Oglądasz profil – Miria

Ta postać nie została jeszcze zaakceptowana
Awatar użytkownika

Ogólne

Godność:
Miria
Rasa:
Lisołak
Płeć:
Kobieta
Wiek:
19 lat
Wygląda na:
0 lat
Profesje:
Skrytobójca, Włóczęga, Mag
Majątek:
Ubogi
Sława:
Nieznany

Aura

Informacje o graczu

Nazwa użytkownika:
Miria
Grupy:
Martwe postacie:
Płeć gracza:
Kobieta

Skontaktuj się z Miria

PW:
Wyślij prywatną wiadomość

Statystyki użytkownika

Rejestracja:
2 tygodnie temu
Ostatnio aktywny:
2 tygodnie temu
Liczba postów:
1
(0.00% wszystkich postów / średnio dziennie: 0.05)
Najaktywniejszy na forum:
Księga Boskich Praw
(Posty: 1 / 100.00% wszystkich postów użytkownika)
Najaktywniejszy w temacie:
Prośby o sprawdzenie KP
(Posty: 1 / 100.00% wszystkich postów użytkownika)

Połączone profile

Brak profili posiadających połączenia.

Atrybuty

Krzepa:raczej silny, wytrwały, odporny
Zwinność:zręczny, szybki, precyzyjny
Percepcja:dobry wzrok, wszechsłyszący, niezwykle czuły węch, wyostrzony smak, wyostrzone czucie, wyczulony na magię
Umysł:bystry, błyskotliwy, b. silna wola
Prezencja:olśniewający, godny, charyzmatyczny

Umiejętności

wiedza tajemnaEkspert
aktorstwoEkspert
skradanie sięEkspert
szpiegostwoEkspert
polowanieBiegły
sporządzanie truciznBiegły
łucznictwoBiegły
przetrwanieBiegły
odnajdywanie źródeł magiiBiegły
tropienieBiegły
władanie bronią białąBiegły
gra na mandoliBiegły
kartografiaBiegły
pisanie i czytanieBiegły
jeździectwoBiegły
unikiZaawansowany
gimnastykaZaawansowany
śpiewZaawansowany
etykietaZaawansowany
taktykaZaawansowany
rytualizmZaawansowany
pismo runiczneZaawansowany
bestiologiaZaawansowany
otwieranie zamkówZaawansowany
torturowanieZaawansowany

Cechy Specjalne

mowa zwierzątRasowa
Co tu mówić, możliwość rozmowy ze zwierzętami bywa bardzo przydatna
przemiana: zwierzę - człowiek - hybrydaRasowa
Lisołaczka potrafi się przemienić dowolnie w lisa, człowieka, lub człowieka z lisim ogonem i uszami, czyli hybrydę.
szybkie uczenie sięRasowa
Jak każdy przedstawiciel jej gatunku, Miria potrafi uczyć się w niebywałym tempie. Coś, co człowiekowi z wykształceniem zajełoby pół roku, jej zajmie góra miesiąc.
brak kontroliPiętno
Gdy w odległości mniejszej, niż dwa metry od lisołaczki pojawi się jakiś Nemorian, dziewczyna traci zdolność racjonalnego myślenia, kontrolę nad własnym ciałem, a czasem i przytomność.

Magia: Inkantacje

EmocjiAdept
Wrodzone predyspozycje do tej dziedziny magii oraz lata ćwiczeń pod okiem czarodzieja dają niesamowite efekty.
ZiemiCzeladnik
Nukir zadbał o wykształcenie wychowanki w jedną z dziedzin Magii Żywiołów, tak "na wszelki wypadek".

Przedmioty Magiczne

RevelinnZaczarowany
Łuk wykonany ze srebrnego drzewa. Nigdy nie chybia, jego cięciwy nie sposób rozerwać, a gdy się go naciągnie, automatycznie pojawia się na niej strzała ze srebrnym grotem.
szmaragdowa bransoletkaBaśniowy
bransoletka z wprawionymi w nią szmaragdami, którym zawdzięcza swoje niezwykłe właściwości. Dzięki niej, żaden rodzaj demona nie jest w stanie zbliżyć się do niej bliżej, niż na cztery metry. Działa t ojednak tylko na kontakt bezpośredni, więc zaklęcie rzucone przez demona, dopadnie posiadacza bez problemu. Znaleziona przez Mirię w miejscu śmierci Nukira.

