Profil użytkownika Widugast

Avatar użytkownika

Ogólne

Potęga:
Imię: Arhuna Thorvaldsdottir Widugast
Rasa: Elf
Wiek: 476 (w tym sto lat zamknięty w drzewie)


Aura

Wyróżniająca się niezaprzeczalną siłą, lecz zmatowiała już aura druida przybiera postać wilczego stada kłębiącego się w okół jego tajemniczej postaci. Sfora emanuje niezwykle mocną obsydianową poświatę, a rozmazane w przestrzeni postacie jej członków mienią się żywym barahitem, chłodną cyną lub spokojnym kobaltem. Emitują delikatny, kojący zapach lasu, a otaczają je liczne odgłosy, w tym radosny śmiech dzieci i głośne zawodzenie upiorów. Odczytujący aurę nieraz doświadczy niepokojącego przyspieszenia pulsu, lecz nie jest to niebezpieczne. W dotyku aura jest trudna do określenia - ciała wilków są raczej twarde, ich skóry giętkie, sierść ni to szorstkawa ni gładka. Jedyne nie pozostawiające wątpliwości wrażenie to niezwykła ostrość kłów tych wiecznie czujnych zwierząt. W smaku aura jest łagodna, lecz otępiająco gorzka, a kiedy już przylepi się do ust pozostawia po sobie delikatnie słony posmak.


Wygląd

Długo się patrzy na Widugasta, nim dostrzeże się wszystko, co istotne w jego wyglądzie, gdyż zdaje się dosłownie chować swoje prawdziwe oblicze przed światem. Że jest druidem, to poznaje się od razu - ogromna wilcza skóra, którą zakłada jak pelerynę, głową zwierzęcia osłaniając swoją głowę a łapami ramiona, mówi sama za siebie. Nosi ubrania z bardzo naturalnych, niebarwionych materiałów, od święta wyszywanych w roślinne motywy, jednak w większości jest to najprostsza odzież z możliwych, do bólu praktyczna, zawsze składająca się z długich spodni i bluzy, ewentualnie z dodatkowymi rękawicami bądź chustą na szyję, gdy zaczyna się robić chłodno, a do tego oczywiście nieodzowne wysokie trepy ułatwiające poruszanie się po lesie. Jego kostur również stanowi dobry atrybut druida - wykonany z kości ostry koniec, przytwierdzony rzemieniem do drewnianego trzonu, nie szlifowany, nie wygładzany, surowy i jak najbardziej naturalny. Aż dziw bierze, że nie jest to przedmiot magiczny, a jedynie przydatne narzędzie. Widugast nie nosi żadnej biżuterii i tylko czasami można dostrzec łańcuszek jego amuletu tuż nad brzegiem kołnierza, sam wisior jednak jest zawsze schowany.
Pod tą warstwą ubrań i atrybutów kryje się Arhuna we własnej osobie. Druid jest niewysoki - gdyż nie ma nawet sążnia wzrostu - o charakterystycznej drobnej sylwetce osoby, która wiele lat żyła w dziczy: umięśnionej, lecz żylastej, jakby wysuszonej przez trudne warunki życia i dietę uzależnioną od tego, co danego dnia uda się zdobyć. Brak jej miękkości, której nadałaby odpowiednio gruba warstwa tłuszczu, wyraźnie widoczne są zarysy mięśni, ścięgien i żył, nie jest to jednak sylwetka atlety a raczej psa wyścigowego. Na plus można zaliczyć to, że Widugast jest proporcjonalnie zbudowany, nie ma za krótkich ani za długich kończyn, a ramiona ma szersze od bioder na tyle, by zachować męską sylwetkę, a nie wyglądać przy tym jak żołdak. Dłonie ma raczej wąskie, o krótkich paznokciach, ewidentnie nawykłe do pracy fizycznej, gdyż skóra na nich jest zgrubiała i sucha, całe szczęście jednak nie szorstka. Pokrywają je tatuaże, tak samo zresztą jak resztę ciała. Widugast od stóp aż po czubek głowy nosi wytatuowane wzory mające zapewnić mu lepszy kontakt ze światem duchów. Malunki nie przypominają niczego konkretnego, są to linie, zawijasy i drobne geometryczne wzory dobierane jakby przypadkowo, druid jednak wie, że zostały bardzo precyzyjnie rozplanowane - wszak gdyby było inaczej, nie byłby tak dobrym spirytualistą. Wzory nałożone są czarnym i czerwonym barwnikiem - te drugie przypominają świeże blizny po oparzeniu. Kwestią domysłów pozostaje to, czy ma wytatuowany skalp, zakłada się jednak, że tak, gdyż bez sensu byłoby go omijać w momencie, gdy wzorami pokryło się nawet tak delikatne miejsca jak podeszwy stóp i pachwiny.
Widugast ma bardzo młodo wyglądającą twarz, większość osób nie znając jego rasy i oceniając w ludzkich kategoriach powiedziałaby, że ma on jakieś dwadzieścia, może dwadzieścia jeden lat. Uszu jednak nie da się zignorować, gdyż lekko odstają i ich wydłużonego kształtu nie da się zamaskować ani włosami, ani wilczym futrem. Jego twarz jest trójkątna, o wyraźnych rysach, które jednak są lekko zniekształcone przez tatuaże. Elf ma już na pierwszy rzut oka wąską szczękę i lekko szpiczasty podbródek i takiż sam wąski i szpiczasty, dość drobny nos. Wysokie, wydatne kości policzkowe są ładnie podkreślone skrętami tatuaży. Przez to jego oczy wydają się wąskie, pociągłe, jakby lekko skośne, co nadaje spojrzeniu przenikliwy, podejrzliwy charakter. Tęczówki mają bardzo jednolity, intensywny kolor bławatów, który wydaje się być jeszcze głębszy na tle ogorzałej skóry. Jego oczy można by uznać za piękne, gdyby nie to, że rzęsy są dość krótkie, a brwi choć ciemne i wyraźnie odrysowane, przez swój kształt z opadniętymi końcami u nasady nosa i wysoko podniesionymi zewnętrznymi krańcami nadają spojrzeniu drapieżnego wyrazu. Ten efekt łagodzą nieco usta o wydatnej górnej wardze i lekko uniesionych kącikach, jakby cały czas się tajemniczo uśmiechał. Wargi druida są wyschnięte i dość szorstkie, ale nie odbierają szczerości i przyjaznego wyrazu jego uśmiechowi.
Thorvaldsdottir ma długie, czarne włosy, jak na leśnego elfa przystało. Zaczesane na przód swobodnie zasłaniają mu tors, więc mógłby zapleść z nich całkiem niezgorszy warkocz, z czego zresztą czasami korzysta. Z reguły jednak nosi rozpuszczone włosy. Są one lekko kręcone, a sploty dodatkowo podkreśla to, czym Widugast je naciera. Wiadomo wszak, że w lesie nie zawsze są sprzyjające warunki do kąpieli, a za to kąsające robactwo zdarza się na każdym kroku. By więc temu przeciwdziałać, druid wciera we włosy pewną mieszaninę olejów i ziół, które odstraszają komary i dodatkowo sprawiają, że skóra jego głowy tak bardzo się nie przetłuszcza. Ten zabieg sprawia, że loki Arhuny wyglądają jakby były wiecznie mokre albo chociaż wilgotne, rozdzielają się na wyraźne pasma, a ich ziołowy zapach nie każdemu może przypaść do gustu. