Oglądasz profil – Hallbjorn

Ta postać nie została jeszcze zaakceptowana
Awatar użytkownika

Ogólne

Godność:
Hallbjorn "Hamar"
Rasa:
Nordyjczyk
Płeć:
Mężczyzna
Wiek:
80 lat
Wygląda na:
170 lat
Profesje:
Rzemieślnik, Wojownik
Majątek:
Dostatni
Sława:
Rozpoznawalny

Aura

Informacje o graczu

Nazwa użytkownika:
Hallbjorn
Grupy:
Martwe postacie:
Płeć gracza:
Mężczyzna

Skontaktuj się z Hallbjorn

PW:
Wyślij prywatną wiadomość

Statystyki użytkownika

Rejestracja:
3 tygodnie temu
Ostatnio aktywny:
2 tygodnie temu
Liczba postów:
1
(0.00% wszystkich postów / średnio dziennie: 0.05)
Najaktywniejszy na forum:
Księga Boskich Praw
(Posty: 1 / 100.00% wszystkich postów użytkownika)
Najaktywniejszy w temacie:
Prośby o sprawdzenie KP
(Posty: 1 / 100.00% wszystkich postów użytkownika)

Połączone profile

Brak profili posiadających połączenia.

Atrybuty

Krzepa:stalowe mięśnie, wytrwały, odporny
Zwinność:niezbyt zręczny, powolny, niedokładny
Percepcja:wyostrzony węch, wyostrzony smak, przytępione czucie, nieznaczny zmysł magiczny
Umysł:niezbyt bystry, niezbyt błyskotliwy, b. silna wola
Prezencja:brzydki, barbarzyński, przekonywujący

Umiejętności

KowalstwoMistrz
Główne zajęcie, które było przekazywane w jego rodzinie od pokoleń. Znany jest z wykuwania najlepszego oręża na Północy.
PolowanieBiegły
Jego ulubiony sposób zdobywania pożywienia. Zaczynał odkąd był dzieckiem. Często wyrusza samotnie by zapolować na zwierzynę.
TropienieBiegły
Zazwyczaj związane z polowaniem, jednak dobra orientacja w terenie oraz zalety fizyczne, jak wzrost czy ostry węch pozwalają na szybką pogoń za ofiarą lub ściganym.
PrzetrwanieZaawansowany
W surowym klimacie i niesprzyjających warunkach czuje się, jakby był w domu. Swoje atuty traci w pustynnych, gorących warunkach.
ZbrojmistrzostwoZaawansowany
Choć nie radzi sobie aż tak dobrze, jak z kowalstwem, jest jednak wstanie całkiem sprawnie skonstruować wszelkiej maści zbroję oraz skomplikowane narzędzia walki.
Władanie toporemZaawansowany
Dłuższa, cięższa, oburęczna broń zdecydowanie bardziej mu odpowiada i to nią posługuje się przez większość swojego życia. Dzięki ogromnej sile potrafi posługiwać się nią jedną ręką, choć wtedy traci na celności.
GarbarstwoOpanowany
Zazwyczaj zajmuje się pierwszym, ale być może najtrudniejszym etapem, czyli oskórowywaniem zwierzyny. Z innymi osobnikami być może też by sobie poradził.
Władanie mieczemOpanowany
Naukę szermierki zaczynał właśnie od mieczy, jednak teraz potrzebuje potężnej klingi, by dobrze czuć ją w dłoni i się nią posługiwać. Nigdy nie zważał na celność i dokładność, dlatego woli bardziej broń dwuręczną.
PiwowarstwoPodstawowy
Zna podstawowe składniki i podstawy przygotowania, jednak uwarzenie dobrego piwa na pewno zajęłoby mu parę prób. Zdecydowanie woli pić.
WspinaczkaPodstawowy
Może nie ma do tego idealnych warunków fizycznych, to jednak żyje wśród skalistych i górskich szczytów, gdzie poruszanie się w górę często jest niezbędne, by dalej móc się przemieszczać.

Cechy Specjalne

SiłaZaleta
Przez ponadprzeciętną siłę w ramionach i w ogóle, jest w stanie przesuwać i podnosić obiekty, dorównujące mu wielkością i wagą. Bez problemu potrafi posłużyć się bronią dwuręczną jedną ręką oraz powalić zwierzynę gołymi dłońmi. Plotki chodzą, że jego siła po uderzeniu potrafiłaby zrobić wyrwę w skale.
GigantRasowa
Jak niemal każdy Nordyjczyk jest dużo wyższym osobnikiem od innych ras, przez co często nazywany jest olbrzymem. Jest to bardzo pomocne, chociażby w orientacji w terenie, jednak taki wzrost często przyprawia go o nowe siniaki na głowie. przy bliskim kontakcie z niskim stropem w budynkach.
Szybki metabolizmRasowa
Uwielbia jedzenie, zwłaszcza dobrze przyrządzoną dziczyznę. Suto zastawione stoły i beczki piwa to jego żywioł. To czyni go idealnym kompanem do różnego rodzaju biesiad i spotkań. Szybka przemiana materii bywa też zgubna, zwłaszcza jeżeli musiałby przetrwać parę dni bez dostępu do dużej ilości mięsa.
Odporność na zimnoRasowa
Żyjąc w surowym, zimnym klimacie żadne śnieżyce nie są mu straszne. Podczas, gdy mniej wytrwali zamarzali by na śmierć przy bardzo niskich temperaturach, dla niego jest to idealny klimat do funkcjonowania. Na nic więc zdadzą się również lodowe, magiczne zaklęcia.
Słaba odporność na gorącWada
Nadmierne przegrzewanie się, szybkie tracenie sił, mniejsza wytrzymałość, zawroty głowy, nudności, szybkie łapanie chorób to efekty zbyt długiego przebywania w suchym i gorącym klimacie.

Magia:

Nowicjusz

Przedmioty Magiczne

Norður áttavitaZaczarowany
Kompas, podarowany przez zaprzyjaźnionego druida, który działając wbrew fizyce świata, bez względu na okoliczności zawsze będzie wskazywał drogę na północ.

Charakter

Na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie groźnego, ponurego olbrzyma. W rzeczywistości tak do końca nie jest, chociaż lepiej nie zachodzić mu za skórę. Wytrącony z równowagi potrafi być bardzo porywczy i agresywny. Szybciej rozwiązuje konflikty pięściami niż słowami. Na pewno nie urodził się dyplomatą, za to jest bardzo groźny i bezpośredni w swoich wypowiedziach. Odważnie podchodzi to wszystkiego z czym ma się zmierzyć. Wynika to po części z przewagi fizycznej, jaką niewątpliwie posiada nad większością istot żyjących na świecie. Przestrzega kultu pracy. Wkłada całe swoje serce we wszystko, za co się zabiera. Nie znosi partactwa. Jest raczej typem samotnika, jednak dobro wspólne stawia ponad swoje. Dba o innych, udzielając im potrzebnej pomocy lub wyświadczając różne przysługi. Pomimo sporego nieokrzesania nie jest całkowicie pozbawiony manier oraz chęci dokształcania się. Najczęściej przyswaja różnoraką wiedzę przez usłyszane opowieści oraz własne doświadczenia. Można nawet powiedzieć, że erudycją przewyższa niektórych pobratymców z własnej osady. Nie dla niego jest arystokratyczna edukacja. Jego usposobienie zmienia się jednak, kiedy ma możliwość uczestniczenia w suto zastawionych stołach. Kilka kufli piwa potrafi wprowadzić go w naprawdę dobry nastrój. Uwielbia wtedy żartować i śmiać się. Wciąż zachowuje się przy tym głośno, niemal grubiańsko, ale to już cecha wszystkich z tej społeczności.

Wygląd

Hajllbjorn to wysoki, na pod siedem stóp mężczyzna o postawnej budowie i ponadprzeciętnie masywnej sylwetce. Ma mocno zarysowane linie szczęki i rysy twarzy, które jednak giną pod długą, spiczastą brodą, najczęściej zaplecioną w warkocz. Posiada jasną, kremową karnację, Długie, aż za ramiona włosy, o niemal platynowej, bądź w przypadku mniejszej ilości światła szarej barwie są spięte częściowo długim kucykiem oraz warkoczami po bokach. Rzadko zdarza się, że nosi je kompletnie rozpuszczone. Grube brwi nad niebieskimi oczami opadają w stronę szerokiego nosa do wewnątrz, przez co ma groźny wyraz twarzy. Na pewno nie zyskuje tym przy pierwszy poznaniu. Jego sylwetka jest lekko pochylona a ruchy niezbyt szybkie. Do wszystkich zwraca się swoim niskim, gardłowo brzmiącym głosem.

W kwestii ubioru najczęściej chodzi w swoich ciemnych, skórzanych spodniach, przylegających mu do umięśnionych nóg. Nad biodrami jest opięty szerokim pasem z dużą, bogato zdobioną, stalową klamrą na brzuchu. Buty wysokie, sięgające kolan, wykonane ze skóry oraz wyłożone ciepłym, futrzanym materiałem. Często obwiązane pasami. Jego tors najczęściej pozostaje zupełnie odsłonięty, co nie przeszkadza mu w życiu w surowym, zimnym klimacie. Nie krępuje to też jego ruchów. W przypadku naprawę ostrzejszych temperatur czy silnie tnących śnieżyc zakłada na siebie długie, grube futro, w kolorze brunatnym. Nosi również metalowe przedramienniki.

Historia

Przyszedł na świat w niewielkiej osadzie, położonej wśród lasu, niedaleko miasta Gorla w Górach Targorn. Jest czwartym i zarazem najmłodszym dzieckiem Hemnesbergeta z Północy oraz jego żony Halsoy, jednakże jego rodzinę stanowili wszyscy mieszkańcy. Jest tak dlatego, iż każdy wewnątrz tej, liczącego kilkadziesiąt osób społeczności, w bliższej lub dalszej linii jest ze sobą spokrewniony. Powodowało to, że wychowywał się w znacznej grupie osób, przy których zlatywał mu czas na beztroskich zabawach, grach oraz bijatykach. Nauką w osadzie zajmował się głównie miejscowy druid oraz kobiety, lecz to zajęcia i ćwiczenia praktyczne były podstawą rozwoju małych wychowanków, zwłaszcza mężczyzn. Nauka posługiwania się bronią czy polowania należały do ulubionych czynności już wtedy wysokiego i całkiem krępego Hallbjorna. Nie opuszczało go jednak zainteresowanie światem i zawsze z chęcią udawał się do chaty kapłana, który raczył go kolejną wspaniałą opowieścią o Alaranii, zarówno historyczną gawędą jak i opisem odbytej wędrówki.

Po ukończeniu piętnastego roku życia musiał wybrać dalszą ścieżkę swojego rozwoju. Powszechnym było przejmowanie zawodów po swoich ojcach i tak też stało się i w jego przypadku, kiedy padło na kowalstwo. Chciał kontynuować daleko sięgające tradycje i zostać następcą rodziciela w jego słynnej na całą Północ (a może i dalej) kuźni. Chociaż od paru lat już pomagał starszemu w prowadzeniu jej, został wysłany do Gorli, gdzie spędził następne cztery lata zdobywając wiedzę, doświadczenie oraz odkrywając arkana tego rzemiosła. Była to również jego pierwsza styczność z zewnętrznym i dużo większym światem. Był to też okres pierwszych miłosnych przeżyć w życiu Hallbjorna. Choć z początku szło mu miernie, to jednak szybko nabrał wprawy, wyrażając zainteresowanie co kolejną nordycką dziewczyną, które zmieniał dość często. Jednakże, pod koniec swoich nauk napotkał Halsę, mieszczańską dziewczynę o rudych włosach, która bardziej niż inne zawróciła mu w głowie.

