Profil użytkownika Thilivern

Avatar użytkownika

Ogólne

Potęga:
Imię: Thilivern (elficki: Śnieżnobiały Świt), Irs
Rasa: Jeleniołak
Wiek: Dwadzieścia jeden wiosen (21)


Aura

Chociaż wyczulisz swoje zmysły, choćbyś był mistrzem czytania emanacji, aura ta zwinnie niczym spłoszona łania będzie kryła swoją prawdziwą potęgę. W taki sposób, mimo jej znacznej siły, sprytnie umknie w gąszcz drzew, kryjąc się w chaszczach uniemożliwiając Ci zbyt dokładne jej czytanie. Jedyne co pozwoli Ci dostrzec, to przepiękna wiekowa puszcza. Puki możesz, naciesz oczy wysokimi drzewami, o soczyście barachitowych liściach. Większość z nich ma lśniące cynkowe pnie, ale pośród nich znajdziesz brzozy o platynowej korze i rosłe kobaltowe dęby, kryjące się samotnie pośród innych drzew. Knieję rozświetla jasna i wyraźna szafirowa łuna, odbijająca się radosnymi iskierkami w listach i korze, dając poczucie bezpieczeństwa Tym o pokojowych zamiarach. Na próżno będziesz szukał szumu wiatry pośród gałęzi. Nie napotkasz tu żadnego dźwięku, ale jego brak zrekompensuje Ci bogactwo zapachów. Poczujesz aromat lasu, ubogacony wonią leśnego kwiecia i płynnego miodu. Mimo pozornej delikatności, w dotyku emanacja jest giętka i dość twarda, czyniąc drzewa nieustępliwymi, podczas gdy elastyczne gałązki umykają przed dotykiem. Kora drzew w większości jest gładka i aksamitna, ale napotkasz też nieco szorstkie miejsca. Uważaj jednak na liście o niebezpiecznie ostrych krawędziach. Smak jest raczej jednolity, intensywnie lepki i kleisty, chociaż poczujesz też nuty kwaśne niczym młode leśne borówki.


Wygląd

Humanoidalalny:
ஐ Mierzy około jeden sążeń wysokości (178,2 cm) z umiarkowaną wagą. Nie jest ani za chudy, ani za gruby, odnajdując miejsce pomiędzy dwoma skrajnościami. Nie posiada umięśnionej sylwetki, aczkolwiek zaczątki muskulatury zdradzają, że ruchu mu nie brakuje.

ஐ Twarz gładka, blada z zadartym nosem oraz z jasnymi, seledynowymi oczami wypełnionymi pewnością siebie i zagadkowością. Opadają na nią śnieżnobiałe, długie włosy sięgające młodemu jeleniołakowi do pasa, które są gęste i miękkie w dotyku.

ஐ Uszy długie i kształtem przypominające spiczastego liścia. Prawe ucho ozdobione dwoma prostymi kolczykami w kształcie okręgu. Jeden złoty, a drugi srebrny. Kolczykowanie uszu symbolizuje dojrzałość i samodzielność w stadzie.

ஐ Kredowe poroże z zakrytym przez włosy rozgałęzieniem, dającym mylne wrażenie, iż posiada mniejszy i większy wieniec. Mniejsze niż w zwierzęcej formie i skierowane bardziej w kierunku tyłu głowy niż wzwyż.

ஐ Dłuższa sierść układająca się w kołnierz pomiędzy podstawą szyi a barkami. Zanika w kierunku pleców i karku, a zwęża się w kierunku klatki piersiowej – zatrzymuje się na splocie słonecznym.

ஐ Mowa jeleniołaka jest płynna, wyraźna, ale słychać, iż nie jest zbyt często używana. Wiele słów wymawia z dziwnym lub nieprawidłowym akcentem. Jest to spowodowane tym, że większość czasu spędzą w zwierzęcej formie.


