaskakująco celnie się w to wpisuje, prawda? Powiedz mi, cóż on złego uczynił? Dał nam schronienie, gdy nikt nas przyjąć nie chciał? Oddał nam jedyne łoże w swoim domu? Nakarmił głodnych? Napoił spragnionych? Odmówił zapłaty za swoją pomoc? – Westchnął. – Wygląda na to, moja droga, że za każdy dobry uczynek czeka kara. Może cię zaskoczę, ale nie mogę na taką sytuację się zgodzić.
Zastanawiające było to, z jakim spokojem to mówił.
Zamilkł jednak na chwilę. Odwrócił się, rozejrzał po opuszczonym terenie festiwalu. Po raz kolejny wypuścił z siebie powietrze w westchnieniu. To jednak było znacznie cięższe od pozostałych.
- Ucieczka jest dla mnie kiepskim rozwiązaniem, choć jeśli postanowicie uciekać, nie będę oponować.  
Odwrócił się do nich, zlustrował ich wzrokiem i ponownie podjął.
- Skoro skrytykowałem pomysł, wypadałoby, abym przedstawił coś własnego. Co byście powiedzieli na… drobną manipulację? Gra jest na razie niczyja. Pochwyćmy ją jako własną. Ludzie boją się teraz za bardzo, by cokolwiek zrobić, jednak, gdy zagrożenie minie, an pewno zaczną działać. Daje to lukę dla kogoś, kto zgarnie wszystkie niezbędne karty. Potrzebujemy oczywiście kozła ofiarnego, „Wszelkiego Zła”, „Bohatera Sprawiedliwości” i ewentualnie kogoś, kto zapewni rzeczonemu bohaterowi publikę i reklamę. Czy mówiłem, że z zasady to ja jestem tym złym?
Powiedział to z lekkim uśmiechem.
- Careylisso, najprawdopodobniej ty się sprawdzisz jako Sprawiedliwość najlepiej, szczególnie w twojej prawdziwej formie. Ty zaś Veril pokazałeś mi, że umiesz zmieniać swoją formę. Będziemy potrzebowali kogoś, kto w roli krzykacza sprawdzi się. Najlepiej jakby była to stara kobieta, przeciętnie zamożna. Choć tak naprawdę kreację przekonywującej formy wolałbym pozostawić tobie. Na pewno sobie poradzisz. Będziesz mieć jeszcze jedno zadanie. Pójdziesz do małego domu na obrzeżach miasta, trzecia chata od bramy wejściowej, Drewniana, lekko zapuszczona, z ogródkiem, w którym hodowane są pomidory, choć nie są one dorodne. Będzie tam biedak w średnim wieku, który ma charakterystyczną bliznę na brodzie. Jest to nasz gospodarz. Powiesz mu całą prawdę i objaśnisz sytuację.
Przeniósł ponownie wzrok na piękną niebiankę.
- Wychodzi na to, że to nie był ostatni raz, gdy podniosłaś na mnie miecz. Choć osobiście wolałbym wyjść z naszego starcia równie bez szwanku, jak poprzednio, tym razem jest to niemożliwe. Musisz mnie poobijać, ja muszę poobijać ciebie. Tylko wolałbym aby nikt od tego nie umarł. Czy możliwe jest obezwładnienie mnie za pomocą którejś z twoich magii? Mogłabyś użyć którejś z twoich magii może aby mnie obezwładnić. Lub, jeśli to niemożliwe, przygotuję zaklęcie, które mnie obezwładni przy twoim minimalnym wysiłku. Kolejną moją troską jest twoja teoretyczna umiejętność kłamania. Nie chciałbym paść ofiarą tamtych ludzi, gdy będę bezsilny. W założeniu chciałbym, abyś przedstawiła mnie jako większe zło, niż się spodziewali, które tropiłaś od miesięcy i teraz szczęśliwie się ujawniło. Nie możesz jednak go zabić, bo śmierć byłaby zbyt łagodną karą, poza tym miałbym być ważnym decydentem, który może dać dużo cennych informacji niebu. Musisz też dać do zrozumienia ludziom, że jesteś po ich stronie i pragniesz sprawiedliwości równie bardzo, co oni. Jednak musisz się powstrzymywać dla większego dobra i nadziei na lepsze jutro. W wymyślaniu takich gadek nie jestem najlepszy, mam nadzieję, że sobie poradzisz. Zdarzenie powinno być na tyle silne, że drobne nieścisłości powinny zostać zamazane. Gdy będziemy poza miastem, możemy zacząć ucieczkę.
Plan był dość śmiały, ale jak najbardziej możliwy do zrealizowania. Dzięki niemu i wilk był syty i owca cała. Jeśli wszyscy wykonają swoje zadania poprawnie, to będzie to nawet ciekawe doświadczenie. Jeśli nie, cóż, może przypłacić to głową. Szczególnie Careylissa. Plan pokazywał, że był w stanie powierzyć skrzydlatej swoje życie, pomimo tego, że z natury powinni się nienawidzić. Nie zabiła go wcześniej, nie zabije go teraz. Prawdopodobnie.
Avatar użytkownika
Khardan
Przybysz z Krainy Rzeczywistości
 
Rasa: Diabeł
Aura: Silna aura w barwie zmatowiałej już cyny, roztaczająca bursztynową poświatę. Wydziela nieprzyjemny zapach siarki i smoły. Wokół niej słychać jęki torturowanych współbrzmiące z trzaskami płomieni. W dotyku jest twarda, o ostrych krawędziach, w smaku zaś słona.
Wygląd: Nie wiadomo, co na pierwsze trafia w oko – to, że wśród diabłów wydaje się być niższy o głowę, fakt, że czerwonawy kolor skóry wyraźnie
wskazuje na
diabła, a nie potępieńca ani chochlika, to, że nie jest aż tak odpychający jak większość rogatych, czy też to, że często można go zobaczyć z
książką w ręku
zamiast szczęki
jakiegoś ...
(Więcej)
Uwagi: Ważne - Kharadan nie afiszuje się swoim pochodzeniem. Przez większość czasu nosi podróżniczy płaszcz, o kapturze skrywającym twarz i rogi.

Postprzez Careylissa » Pn lut 25, 2013 10:53 am

Anielica spojrzała na Verila, kiedy ten przybrał bardziej humanoidalną postać. Faktycznie miał na ciele ślady po niedawnych wydarzeniach. Carey zmarszczyła nieco brwi i dotknęła ramienia byłego ptaka, chcąc pozbyć się nieładnych siniaków i bólu, który zapewne im towarzyszył. Nie wymagało to specjalnej wprawy, ani wielkiej ilości magii czy energii, którymi dysponowała. Po paru chwilach Veril odzyskał czysty i niepoobijany wygląd.
- No i już. – uśmiechnęła się promiennie i spojrzała tez na Khardana, dumna ze swojego dzieła.  Jej spojrzenie wkrótce wróciło do grajka, ponieważ ten miał pomysł co zrobić w obecnej sytuacji. Cała trójka dobrze wiedziała, że wpakowali się w spore tarapaty, ale wyjście z tej sytuacji na pewno jakieś było. Pytanie tylko, które z nich bardziej wygodne i bezpieczniejsze?
- Obawiam się, że pomysł z koniem może być nie do końca trafiony.  – zaśmiała się na samą myśli jazdy z Khardanem na grzebiecie Verila. W tej samej chwili przypomniała się jej jazda w ten sposób z innym Piekielnym. Na samą myśl, Carey potrząsnęła głową chcąc pozbyć się zbędnych wizji.
- O właśnie, masz jakiś inny pomysł? – od razu odwróciła się do Rogatgo, ciekawa czy ten ma coś ciekawego do powiedzenia.
Anielica zaczęła słuchać tego co mówił Piekielny,  a każde jego słowo wciągało ją w jeszcze większe poczucie, że chciałaby wiedzieć więcej oraz coraz  bardziej zdawało jej się, że plan może być bardzo ryzykowny.
- Masz rację… Nie pomyślałam o tym.  Mieszkańcy tak szybko nie zapomną…. – zamyśliła się, a kiedy Khardan wspomniał o ich wcześniejszym gospodarzy, Carey podniosła głowę i spojrzała na Rogatego, mocno potrząsając głową.
-  On jest przecież niewinny. Nie możemy  pozwolić by odpowiadał za  nasze błędy! – powiedziała przerażona wizją cierpienia tak dobrego człowieka. Jej anielskie serca na samą wzmiankę o tym, drżało z niepokoju.
-  Ja również nie zgadzam się z takim obrotem spraw. Nie możemy dopuścić, by stało mu się coś złego. – powiedziała stanowczo, ale z wyraźną troską w głosie.
- Mów dalej Khardanie… - odezwała się po chwili, ciekawa pomysłu Piekielnego, a znając go, będzie się działo…

- Czy Ty mówisz poważnie? – zapytała zaskoczona, robiąc przy tym wielkie oczy.  
- Przecież nie mogę wykorzystywać tak swojego pochodzenia….  – odezwała się, ale te słowa wcale nie brzmiały tak pewnie, jak brzmieć powinny. Od razu przed oczami stanął jej chaos, jaki może tutaj zapanować, kiedy nie zrobią nic z  obecną sytuacją.
- Dobrze… - westchnęła.  – Mogę odegrać sprawiedliwość. Postaram się zrobić to najlepiej jak potrafię. To nawet nie będzie straszne kłamstwo. Robimy coś dla dobra mieszkańców. – wytłumaczyła sobie cały ten plan.
- Veril, pozdrów naszego gospodarza ode mnie. To dobry człowiek. Nie przestrasz go. – uśmiechnęła się do niego miło.
Po tych słowach wzrok Carey powędrował do Khardana.
- Szczerze mówiąc, nie chciałabym znowu podnosić na Ciebie miecza. Polubiłam Cię. – zaśmiała się szczerze.
- Ale nie mamy wyjścia jak widać. – westchnęła. – Zgadzam się zatem na ten plan. Włącznie z poobijaniem. Potem wszystko będę mogła naprawić, jak znajdziemy się w spokojniejszym miejscu. Nie zrobię Ci krzywdy, to pewne. Najlepiej użyć innego miecza.  Ten – dotknęła swojej broszki przypiętej do lewej strony sukienki. – Może sprawić Ci ból… Mimo wszystko. Mam jeszcze dwa sztylety, ale raczej to nie będzie odpowiednia broń.  – zamyśliła się chwilę.
- Hmmm… - mruknęła cicho.- Masz rację z moją magia. Powinnam ją wykorzystać , a  miecz światłości zrobi większe wrażenie. – uznała w końcu. To przecież była część jej anielskości.
- Pokażę im prawdziwą formę, powiem co trzeba i postaram się nie zepsuć tego planu. To przecież będzie dla dobra wszystkich. – wzruszyła lekko ramionami.
- Co do magii… - zaczęła po chwili. – Znam trochę zaklęć magii życia, potrafię wpływać na procesy życiowe, ale nie wiem czy potrafiłabym zrobić cokolwiek Tobie. Ale wiesz, że mam wrodzoną magię dobra, a ona służy do walki z piekielnymi. Mogłabym ją wykorzystać zarówno do lekkiego obezwładnienia Ciebie, ale będziesz musiał mi pomóc, bo jednocześnie chcę ją wykorzystać by wpłyną ć na tłum. Powinni poczuć jeszcze większe dobro bijące ode mnie oraz spokój i poczucie bezpieczeństwa. – wyjaśniła Khardanowi i uśmiechnęła się do niego.
- Będziemy musieli sobie zaufać . – stwierdziła swobodnie.
- Myślisz, że ten plan  może się udać? Nie mamy nawet czasu na przemyślenie wszystkiego, nie możemy zbyt długo zwlekać.
Avatar użytkownika
Careylissa
Senna Zjawa
 
Inne Postacie: Arayo, Rishann, Tiva, Ignea, Farico, Irme, Yoraa, Raena, Gloren,
Uwagi administracji: Konto Raena, jest prezentem urodzinowym dla użytkowniczki od administracji (z dnia 3.10.2013) i liczy się jako dodatkowy slot na postać. Raena (konto) jest postacią dodatkową, z czego wynika, że użytkowniczka może posiadać 7+1+1postaci na normalnych zasadach + 1 dodatkowych slotów, jeden jako prezent. Zatem użytkowniczka ma prawo posiadać razem 10 kont.
Rasa: Anioł Światłości
Aura: Lśniąca emanacja o przeciętnej sile w kolorze, której towarzyszy ametystowa poświata. Gdyby się w nią wsłuchać można usłyszeć głośne, liczne głosy wśród których da się wyróżnić śmiechy dzieci. Przyjemny, delikatny zapach lilii, który jej towarzyszy tylko potęguję poczucie bezpieczeństwa i dobra właścicielki aury. W dotyku jest giętka i ostra niczym zaprawione w boju ostrze, zaś w smaku łagodna, pozostawia jednak gorzki posmak na języku.
Wygląd: Careylissa to wysoka Anielica, o długich, blond włosach. Dziewczyna o nienagannej figurze i jasnej cerze, przyciąga swoją urodą spojrzenie
niejednej, napotkanej osoby. Jej duże, jasne oczy błyszczą srebrzystym blaskiem, a każdy kto w nie spojrzy, widzi przepełniające je dobro. Duże, białe skrzydła, o delikatnych i miękkich piórach, nadają Anielicy godny ...
(Więcej)

Postprzez Veril » Pn mar 04, 2013 5:05 pm

Naturianin nie martwił się o siebie. Bardziej frasował go los jego towarzyszy i chociaż plan Khardana nie za bardzo podobał się grajkowi to jakoś nie chciał myśleć nad żadną alternatywą zwłaszcza widząc zapał z jakim pozostała dwójka zabrała się do zadania. Z drugiej strony poczuł ulgę, gdyż nie wymagano od niego zbyt karkołomnych wyczynów.
No i jeszcze litość Carey, której po raz wtóry stał się obiektem. Niemniej przy całym tym zamieszaniu nadal mógł z powodzeniem ukrywać chociaż część prawdy o sobie. Miał tylko nadzieję, że diabelski plan nie okaże się zgubny w skutkach dla kogoś z jego uczestników i tutaj wyjątkowo nie miał na myśli samego siebie.
W odpowiedzi skinął tylko głową. Nie był pewien czy zrobi wszystko tak jak od niego oczekiwano, chociaż wytyczne były jasne. Martwił go tylko jego talent do gubienia się na prostej drodze...

Oto ruszył. Zgodnie z khardanowskim planem miał przybrać postać staruszki lub innego głośno wrzeszczącego stworzenia. Prawdę mówiąc nie bardzo podobała mu się taka alternatywa. Dodatkowo wcielanie się w przedstawicielki płci przeciwnej parę razy okazało się dla niego niebezpieczne... Niemniej było coś jeszcze co mogło przyciągnąć ludzi, mianowicie widowisko. Tak więc jak to już wcześniej zaplanował, narobił rabanu by ściągnąć na siebie uwagę ludzi. Oczywiście uprzednio zmienił swój wygląd by nie zostać skojarzonym z grajkiem, który był teraz poszukiwany jako sprawca owego zamieszania. Ściągnięcie na siebie uwagi okolicznych mieszczan nie było zbyt trudne.
- Dobrzy ludzie! Pędźcie co sił na główny plac! – wrzasnął na całe gardło podstarzały mężczyzna, który z pewnością nie był Verilem. – Sprawdzę tego zamieszania zaraz spotka kara! Czym prędzej ludzie!
Rozhisteryzowany tłum rzucił się w kierunku wskazanym przez starca. Kilkoro uczynnych mieszczan odprowadziło tymczasem staruszka, nie będącego Verilem na bezpieczną odległość. Pozostawiony sam, ulotnił się czym prędzej i pognał w stronę gdzie miał znaleźć uprzejmego gospodarza.
Dopadłszy klamki wtargnął do domostwa nie do końca pewien czy dobrze trafił. Niemniej nie bacząc na to zaczął referować to co zostało mu powiedziane wcześniej jak jakąś wyuczoną formułkę. Po niedługim czasie było po wszystkim, nie licząc wyrazu twarzy skołowanego gospodarza, który nijak nie mógł połączyć osoby grajka z wcześniej przyjętymi pod swój dach podróżnikami.
Avatar użytkownika
Veril
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Cassadia,
Rasa: Naturianin, Maie podmuchu
Aura: Dość ciemna i bardzo silna aura o złożonej barwie, w której dominują cyna i barachit, lecz pojawia się również kobalt przemieszany ze srebrem. Wszystko to okala obsydianowa poświata. Wokół czuć słodką woń kwiatów i miodu, rozbrzmiewa szelest liści - czasem wydaje się, że to nie wiatr między nimi szepcze, lecz ludzkie głosy. Słychać też zmienne w natężeniu brzęczenie. W dotyku aura jest miękka, gładka, o nieznacznie zaostrzonych krawędziach, w smaku zaś łagodna. Przyspiesza puls istot przebywających w otoczeniu podmiotu.
Wygląd: Ciężko opisać jak wygląda Veril, podczas swoich podróży nieraz zmieniał postacie, ale ma swoje trzy ulubione, mianowicie:
- Postać człowieka - W tej formie wygląda jak zwykły mężczyzna... no prawie. Jest średniego wzrostu i posiada dość długie, niebieskawe włosy.
Ma
łagodne rysy twarzy i oczy w kolorze głębokiej purpury. Z postury nie jest zbyt umięśniony. Ma na ...
(Więcej)

Postprzez Khardan » So mar 09, 2013 5:25 pm

Spoglądając na oddalającego się Verila, Khardan zdjął płaszcz i rzucił go gdzieś w kąt.
- Chyba ktoś już podjął decyzję.
Tak, musiał się sprężać, jeśli chciał, aby przedstawienie było na tyle przekonujące, na ile planował. Wraz z nienawistnymi okrzykami, otoczyły go języki ognia, które pognały ku straganom. Całkiem szczęśliwie, scena na której przyszło im się ścierać była niezwykle korzystna dla przybliżenia częściowej grozy Piekła. W sumie kogo on oszukiwał? Ani Piekło nie było szczególnie straszne, ani on. Choć to było jego zdanie i raczej mieszkańcy miasta go nie podzielają. Nie był w stanie oddać tego tak głęboko, jak być mogło, ale perspektywa małego świetlistego punkciku wirującego wokół płomieni bez strachu, a nawet pikująca weń, na wyobraźnię działać może jak najbardziej.

Ponownie z ust diabła wyrwała się wulgarna wiązanka, dzięki której kilka ognistych pocisków powędrowało w kierunku anielicy. Zabawę trzeba było od czegoś zacząć, najlepiej, jeśli będzie miał ją w powietrzu. Zaraz po tym rozpoczyna kolejną fazę natarcia. Tym razem jednak nie on był źródłem agresji. Były to płonące stoiska i ławy. Ogień był jego sprzymierzeńcem, a zatem wszystko to, co spłonąć mogło, również nim było. Starał się uprzednio rozstawić te „ogniska” na tyle gęsto, by żar i dym trawił oglądających, ale jednocześnie, aby mieli nienajgorszy wgląd w sytuację. Potem niech świat się wali. Pali. Nieważne.
Nie zamierzał dawać łatwo swojej skóry, nawet, jeśli byłoby to na niby. Nie miał mobilności anioła, musiał więc utrudnić jej jak się da choćby zbliżenie się. Oraz możliwie ograniczyć jej ruchy. Tyle teoria.