Gdy minęło pięć lat wrócił do swojej osady, dołączając do swojego ojca i dwóch braci w rodzinnej kuźni. Był to czas ożenku jego starszego rodzeństwa. W tym czasie sam oświadczył się swojej wybrance, którą sprowadził do siebie. Były to całkiem szczęśliwe i spokojne lata, w których doskonalił znane i te mniej techniki. Szybko okazało się, że talent do tego płynął w jego krwi, a z jego ręki wychodziły najznamienitsze oręża. Wtedy też brał udział w różnych wyprawach organizowanych przez współmieszkańców jego osady.
Całą sielankę przerwało smutne wydarzenie, które miało miejsce podczas wielkiego polowania, trwającego tydzień lokalnego obyczaju. Odbywał się on co roku i polegał na zdobyciu jak najwięcej ilości zwierzyny przed nadchodzącą srogą zimą. Wtedy to wybrał się na wyprawę z ojcem, braćmi i ich żonami oraz swoją wybranką. Feralnego dnia będąc na skalistych wzgórzach oddalił się od wszystkich, zbierając drewno na opał. Po powrocie zastał widok nieżywych, właściwie rozszarpanych uczestników wyprawy, swojej rodziny. Pierwszy raz w życiu czuł taką bezsilność, stojąc w czerwonych plamach, które przykryły ziemię. Wtedy to stanął oko w oko ze sprawcą tej tragedii, którym okazał się być wielki Elasmotherium. Napędzany gniewem i chęcią zemsty, już wtedy wysoki i silnie zbudowany dobył swój topór i stoczył walkę z potężnym zwierzem, którego w strugach deszczu udało mu się ostatecznie ubić, samemu zdobywając wiele pamiątek, głównie tych cielesnych, z tego spotkania.

Po wielu latach, ból po tak dużej stracie minął. Hallbjorn dalej pracuje w swojej kuźni, opiekując się również matką i siostrą. Jest też nieformalnym strażnikiem osady. Do tego, od czasu do czasu bierze udział w różnych wędrówkach, organizowanych przez nadal starzejącego się druida. Sam czasem urządza samotne podróże, polując na różnego rodzaju bestie czy turystycznie, poznając nowe krainy oraz miasta. Kiedy trzeba, wspiera też swoich w różnego rodzaju walkach i bitwach. Poza tym, czas leci mu wolno na przesiadywaniu w karczmie z innymi pobratymcami, gdzie pochłania kolejne kufle piwa, stroniąc żarty z Krasnoludów.

Posiadłość

Lokalizacja: Góry Tangorn
Dom nie różni się przesadnie od innych tego typu konstrukcji w jego osadzie. Dom jest w całości zbudowany z drewnianych, wysokich bali. Dach jest zawieszony wysoko i ciągnie się niemal do ziemi. Opada po dwóch stronach pod skosem, co jest ważne przy zbierającym się na nim śniegu na zimę. Drzwi również są wysokie, aby nie musiał schylać się za każdym razem przy przechodzeniu przez próg. Strop też jest wysoki, przez co nie schodzi zgarbiony i nie uderza głową o konstrukcję. W środku czuć zapach lasu. Od drzwi wejściowych wchodzi się do części salonowej, w której znajduje się kamienny kominek. Jest również stolik, bujany fotel oraz krzesła dla gości. Dalej przechodzi się do kuchni, które pełni też funkcję jadali. Znajduje się tutaj wszystko co potrzeba do przygotowania wspaniałej uczty. Pomijając łazienkę przechodzi się na sam koniec do sypialni, w której główną częścią jest duże, drewniane łózko. Mniej więcej na środku domu znajduje się drabina, którą można przejść do mieszczenia na strychu. Aktualnie pusta służy za przechowalnię rzeczy do polowań, pracy oraz oręża. Z tyłu domu znajduje się również kamienna przybudówka, która służy za spiżarnię.
  • Najnowsze posty napisane przez: Hallbjorn
    Odpowiedzi
    Odsłony
    Data