Charakter

Miria jest nastoletnią lisołaczką niepośledniej inteligencji, która swojego stwórcę, czarodzieja Nukira, traktuje jak ukochanego ojca.
Została przez niego wychowana na skromną dziewczynę, która jednak zna swoją wartość i nie da sobą rozporządzać, jeśli sama tego nie chce.
W stosunku do obcych jest dość nieufna i może zdawać się dość wyprana z uczuć, ale po kilku minutach rozmowy i zachowaniu Suny, potrafi do tego stopnia poznać charakter rozmówcy, aby wiedzieć, czy można mu zaufać, czy nie. Dla kilku znajomych osób jest cudowną przyjaciółką z szeroką paletą uczuć, choć ciężko jest jej niektóre z nich okazywać, z powodu wcześniejszych przeżyć.
Wierzy w Najwyższego, chciałaby, aby świat i ludzie byli dobrzy i pokojowo nastawieni do wszystkich, żyjąc w pokoju i ogólnej harmonii.
Nie pali i nie pije alkoholu, nigdy nie pozwoliłaby na zhańbienie.
Zdaje sobie sprawę ze swoich wad i zalet.
Dziewczyna jest mądra, umie przyznać się do porażki, jednak nie poddaje się i jest cierpliwa, lubi podejmować ryzyko.
Doskonale radzi sobie z łukiem i sztyletami, gorzej z kuszą i mieczem, który jest dla niej zbyt ciężki.
Kocha zwierzęta, zresztą z wzajemnością.
Przyznanie się do błędu kosztuje ją dużo wysiłku, ponieważ ma swoją kobiecą dumę.
Panicznie boi się wody, nie potrafi pływać.
Chciałaby, aby Nukir nie zginął, jednak nie ma zamiaru kontaktować się z jego duszą, albo szukać sposobu na przywrócenie go do życia, a jedynie zemści się na jego zabójcach.
Mimo tego, że jest skrytobójcą, w głębi duszy jest niepoprawną romantyczką, która marzy o prawdziwej, odwzajemnionej miłości.
Nie liczą się dla niej różnice kulturowe i rasowe, bo wierzy, że w każdym jest coś dobrego, jakaś pozytywna cecha.
Ma do siebie duży dystans, ale nie żartuje zbyt często.
Bardzo irytuje ją ignorancja niektórych osób, które myślą, że gra na lutni, podczas gdy jest to mandola. Przecież to takie oczywiste, ale niestety, tylko dla niej.
Lubi przebywać na świeżym powietrzu i bawić się ze zwierzętami. Szanuje roślinność i bardzo dba o prywatność i przestrzeń osobistą.
Mężczyźni widzą w niej atrakcyjną, lecz niezbyt rozgarniętą i roztrzepaną dziewczynę, panienki groźną konkurencję, a matki demoralizującą dzieci, pyskatą pannę.
Nie interesuje ją płeć przeciwna, lecz, ku jej ubolewaniu, ma wielu przypadkowych adoratorów, gdziekolwiek się pojawi.

Wygląd

Miria, jak każdy lisołak, jest szczupła i dość wysoka, choć jej siła zaskakuje tych, którzy sądzą, że mają do czynienia z bezbronną dziewczyną.
Jak na swój wiek, jest dość wysoka.
Jej włosy są proste, mają kolor ognistej czerwieni, w której pobłyskują gdzieniegdzie i bardziej miedziane pasma.
Nie jest tak blada, jak większość swojego gatunku i w ludzkiej postaci może spokojnie uchodzić za normalnego Alarianina, co częściowo jest prawdą, ponieważ była wynikiem eksperymentu, krzyżówką lisa i niemowlęcia właśnie tego pochodzenia.
Jej oczy są duże i okolone gęstymi, długimi rzęsami. Tęczówki są rdzawo-orzechowe, błyszczy w nich inteligencja i determinacja.
Jest leworęczna.
Na pierwszy rzut oka wygląda na trzpiotowatą, niezbyt rozgarniętą młódkę, jedną z wielu, rozchichotanych dziewcząt, które obchodzi tylko wygląd, jednak jest to bardzo mylne wrażenie, o czym przekonało się wielu śmiałych, niezbyt inteligentnych mężczyzn, panienki widzą w niej groźną konkurencję, a matki demoralizującą dzieci, pyskatą pannę.
Jej głos jest bardzo melodyjny, prawie zawsze spokojny i kojący nerwy, a przy tym radosny i bardzo przekonujący, wręcz oczarowujący słuchaczy, zwłaszcza, gdy śpiewa.
Porusza się z wielką gracją, szybko i zdecydowanie, choć delikatnie, nie zaburzając harmonijności chodu.
Jest olśniewająca i zdaje sobie sprawę, z walorów swojego piękna (bo nie jest to tylko uroda, ale właśnie też piękno), choć nie robi nic, aby je podkreślać. Po prostu nie ma takiej potrzeby.