Planował ostrzał w każdym, gdy ta wykona manewr. Nie częściej, aby zdążyła za każdym razem unikać. Na dobry początek.
Avatar użytkownika
Khardan
Przybysz z Krainy Rzeczywistości
 
Rasa: Diabeł
Aura: Silna aura w barwie zmatowiałej już cyny, roztaczająca bursztynową poświatę. Wydziela nieprzyjemny zapach siarki i smoły. Wokół niej słychać jęki torturowanych współbrzmiące z trzaskami płomieni. W dotyku jest twarda, o ostrych krawędziach, w smaku zaś słona.
Wygląd: Nie wiadomo, co na pierwsze trafia w oko – to, że wśród diabłów wydaje się być niższy o głowę, fakt, że czerwonawy kolor skóry wyraźnie
wskazuje na
diabła, a nie potępieńca ani chochlika, to, że nie jest aż tak odpychający jak większość rogatych, czy też to, że często można go zobaczyć z
książką w ręku
zamiast szczęki
jakiegoś ...
(Więcej)
Uwagi: Ważne - Kharadan nie afiszuje się swoim pochodzeniem. Przez większość czasu nosi podróżniczy płaszcz, o kapturze skrywającym twarz i rogi.

Postprzez Careylissa » Wt mar 12, 2013 10:56 am

Carey westchnęła cicho widząc oddalającego się Verila.
- Masz rację. – spojrzała na Khardana, który rozpoczął już przygotowania do ich walki. Anielica spojrzała jeszcze za Verilem, sprawdzając czy ten nie wpakował się w jakieś problemy na samym wstępie. Gdy upewniła się, że wszystko jest w porządku, rozpoczęła delikatną przemianę w niebiankę. Tym razem przygotowywała się do tego znacznie dłużej niż zwykle.
 
Długie, blond włosy dziewczyny zaczęły błyszczeć, a w jej oczach pojawiły się srebrzyste  refleksy. Anielica spojrzała na Piekielnego, który również nie stał bezczynnie, szczególnie, że tłumy gapiów nadciągały szybciej, niż się spodziewali.
- Powodzenia. – powiedziała z lekkim uśmiechem, jej głos bliższy był do anielskiego, pełen ciepła, dobra i obietnicy bezpieczeństwa.
Natomiast z ust Khardana wydobywały się słowa, które mogły zapowiadać rychłą śmierć. Nie był przyjemne, nie były miłe czy chociażby uspokajające. Za każdym ze słów pojawiły się widoczne efekty. Carey była pod wrażeniem, bo nie widziała tego Rogatego w takiej odsłonie.  Całe to przygotowanie utwierdziło dziewczynę w przekonaniu, że ta walka pomimo tego, że tylko udawana, będzie niesamowitym spektaklem.
Kolejne słowa Piekielnego, a w kierunku Anielicy powędrowały kule ognia. Carey nie spodziewała się, że tak szybko zaczną walkę.  Piękne, anielskie skrzydła, które pojawiły się na krótko przed ostatnimi słowami Khardana, mocno uderzyły w powietrze i anielica wzbiła się w powietrze by uniknąć ognia.
Niestety Anielica nie mogła spokojnie odetchnąć, tylko dlatego, że udało się jej umknąć przed pierwszym atakiem. Diabeł przygotowywał Siudo kolejnych ataków, mając całą masę możliwości by pozbyć się naturalnego wroga.
Dziewczyna sięgnęła po broszkę, która była przypięta do jej sukienki.  Zacisnęła palce na  ozdobie i wkrótce zamiast małego przedmiotu, w jej ręku pojawił się Ex’puare, miecz, dzięki któremu mogła zadawać rany złym istotom, lecz nie fizyczne…
- Sprzeciwiłeś się woli Pana! – Anielica krążyła nad Khardanem, trzymając w ręku miecz. Tłum na placu był coraz większy, ale nadal nie wszyscy byli zorientowani co tak naprawdę się dzieje.
- Przybyłam tu by ukarać twą krnąbrną duszę i zaprowadzić  cię przed oblicze pana.  – dodała swoim anielskim głosem, przelatując w pobliżu zgromadzonych, by mogli odczuć dobro, które od niej biło, a uczucie to podrasowała nieco magią, typową dla Aniołów. Carey spojrzała na Khardana upewniając się, czy naprawdę chce by go zaatakowała.
Anielica przyspieszyła swój lot by Diabeł poczuł się nieco zagubiony, nie wiedząc co zrobi jego „wróg”, w końcu dziewczyna zdecydowała się na atak.  Będąc dokładnie nad Rogatym, szybko odwróciła się w dół by zaatakować go od góry, wykorzystując przy okazji magię niebiańską, która miała tak dziwny wpływ na  Piekielnego.
Avatar użytkownika
Careylissa
Senna Zjawa
 
Inne Postacie: Arayo, Rishann, Tiva, Ignea, Farico, Irme, Yoraa, Raena, Gloren,
Uwagi administracji: Konto Raena, jest prezentem urodzinowym dla użytkowniczki od administracji (z dnia 3.10.2013) i liczy się jako dodatkowy slot na postać. Raena (konto) jest postacią dodatkową, z czego wynika, że użytkowniczka może posiadać 7+1+1postaci na normalnych zasadach + 1 dodatkowych slotów, jeden jako prezent. Zatem użytkowniczka ma prawo posiadać razem 10 kont.
Rasa: Anioł Światłości
Aura: Lśniąca emanacja o przeciętnej sile w kolorze, której towarzyszy ametystowa poświata. Gdyby się w nią wsłuchać można usłyszeć głośne, liczne głosy wśród których da się wyróżnić śmiechy dzieci. Przyjemny, delikatny zapach lilii, który jej towarzyszy tylko potęguję poczucie bezpieczeństwa i dobra właścicielki aury. W dotyku jest giętka i ostra niczym zaprawione w boju ostrze, zaś w smaku łagodna, pozostawia jednak gorzki posmak na języku.
Wygląd: Careylissa to wysoka Anielica, o długich, blond włosach. Dziewczyna o nienagannej figurze i jasnej cerze, przyciąga swoją urodą spojrzenie
niejednej, napotkanej osoby. Jej duże, jasne oczy błyszczą srebrzystym blaskiem, a każdy kto w nie spojrzy, widzi przepełniające je dobro. Duże, białe skrzydła, o delikatnych i miękkich piórach, nadają Anielicy godny ...
(Więcej)

Postprzez Veril » N kwi 28, 2013 8:16 pm

Zaraz, zaraz... Czy Veril był chłopcem na posyłki? Jego zadanie zostało mu narzucone przez piekielnego, miał iść i przekazać informację gospodarzowi, którego pierwszy raz na oczy widział i nie miał pewności czy dobrze trafił. Ba! Mało tego! Wracając na plac zwyczajnie się zgubił. Przeklinał swoją niebywałą zdolność utraty orientacji niezależnie od sytuacji, biegając jak opętany od zaułka do zaułka. Znużony przysiadł na twardym bruku wyścielającym wąską i dosyć ciemną uliczkę. Wtem usłyszał głosy i aż włos mu się zjeżył na głowie.

- Ty widziałeś jaka burda na placu? - odezwał się rosły mężczyzna, którego Veril już wcześniej spotkał w karczmie, nie mógł przecież zapomnieć twarzy, w którą z taką precyzją wetknął niemal całą łyżkę. Wierzcie lub nie, to wcale nie jest takie proste i wymaga sporo zręczności.
Veril skulił się licząc na to, że jego perfekcyjny kamuflaż uchroni go przed wykryciem. Niestety z racji nie posiadania absolutnie żadnego kamuflażu akcja ta skazana była na niepowodzenie.
- Patrzcie kto to się tam chowa! To ten szczur z karczmy! - warknął drugi z oprychów, wcale nie ustępujący pierwszemu pod względem muskulatury... I inteligencji zresztą też.
- To nie byłem ja! To był mój brat bliźniak... - odparł niepewny siebie grajek. W pobliżu nie było wróżki, więc musiał radzić sobie sam.
- Brat bliźniak?! Ha! To dobre! Masz nas za idiotów? - warknął Łyżkowy.
- Tak... - odparł Veril zanim zdążył się ugryźć w język.
- Ty gnido! - Drugi złapał grajka za ubranie i cisnął nim jak szmacianą lalką. Wszystko wskazywało na to, że właśnie zaczynała się walka Davida z Goliatem, a raczej dwoma Goliatami.
Naturianin syknął z bólu upadając bezwładnie na ziemię. Nie miał czasu nawet się podnieść, Łyżkowy chwycił go w swoje łapy międląc ciało grajka bezlitośnie. Drugi tymczasem zaczął pięścią sprawdzać wytrzymałość jego brzucha, która za wielka nie była.
- Teraz już nie jesteś taki cwany, co? No powiedz coś! - zaśmiewał się oprych.
- Ja naprawdę mam brata bliźniaka...
Jedno było pewne, trzeba było działać zanim przyjdzie im do głowy coś gorszego niż okładanie łapami i wezmą do ręki coś ciężkiego. Jedyną opcją obrony była przemiana w coś groźnego i silnego zarazem, coś takiego jak... Skunks!
W jednej chwili ciało grajka zmalało w mocarnych łapach mężczyzny, którego zdziwienie było tak wielkie, że nie dostrzegł jak Veril wymierzył w niego swoją armatą.
- Aaaaaaa, moje oczy!!! Ten demon pali mi oczy! - wrzeszczał oprych wypuściwszy zwierzątko z uchwytu.
- Zaraz go dorwę!
Na szczęście ten drugi także dał się załatwić tym samym sposobem i już po chwili dwaj jegomoście uciekali macając po omacku rękami w nadziei, że natrafią na coś co wskaże im drogę.
Tymczasem mały zwierzaczek czmychnął w sobie tylko znanym kierunku.
Avatar użytkownika
Veril
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Cassadia,
Rasa: Naturianin, Maie podmuchu
Aura: Dość ciemna i bardzo silna aura o złożonej barwie, w której dominują cyna i barachit, lecz pojawia się również kobalt przemieszany ze srebrem. Wszystko to okala obsydianowa poświata. Wokół czuć słodką woń kwiatów i miodu, rozbrzmiewa szelest liści - czasem wydaje się, że to nie wiatr między nimi szepcze, lecz ludzkie głosy. Słychać też zmienne w natężeniu brzęczenie. W dotyku aura jest miękka, gładka, o nieznacznie zaostrzonych krawędziach, w smaku zaś łagodna. Przyspiesza puls istot przebywających w otoczeniu podmiotu.
Wygląd: Ciężko opisać jak wygląda Veril, podczas swoich podróży nieraz zmieniał postacie, ale ma swoje trzy ulubione, mianowicie:
- Postać człowieka - W tej formie wygląda jak zwykły mężczyzna... no prawie. Jest średniego wzrostu i posiada dość długie, niebieskawe włosy.
Ma
łagodne rysy twarzy i oczy w kolorze głębokiej purpury. Z postury nie jest zbyt umięśniony. Ma na ...
(Więcej)

Postprzez Khardan » N maja 05, 2013 2:14 pm

Skwar rozlewał się po okolicy, złorzecząc i wyklinając wszystko, co żywe, bo u źródła płomieni stała istota z ogniem związana nas dobre i na złe. Pożoga tańczyła, na straganach, nienaturalnie się kołysząc. Swymi ruchami odgrażała się wszystkiemu, co chciało podejść, wyciągała swe upiorne ręce, by pochwycić nieszczęśnika i puścić tylko jako pył. Doskonale. Tak ma być.

Czy to jeszcze przedstawienie, czy już walka na śmierć i życie? Krew diabła poczęła przypominać o jego upodobaniu do destrukcji. Widząc jak anielica mu zaufała, jak teraz posłusznie wpada w jego płonące objęcia, coś w nim zaczęło krzyczeć "Zniszcz! Zniszcz! Zniszcz!". Czy będzie potrafił dalej tak sterować swoim przeciwnikiem? Chciał tego. Chciał też wygrać.
Plan jednak tego nie przewidywał. Zło w ludzkich sercach nie triumfuje. Aby nie musiał niszczyć wszystkiego na swej drodze, aby mógł ponownie cieszyć się spokojem, musiał wszystkich wykiwać i zaryzykować. Czy można to uznać za zwycięstwo? Czy to, że odwieczny wróg mu zaufał i z nim współpracuje, można uznać za zwycięstwo?
Nie wiedział.

Wiedział za to, że anielica tańczy dokładnie w jego plan. Może wiedziała o tym i dlatego próbowała go wykonać? A gdzie bunt i wola walki? Trzeba było dokładnie wybić jej z głowy współpracę. Teraz jest jej wrogiem, nieważne, czy jedynie udawanym, czy najprawdziwszym. Ognie, którymi się diabeł otoczył, były ustawione dokładnie tak, by uchronić go przed atakami. Wystarczy, aby płomienie, które tak zawzięcie tańczą, zaczęły tworzyć możliwie wspólny słup ognia. Żar takiego czegoś jest na tyle duży, by każdy instynktownie uskoczył. Poza diabłem oczywiście. Biorąc pod uwagę, że wojownicza piękność musi wykonać manewr, by uniknąć tego gorącego gejzeru, można dostrzec promień w którym tan manewr zostanie wykonany. Wtedy też powinna spotkać się z kulą ognia, której siła rażenia powinna obejmować promień możliwych uników. Promień duży, temperatura i siła rażenia jednak mała.
Była mu jeszcze potrzebna. Zakładał oczywiście, że umiejętności skrzydlatej mogą wystarczyć, by ominąć coś takiego. No i zawsze należy się spodziewać błędu w sztuce. Gdyby miał czas, to by się uśmiechał, mógł zawsze przecież nie trafić tak, jak chciał.

Od tego uzależniał swoją kolejną akcję, skierowaną typowo pod publikę. Jeśli trafi, spowija się płomieniami piekielnymi i wyda z siebie upiorny śmiech, upiorny na tyle, na ile jego umiejętności tylko pozwalają. Jeśli zaś anielica nie spotka się z ogniem, również stanie w płomieniach, ale miast śmiechu, wyda z siebie pełen gniewu ryk. Może nawet zasieje zwątpienie w Careylissie takim występem?
Avatar użytkownika
Khardan
Przybysz z Krainy Rzeczywistości
 
Rasa: Diabeł
Aura: Silna aura w barwie zmatowiałej już cyny, roztaczająca bursztynową poświatę. Wydziela nieprzyjemny zapach siarki i smoły. Wokół niej słychać jęki torturowanych współbrzmiące z trzaskami płomieni. W dotyku jest twarda, o ostrych krawędziach, w smaku zaś słona.
Wygląd: Nie wiadomo, co na pierwsze trafia w oko – to, że wśród diabłów wydaje się być niższy o głowę, fakt, że czerwonawy kolor skóry wyraźnie
wskazuje na
diabła, a nie potępieńca ani chochlika, to, że nie jest aż tak odpychający jak większość rogatych, czy też to, że często można go zobaczyć z
książką w ręku
zamiast szczęki
jakiegoś ...
(Więcej)
Uwagi: Ważne - Kharadan nie afiszuje się swoim pochodzeniem. Przez większość czasu nosi podróżniczy płaszcz, o kapturze skrywającym twarz i rogi.

Postprzez Careylissa » Wt maja 07, 2013 2:37 pm

Anielica nie spodziewała się tego, że Khardan tak poważnie podejdzie do całej sprawy. Oczywiście, że zdawała sobie sprawę  z tego, że walka wcale nie będzie tylko marnym przedstawieniem, by publika widziała kto tak naprawdę rządzi i kto chce ich uratować, ale Carey nie sądziła, że Rogaty tak mocno będzie chciał wpleść w to wszystko swoje piekielne moce.

Tłum krzyczał wpatrzony w walkę dwóch skłóconych ras. Niektórzy krzyczeli zaskoczeni, widząc najprawdziwszego anioła, inni bali się gniewu Pana, który może spaść na nich za każdy grzech jaki popełnili. Niektórzy klękali przerażeni tym co widzą, a jeszcze inni mieli niesamowitą zabawę w podziwianiu tego co właśnie dzieje się na ich oczach. Znalazły się nawet osoby, które cale to zdarzenie wzięły za jedno z przedstawień, które były zaplanowane na okres dni festiwalowych.

Tymczasem Anielica wpatrzona w swój cel, leciała w dół z całkiem sporą szybkością, ale reakcja Khardana na jej atak była natychmiastowa. Słup ognia wystrzelił wprost w jej stronę..Carey wykonała szybki ruch w bok, by uniknąć poparzenia, ale jej zwinność prawie ją zawiodła, kiedy język ognia prawie musnął jej skrzydło. Nie obyło się jednak bez żadnych poparzeń... Anielica poczuła mocne pieczenie na kostce, co od razu starała się zniwelować za pomocą swojej magii. Dziewczyna przefrunęła z dala od diabelskich płomieni, obserwując Khardana, który zaczynał robić się niebezpieczny. Careylissa nie  chciała wykorzystywać swoich mocy na pełnych obrotach, by nie zrobić mu krzywdy i miała ogromną nadzieję, że on sam nieco przystopuje.
Skrzydlata krążyła wokół Diabła, myśląc nad swoim kolejnym ruchem. Kątem oka spojrzała na tłum, z którego niektórzy zaczęli uciekać do swoich domów.
Carey zwróciła swój lot w stronę Khardana i rozłożyła swoje białe skrzydła. Magia niebiańska dała o sobie znać wielkim rozbłyskiem, który potrafił oślepić niejedną istotę. Anielica próbowała rozproszyć płomienie podsycane piekielnymi iskrami. Potem światło miało dotrzeć do Rogatego by zaślepić go i zburzyć jego czujność, a na koniec powalić dobrocią i tym, czego Diabły bardzo nie lubią.
- Poddaj się... - te słowa rozbrzmiały w koło mocnym tonem, ale wciąż z nutą anielskości.

Veril również musiał poczuć to co działo się na głównym placu. Musiał również usłyszeć głos Carey, który nie brzmiał jak ten, do którego przywykł. Walka przybrała inny obrót niż ten, o którym była mowa, a towarzysz dwójki walczących tracąc ich z oczy nie miał żadnego pola działania gdyby coś poszło nie tak jak pójść powinno.
Avatar użytkownika
Careylissa
Senna Zjawa
 