Jelenia:
ஐ Rozmiary wyróżniają go wśród innych jeleni czy jeleniołaków z powodu dziedzictwa przodków. W kłębie jeden sążeń i jeden łokieć (237,6 cm), a w najwyższym punkcie o jeden łokieć i jedną piędź więcej (376,2 cm). Długość ciała to około dwa łokcie, jeden sążeń i jedna stopa (326,7 cm). Z przodu szeroki na jeden łokieć i jedną piędź (79,2 cm), co można uznać za smukły rozmiar w porównaniu z resztą. Totalna waga oscyluje przy siedemdziesięciu kamieniach (709,66 kg). Cielsko mocno umięśnione i wysmukłe.
Długie i zgrabne nogi są zakończone wąskimi, zaostrzonymi racicami. Do całości dochodzi niewielki, charakterystyczny dla jeleni kwiat(ogon) o długości jednej stopy i jednego palca (34,7 cm).

ஐ Sierść czysta, śnieżnobiała. Gładka i ciepła w dotyku. Wokół szyi kołnierz z długiej sierści, nadający wysmukłej sylwetce jelenia tajemniczości.

ஐ Poroże kredowe, pnące się ku górze jak ręce rozłożone do modlitwy. Na szczycie łba towarzyszą mu dwa małe rogi, umiejscowione bardziej ku środkowi.


Wspólne:
ஐ Bez znaczenia na formę porusza się dumnie i nigdy z opuszczoną głową. Towarzyszy mu zwierzęca gracja, którą ciężko opisać słowami. Każdy ruch jest naturalny i brak w nich zbędności. Żaden mięsień nie wykonuje ani mniej, ani więcej niż powinien. Fakt ten nie zmienia się bez względu na to, jak szybko się porusza.

ஐ Ani jako zwierzę, ani jako humanoid nie używa odzienia, preferując całkowitą naturalność i jedność z naturą. Jednak wraz z większym kontaktem ze światem zewnętrznym poza granicami lasu, stado przyjęło obowiązek noszenia przynajmniej odzienia od pasa w dół, bo goście zbyt często próbowali kłaść dłonie na łaniach pod ludzką postacią. Thili zakupił pierwsze lepsze spodnie, gdy tylko mu się udało. Szare z szorstkiego materiału, którego nazwy nawet nie pamięta. W pasie związane mocno grubym sznurem, przez co daje wrażenie prostego i nieskomplikowanego osobnika. Odzienia stóp nie uznaje i nie lubi.


Charakter

ஐ Jest trudnym orzechem do zgryzienia. O ile ze zwierzętami dogaduje się świetnie, o tyle istoty humanoidalne mają z nim ciężej. Dużo czasu spędza w formie zwierzęcia, polegając bardziej na instynkcie niż na czymkolwiek innym. Jak większość dzikich stworzeń bardzo nieufny i trzymający bezpieczny dystans, póki się nie przekona o zamiarach drugiej strony.

ஐ Ogólnie należy do istot pokojowych i życzliwych, śmiertelnie poważnie traktując więzi z innymi istotami. Nie skreśla nikogo, zawsze daje szansę, aby ktoś go przekonał do siebie. Łatwo go urazić nieodpowiednim traktowaniem, po nawiązaniu wartościowej znajomości, ale udobruchać też jest prosto. Nie jest pod tym względem skomplikowany.

ஐ Nie przepada za tematem przeznaczenia i losu. Obarczony wyborem przodków, był traktowany w stadzie jak złote jajko, a członkowie podchodzili do niego z dystansem, ciągle widząc w nim przyszłego alfa stada, a nie indywiduum.

ஐ Mocno związany z naturą i wolnością. Uwiązany i w kajdanach prawdopodobnie umarłby z samej tęsknoty za tym, co mu odebrano. Czuje się najlepiej w gęstwinach lasów, zwłaszcza tych dzikich i pozbawionych czynników zewnętrznych, np.: ludzi. Gdy ktoś wyrządza krzywdę leśnym zwierzętom lub roślinom, mocno to przeżywa i zazwyczaj próbuje wejść w drogę takowym działaniom.
Poza osłoną puszczy doświadcza niepokoju, lekko panikuje i ogólnie się zachowuje jak pozbawiony części siebie. Jest to dla niego dosyć ciężkie i traumatyczne, więc otwarte przestrzenie poza lasami omija szerokim łukiem i najchętniej nie postawiłby tam racic.

ஐ Ze względu na odmienność, nie miał okazji na bliższy kontakt z łaniami. Nietypowe zasady panujące w stadzie, zabraniały kontaktu cielesnego pod ludzką postacią. Jeleniołak jest więc całkowicie niewinny i czysty, niesplamiony myślami cielesnymi. Akcje młodego odmieńca są czasem mało taktowne, bo etykieta mu nieznana, ale nigdy nie dąży do skrzywdzenia drugiej strony i potrafi przyznać się do błędu. Fascynuje go postać humanoidalna każdej rasy, bo sam niewiele wie, gdy sporą część życia spędził jako jeleń.