Historia

Miria została stworzona przez czarodzieja Nukira, ostatniego dnia Miesiąca Motyla, na brzegu Rzeki Motyli.
Mag nie miał stałego miejsca zamieszkania, był wędrowcem, który po śmierci ukochanej kobiety potrzebował towarzystwa i całe uczucie przelał na maleńką lisołaczkę, będąc dla niej niczym najlepszy ojciec.
Potem dołączył do nich Vulgris imieniem Suna i jeździli po świecie w trójkę.
Nukir uczył pięcioletnią Mirię wszystkiego, co mogło jej się przydać w późniejszym życiu, w tym także magii. Dziewczynka w wieku sześciu lat wykazała wielkie zdolności w dziedzinach Emocji i Ziemi.
Dziewczynka pragnęła akceptacji ze strony napotykanych po drodze rówieśników, ale zawsze spotykało ją odrzucenie.
Aby sprawić jej radość, czarodziej nałożył na nią i Sunę specjalne zaklęcie wiążące, które sprawiło, że zwierze nie było w stanie umrzeć, dopóki nie zginie dziewczyna.
Pierwszy cios przyszedł, gdy miała jedenaście lat.
Ona została ze zwierzęciem w twymczasowym obozowisku, a Nukir powędrował w stronę pobliskiego Adrionu.
Nie było dane mu tam nigdy dotrzeć.
W połowie drogi napadli go dwaj zamaskowani mężczyźni.
Mimo, że mag bronił się dzielnie, poległ, gdyż oprawcy używali magii zła i śmierci.
Słysząc krzyki opiekuna, dziewczynka i zwierzę popędzili na miejsce zbrodni, jednak o uratowaniu czarodzieja nie było już mowy.
Dzięki świetnemu węchowi, dziewczyna zapisała w pamięci zapach morderców i pożegnała łzami nauczyciela, który był jej ojcem i stwórcą.
Ciało Nukira rozwiało się w mgłę, została po nim tylko bransoletka ze szmaragdami- ostatni podarunek, zielone pozdrowienie z drugiej strony.
Gdyby nie była lisołaczką, wątpliwe, czy by przeżyła.
Znalazła swoje miejsce wśród ostępów Szepczącego Lasu i żyła w zgodzie z naturą przez trzy lata. Nie marnowała czasu, ucząc się od znajomych wiedźm sporządzania trucizn i odtrutek, oraz ucząc się fachu skrytobójców i myśląc o zemście, za zniszczenie osoby, która ją stworzyła.
Gdy była gotowa, ruszyła na łowy, razem z Suną przemierzając całą Alaranię.
Mimo kilkuletnim treningom, nie dawała sobie rady, nie poddała się jednak.
Po drodze doszło do kilku napiętych sytuacji między dziewczyną, a kilkoma pijanymi mężczyznami w karczmie, ale Miria szybko i bardzo sugestywnie zachęciła ich do opuszczenia lokalu i zostawienia jej w spokoju. Efektem utarczki były podrapane i posiniaczone twarze pijaków.
W poszukiwaniu wrogów przemierzyła większość świata, oczywiście nie przyniosło to pożądanych rezultatów.
W pewnym momencie podróży, dokładniej w Urii, dziewczyna napotkała młodego i przystojnego Nemoriana o imieniu Ahen dla którego zdejmowała szmaragdową bransoletkę, który jednak złamał jej serce i pozostawił, rzucając na nią zaklęcie, które sprawiło, że gdy tylko jakiś demon zbliżał się do niej na odległość dwóch metrów, albo mniej, dziewczyna traciła kontrolę nad swoim ciałem, lub mdlała.
Miria zamknęła się w sobie i zaczęła chować wszystkie uczucia i emocje za maską nieprzystępności i obojętności.
Tym samym, młody demon zaliczył się w poczet osób, które miały zginąć z jej ręki.
Gdy zaczęła szesnasty rok życia, odnalazła całą siatkę zabójców, wśród których znajdowali się też poszukiwani przez nią mordercy i zaczęła ich powoli i z rozmysłem podkopywać, niszczyć ich zdrowie psychiczne, aby na końcu zabić.