Inne Postacie: Arayo, Rishann, Tiva, Ignea, Farico, Irme, Yoraa, Raena, Gloren,
Uwagi administracji: Konto Raena, jest prezentem urodzinowym dla użytkowniczki od administracji (z dnia 3.10.2013) i liczy się jako dodatkowy slot na postać. Raena (konto) jest postacią dodatkową, z czego wynika, że użytkowniczka może posiadać 7+1+1postaci na normalnych zasadach + 1 dodatkowych slotów, jeden jako prezent. Zatem użytkowniczka ma prawo posiadać razem 10 kont.
Rasa: Anioł Światłości
Aura: Lśniąca emanacja o przeciętnej sile w kolorze, której towarzyszy ametystowa poświata. Gdyby się w nią wsłuchać można usłyszeć głośne, liczne głosy wśród których da się wyróżnić śmiechy dzieci. Przyjemny, delikatny zapach lilii, który jej towarzyszy tylko potęguję poczucie bezpieczeństwa i dobra właścicielki aury. W dotyku jest giętka i ostra niczym zaprawione w boju ostrze, zaś w smaku łagodna, pozostawia jednak gorzki posmak na języku.
Wygląd: Careylissa to wysoka Anielica, o długich, blond włosach. Dziewczyna o nienagannej figurze i jasnej cerze, przyciąga swoją urodą spojrzenie
niejednej, napotkanej osoby. Jej duże, jasne oczy błyszczą srebrzystym blaskiem, a każdy kto w nie spojrzy, widzi przepełniające je dobro. Duże, białe skrzydła, o delikatnych i miękkich piórach, nadają Anielicy godny ...
(Więcej)

Postprzez Veril » Pn maja 20, 2013 5:52 pm

Veril wreszcie odnalazł miejsce gdzie dwójka aktorów odgrywała swoje przedstawienie. W zasadzie to nie przypominało już zabawy, ani nie wyglądało na udawane. Głos Carey brzmiał srogo i nieustępliwie, tak złowieszczo, że grajek aż wzdrygnął się słysząc nieznoszący sprzeciwu rozkaz anielicy. Z drugiej strony płomienie Khardana też nie wyglądały na fajerwerki.

Naturianin obserwował z niemym podziwem jak dwójka odwiecznych wrogów, złączona w śmiercionośnym tańcu wymienia z sobą kroki. Kto pierwszy się potknie, zapewne przegra. Veril teoretycznie znał już wynik starcia, ale teraz nie był już tego taki pewien, wyglądało na to, że nikt nie chce ustąpić. Czyżby Khardan zmienił zdanie? Czyżby okłamał swoją towarzyszkę i gdy ta wstrzyma się z atakiem w myśl pierwotnego planu on zada rozstrzygający cios?
Zacisnął zęby, miał ochotę wskoczyć w wir walki i rozdzielić walczących, którzy przecież również przez niego zmuszeni są do odgrywania całego tego przedstawienia.

Nagle obserwujących oślepił błysk. Veril aż podskoczył czując przeszywającą magię, jako istota energetyczna był wszak bardziej wrażliwy na takie zjawiska co bardzo nieudolnie próbował teraz ukryć. Widok, który ukazał się wszystkim po tym jak odzyskali zmysł wzroku dla niejednego z nich spowodował uczucie ulgi. Dla wszystkich poza Verilem. Ten miał wciąż wątpliwości co do intencji piekielnego. Czy teraz nadejdzie ten moment, w którym zdradzi Carey? Następne chwile pokażą, póki co Veril kluczył wśród tłumu by w razie czego być blisko.
Avatar użytkownika
Veril
Błądzący po drugiej stronie
 
Inne Postacie: Cassadia,
Rasa: Naturianin, Maie podmuchu
Aura: Dość ciemna i bardzo silna aura o złożonej barwie, w której dominują cyna i barachit, lecz pojawia się również kobalt przemieszany ze srebrem. Wszystko to okala obsydianowa poświata. Wokół czuć słodką woń kwiatów i miodu, rozbrzmiewa szelest liści - czasem wydaje się, że to nie wiatr między nimi szepcze, lecz ludzkie głosy. Słychać też zmienne w natężeniu brzęczenie. W dotyku aura jest miękka, gładka, o nieznacznie zaostrzonych krawędziach, w smaku zaś łagodna. Przyspiesza puls istot przebywających w otoczeniu podmiotu.
Wygląd: Ciężko opisać jak wygląda Veril, podczas swoich podróży nieraz zmieniał postacie, ale ma swoje trzy ulubione, mianowicie:
- Postać człowieka - W tej formie wygląda jak zwykły mężczyzna... no prawie. Jest średniego wzrostu i posiada dość długie, niebieskawe włosy.
Ma
łagodne rysy twarzy i oczy w kolorze głębokiej purpury. Z postury nie jest zbyt umięśniony. Ma na ...
(Więcej)

Postprzez Khardan » Cz maja 23, 2013 6:55 pm

Z perspektywy Diabła ciężko było stwierdzić, czy jego cel został trafiony, czy nie. Biorąc pod uwagę, że miała się całkiem nieźle, założył, że nie trafił. Pełen gniewu, szału i nienawiści ryk wstrząsnął sercami wszystkich zebranych. Naturalne umiejętności diabłów niewątpliwie odgrywały w tym ogromną rolę. Słabi psychicznie stracili przytomność. Co ciekawe wśród nich nie było ani jednego staruszka, ani staruszki. Ci dziarsko się trzymali i mogliby robić za doskonałych kibiców klubów piłkarskich. Ba, mogliby większość wprawić w zakłopotanie swoją żywiołowością i zaangażowaniem.

Rozbłysk niebiańskiej światłości, jak miód na te stare serca, rozprzestrzenił się po całej okolicy, Praktycznie rażąc wszystkich zebranych. Chyba najmniej ucieszony był z tego rogaty, ale to dlatego, że jego faktycznie to światło oślepiło. W dodatku zaczynał czuć, że wcale nie chce nikomu zrobić krzywdy, że tak naprawdę to by pozwiedzał, albo poczytał, albo napił się czegoś, albo... musiał się bronić. Musiał.
Zewrzeć ognie postanowił. Były one przecież na każde jego skinienie w płomiennej półkuli, której on był epicentrum. Podobno nigdy nikt nie urodził się odpornym na magię. Jak prawdziwym by to nie było, on wiedział jak jej ogniste aspekty podejść tak, by nie były w stanie go zranić. Zapewne co bardziej ogarnięte diabełki również używały tej metody. Jeśli nie, to w sumie mógłby jej nauczyć. Każdy diabeł związany jest z piekielnymi ogniami,  które nieoczekiwanie potrafią palić. Generalnie organiczne stworzenia poddawały się temu bez większych przeszkód, wyjątkiem byli piekielni. Diabły potrafiły nawet stanąć w takim ogniu i nic im się nie działo. To stanowi doskonałą warstwę izolacyjną dla ogni innych natur. Była to forma ognia zaporowego, którego zwykłe, oraz większość magicznych płomieni, nie mogły przebić. Zapewne na wyższych poziomach magii ognia istnieje sposób na to, by dokonać czegoś takiego bez pomocy ogni piekielnych, jednak wiedza ta była dla niego niedostępna.