Atrybuty

Krzepa:Raczej silny, Raczej wytrwały, Wytrzymały,
Zwinność:Zręczny, Szybki, Dokładny,
Percepcja:Dobry wzrok, Czuły słuch, Czuły nos,
Umysł:Pojętny, Silna wola,
Prezencja:Piękny, Nieokrzesany, Charyzmatyczny,

Cechy specjalne

Przenikliwy ryk [D]ஐ Ze względu na gabaryty ryczenie jeleniołaka jest o wiele donioślejsze od pobratymców. Potrafi ono pokryć wiele sznurów, a z nieświadomym wkładaniem magii, nawet parę staj pogłosem. ஐ Istoty o złych intencjach odczuwają po usłyszeniu ryku przejmujący strach i gęsią skórkę, czując respekt wobec właściciela owego głosu. Osoby o dobrych intencjach odczuwają bezpodstawne bezpieczeństwo i rozgrzewające od wewnątrz ciepło.
Strażnik puszczy [M]ஐ Związany mocno z naturą przed dwuletnim odosobnieniem, stał się jeszcze bardziej oddany i związany z nią. Wszelkie zwierzęta i rośliny, nawet te najbardziej chaotyczne i złe, odczuwają w jeleniołaku serce oddane bezpodstawnie naturze. ஐ Potrafi porozumiewać się z wszelakimi zwierzętami i roślinami, a nawet wezwać na pomoc te pierwsze.
Leśna aura [D]ஐ Aura jeleniołaka jest tajemnicza i zamaskowana pod charakterystykami kojarzącymi się z dziką, niedostępną puszczą.
Potomek przodków [D]ஐ Krew płynąca w młodym buntowniku, należy do pierwszych jeleniołaków, odpowiedzialna za jego odmienność – kolor sierści oraz nietypowe rozmiary w formie zwierzęcia. Owe zmiany są znakiem alpha, mającego zjednoczyć jeleniołaki.
Zmiennokształtny [D]ஐ Dobrowolona przemiana w formę humanoidalną z charakterystykami zwierzęcia lub formę zwierzęcą — tajemniczego, białego jelenia.

Umiejętności

Tropienie [O]
Przetrwanie [W]
Bestiologia [P]
Botanika [P]
Meteorologia [O]
Mowa Wspólna [P]
Uniki [O]
Dialekt naturian [O]
Dialekt zmiennokształtnych [O]

Magia

Nie potrafi używać magii.

Magiczne przedmioty

Towarzysz


Historia

ஐ Owoc miłości dwójki kochających rodziców. Wieść o narodzinach młodego jeleniołaka o czystej bieli, niespecjalnie poruszyła stado. Albinosy specjalnie rzadkie nie były. Odmienność nowego członka stada przyjęto błyskawicznie, a z mijającym czasem, stała się ona nieznacząca. Dzieciństwo przebiegało spokojnie, bez większych wydarzeń.

ஐ Różnica pomiędzy Irsem a resztą rówieśników, nabrała większego rozmachu z wiekiem. Zwierzęca forma jeleniołaka gwałtownie przerosła rozmiarem resztę stada w wieku piętnastu wiosen, nawet starsze osobniki, osiągając aktualne rozmiary cztery wiosny później.
ஐ Barwa włosa nie zwracała uwagi, ale po dodaniu nagłych rozmiarów w zwierzęcej formie, stał się istnym fenomenem i materiałem do plotek. Wieść rozeszła się błyskawicznie po stadzie, a z czasem dotarła również do innych stad i dalej. Wystarczył jeden rok, aby plotka o olbrzymim jeleniołaku narodzonym ze śniegu, obiegła sporą część społeczności, zahaczając nawet o inne rasy. Nikt nie traktował szeptanki zbyt poważnie i przyjmowana była z przymrużeniem oka.

ஐ Główny temat plotki z czasem dowiedział się z różnych źródeł powodu odmienności, która mu doskwiera. Winną okazała się płynąca w nim krew przodków, a również ciężkie brzemię w postaci narzuconego z góry losu. Dziedzicząc owe atrybuty po dawnych praojcach, miał on stać się prawdziwym alpha. Zjednoczyć rozrzucone stada i społeczności jeleniołaków, stanąć na czele jako łączące i najważniejsze ogniwo.
ஐ Większość skakałaby z radości na taki obiecujący los, ale nie buntowniczy od najmłodszych lat odmieniec. Usłyszawszy o tym, czego miał dokonać, śmiał się długo i ze łzami w oczach. Nie widział siebie nigdy jako lidera. Nie nadawał się, posiadał zero wiedzy i predyspozycji do tak poważnej i obarczające barki roli.
ஐ Starsze pokolenie widziało w nim nadzieje, młodsze dziwadło, a on pragnął tylko normalnego, spokojnego życia. Korzystając z chaosu wokół własnej osoby i za zgodą alpha stada, opuścił je tymczasowo i wyruszył głęboko w puszczę, aby chronić należące do nich tereny z dala od zgiełku i plotek. Miał nadzieję odnaleźć wewnętrzny ład i ukojenie dla duszy, żyjąc z dziką, nietkniętą naturą.

ஐ Dwa lata minęły bardzo szybko. Plotka dalej krążyła w obiegu, wielu ciekawskich ściągając do rodzinnego stada niezwykłego jeleniołaka. Odchodzili ze spuszczonymi pyskami i skruszonymi nadziejami, bo młodzieniec nie powrócił do stada, pozostając głęboko w leśnych ostępach Szepczącego Lasu.
ஐ Starsza opowiastka o śnieżnobiałym jeleniołaku traciła na sile, ale narodziła się nowa, zwłaszcza wśród elfów i ludzi. Legenda głosi, iż aby bezpiecznie przebyć puszczę w okolicach Kryształowego Jeziora, należy złagodzić gniew świętej bestii. Białe widmo, strażnik gaju, nieznający spokoju, diabelski ryk, posłaniec zaświatów, wielkoduszny, białe serce. Lista nie miała końca, ale z czasem przyjęła się jedna nazwa, która stała się jednocześnie nowym imieniem młodego jeleniołaka. Długousi nazwali szlachetne stworzenie Thilivern, co w wolnym tłumaczeniu na wspólną mowę oznaczało: Śnieżnobiały Świt.

ஐ Intrygująca klechda opanowała tereny na południe od Gór Dasso, sprawiając, iż trudno nie było usłyszeć jej chociaż raz w tawernach. Osobnicy zazwyczaj wychwalali swą odwagę po nieboskłon, gdy stawiali czoła dzikiej, nieokiełznanej bestii. Co znowu ciągnęło innych zaciekawionych, prosto na tereny zajęte przez szlachetną bestię elfów, które jako jedyne żyły ze stworzeniem w zgodzie i przyjaźni, szanując zasady panujące w części lasy należącej do niej.

ஐ Jedno jest pewne – święta bestia elfów nadal żyje, rozkładając opiekuńcze skrzydła nad puszczą wokół Kryształowego Jeziora. Nocną porą można usłyszeć potężne ryki, przedzierające nocną ciszę, przyprawiające o gęsią skórkę każdego niegodziwca, a kojąc serca bez złych intencji.

Dane gracza: Thilivern

Nazwa użytkownika:
Thilivern
Ranga:
Szukający drogi
Inne Postacie:
Erremir, Sherreri, Celine, Creighton,
Martwe postacie:
Płeć:
Mężczyzna
Status:
OFFLINE
 
 
PW:
Wyślij prywatną wiadomość
GG:
52029103
Grupy:
Dołączył(a):
Wt lut 07, 2017 10:10 pm
Ostatnia wizyta:
So wrz 08, 2018 3:02 pm
Liczba postów:
31 | Znajdź posty użytkownika
(0.04% wszystkich postów / 0.05 posty dziennie)
Ostatni post:
[Centrum Menaos] W pogoni za koszulą.
Cz gru 06, 2018 8:55 pm
Najaktywniejszy w dziale:
Kryształowe Jezioro
(Posty: 26 / 83.87% postów użytkownika)
Najaktywniejszy w wątku:
[Granica puszczy] Śladami białego świtu
(Posty: 26 / 83.87% postów użytkownika)
cron