W końcu odnalazła spokój i ruszyła z Lydii na południe, zaszywając się na dwa lata w Cienistych Borach.
Po ukończeniu osiemnastu lat, znów ruszyła z Suną w podróż do Doliny Umarłych, na ostateczne starcie z demonem, który kiedyś skradł jej serce, a następnie zdradził i porzucił.
Nie były to dla niej dobre dni, a gdy wreszcie dotarła na miejsce, była wyczerpana, jednak chroniła ją szmaragdowa bransoletka.
Niestety, mało brakowało, aby zginęła przez jego czary.
Dziewczyna straciła wolę życia i złe zaklęcia praktycznie ją uśmierciły, ale wtedy w jej życiu pojawił się ktoś, a raczej Ktoś. Był to następny Nemorian, który przedstawił się jako North i chronił ją przez kilka dni przed Ahenem.
Była to druga miłość lisołaczki, która nauczyła ją z powrotem śmiać się i cieszyć się z drobnych światełek radości w życiu.
Towarzyszył jej przez cały czas, a gdy unicestwiła już Ahena, wrócili razem do Szepczącego Lasu, gdzie mieszkali w harmonii z naturą, jednak pewnego dnia North zaginął i lisołaczka znów wyruszyła w podróż, z Suną u boku.
Znalazła jego martwe ciało w połowie drogi między Gorlą, a Liralią, w Lasach Terengoru.
Jej serce po raz kolejny pękło, chociaż wiedziała, że został zabity dosłownie chwilę przedtem, ponieważ jego ciało jeszcze nie obróciło się w popiół.
W jakiś sposób dowiedziała się, że jego niematerialne "ja", też zostało zniszczone.
Pogrążona w smutku i żałobie chciała się utopić, ale powstrzymała ją bardzo prozaiczna przyczyna- woda jako żywioł przerażała dziewczynę jak nic innego.
Znów stała się zimna i zamknięta, znów nikt jej nie kochał, znów otaczały ją same problemy.
Poświęciła się zupełnie pracy skrytobójczej, przyjmując liczne zlecenia. Oczywiście nielegalne, bo właśnie taki jest cały ten fach. Nielegalny.
Osiadła w Varili i tam rozkręcała interes.
nie mając żadnych przygód, wybrała się na północ, dochodząc aż do Anielskich Wodospadów.
Pod jednym z nich odkryła niedużą, zakamuflowaną grotę i zauroczona tym miejscem, w tajemnicy przeniosła się do niej, a nikt w okolicy nie wiedział, gdzie zniknęła, tak z dnia na dzień.
Wkrótce słuch o niej zaginął całkowicie, ludzie już jej nie pamiętali, ona zaś żyła razem z Suną w grocie i zgłębiała tajniki Magii Ognia i Powietrza.

Towarzysz

Imię:Suna
Gatunek:Vulgris
Płeć:Samiec
Wiek:0 lat

Suna jest rocznym samcem Vulgrisa.
Partner jego matki został zabity przez Wilkora, a tydzień po oszczenieniu się, samica podzieliła jego los, podczas polowania dla młodych.
Niestety, samotne szczeniaki umierały z głodu. Suna, jako najsilniejszy z miotu, był już u kresu sił, gdy znaleźli go Miria i Nukir.
Zwierzę szybko przywiązało się do opiekunki i jest gotowe oddać życie w jej obronie.
W czasie podróży (czyli cały czas, z kilkudniowymi postojami) biegnie obok koni, lub idzie równolegle z nimi, tylko pośród drzew, jeśli takowe są, ale pod wieczór wraca i noc spędza w płóciennej torbie dziewczyny. Gdy urósł i stał się zbyt duży, w nocy znajduje się na kolanach jeźdźca.
Idzie za nią wszędzie, nawet do Otchłani, czy na misje skrytobójcze.
Jest lojalny i oddany.
  • Najnowsze posty napisane przez: Miria
    Odpowiedzi
    Odsłony
    Data