Przygotował się też do wygaszenia płomieni. Nie potrafił ocenić, co planuje jego towarzyszka, ile czasu potężna magia niebiańska go zdezorientowała. Musiał zatem być gotowym na koniec walki. Płomienie mogłyby dalej płonąć, ale nie spełniłoby to założeń. Nie zminimalizowałby strat, a zwycięstwo dobra nie byłoby tak potężnie dostrzegalne. Musiał być gotowy na porażkę w tym momencie. Ostateczne zwycięstwo jego planu miało się wyklarować dopiero za kilka godzin, gdy Anielica opuści z nim miasto w blasku chwały.
Avatar użytkownika
Khardan
Przybysz z Krainy Rzeczywistości
 
Rasa: Diabeł
Aura: Silna aura w barwie zmatowiałej już cyny, roztaczająca bursztynową poświatę. Wydziela nieprzyjemny zapach siarki i smoły. Wokół niej słychać jęki torturowanych współbrzmiące z trzaskami płomieni. W dotyku jest twarda, o ostrych krawędziach, w smaku zaś słona.
Wygląd: Nie wiadomo, co na pierwsze trafia w oko – to, że wśród diabłów wydaje się być niższy o głowę, fakt, że czerwonawy kolor skóry wyraźnie
wskazuje na
diabła, a nie potępieńca ani chochlika, to, że nie jest aż tak odpychający jak większość rogatych, czy też to, że często można go zobaczyć z
książką w ręku
zamiast szczęki
jakiegoś ...
(Więcej)
Uwagi: Ważne - Kharadan nie afiszuje się swoim pochodzeniem. Przez większość czasu nosi podróżniczy płaszcz, o kapturze skrywającym twarz i rogi.

Postprzez Careylissa » Pn cze 17, 2013 10:39 am

Niebiańska jasność ogarnęła  miejsce walki pomiędzy przedstawicielami dwóch ras. Obserwatorzy tego niecodziennego spotkani wkrótce odkryli, że to światło przestaje ich oślepiać i mogą patrzeć w jego  kierunku pomimo tej mocy. Niedowierzanie, a niekiedy błogość, malowały się na twarzach gapiów. Na niektórych z tłumu, niebiańska światłość zadziałała jeszcze inaczej. Poczuli oni chęć czynienia dobra, okazywania dobrych uczuć czy uśmiechania się do wszystkich. Nawet sam Veril mógł poczuć, jak mała rączka dziewczynki stojącej obok swojego starszego brata, powędrowała po futerku stworzonka.

Tymczasem Anielica utrzymywała światło, które dla aniołów nie było wyjątkowo trudne.  Odczekała jeszcze aż Khardan mocniej poczuje wpływ dobra i magii niebiańskiej. Kiedy Rogaty został szczelnie objęty ramionami delikatnych promieni, Carey ostrożnie machnęła skrzydłami i zbliżyła się do niego. Dziewczyna wyglądała jeszcze bardziej anielsko, a to wszystko przez magię i całą uwalnianą energię.

- Czas to zakończyć Khardanie. - odezwała się delikatnym głosem, a wydawało się, jakby w ogóle nie poruszyła ustami. Skrzydła Anielicy lekko poruszały się, nadając wszystkiemu jeszcze piękniejszego efektu.
- Teraz jest najlepsza chwila by to przedstawienie dobiegło końca. - dodała patrząc mu w oczy.
- Jeszcze przez jakiś czas utrzymam niebiańskie światło. Zgromadzeni nie widzą teraz tego, że ze sobą rozmawiamy. Zabiorę Verila, potem ciebie i znikniemy tak, by reszta widziała, że zostali ocaleni. - zamilkła w oczekiwaniu na odpowiedź Khardana.
Avatar użytkownika
Careylissa
Senna Zjawa
 
Inne Postacie: Arayo, Rishann, Tiva, Ignea, Farico, Irme, Yoraa, Raena, Gloren,
Uwagi administracji: Konto Raena, jest prezentem urodzinowym dla użytkowniczki od administracji (z dnia 3.10.2013) i liczy się jako dodatkowy slot na postać. Raena (konto) jest postacią dodatkową, z czego wynika, że użytkowniczka może posiadać 7+1+1postaci na normalnych zasadach + 1 dodatkowych slotów, jeden jako prezent. Zatem użytkowniczka ma prawo posiadać razem 10 kont.
Rasa: Anioł Światłości
Aura: Lśniąca emanacja o przeciętnej sile w kolorze, której towarzyszy ametystowa poświata. Gdyby się w nią wsłuchać można usłyszeć głośne, liczne głosy wśród których da się wyróżnić śmiechy dzieci. Przyjemny, delikatny zapach lilii, który jej towarzyszy tylko potęguję poczucie bezpieczeństwa i dobra właścicielki aury. W dotyku jest giętka i ostra niczym zaprawione w boju ostrze, zaś w smaku łagodna, pozostawia jednak gorzki posmak na języku.
Wygląd: Careylissa to wysoka Anielica, o długich, blond włosach. Dziewczyna o nienagannej figurze i jasnej cerze, przyciąga swoją urodą spojrzenie
niejednej, napotkanej osoby. Jej duże, jasne oczy błyszczą srebrzystym blaskiem, a każdy kto w nie spojrzy, widzi przepełniające je dobro. Duże, białe skrzydła, o delikatnych i miękkich piórach, nadają Anielicy godny ...
(Więcej)

Postprzez Pani Losu » So lut 08, 2014 7:26 pm

Ludzie zdawali się nie do końca wiedzieć co się właśnie działo. Zdawać by się, mogło że Careylissę otacza niewidoczna bariera, która sprawiała iż tłum, wciąż zauroczony magią niebianki, bezwiednie rozstępował się, przepuszczając oryginalną parę w stronę wyjścia z miasta. Za nimi zaś żywa ściana zamykała się. Nie było szansy, by odejść niezauważenie.
Nikt nie spodziewał się tego, co miało się właśnie wydarzyć. Zaburzenia czasu znów dały o sobie znać. Otworzony wiele setek lat temu portal nagle pojawił się przed idącą parą. Niebianka nie zdążyła zareagować, nim została pochłonięta przez magiczne przejście i wyrzucona przez niego w nieznanych sobie rejonach Alarnii.

Ciąg dalszy: Careylissa
Avatar użytkownika
Pani Losu
Urzeczywistniający Marzenia
 
Rasa:
Aura: Nieznana.
Wygląd:

Poprzednia strona

Powrót do Mgliste Bagna

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość

cron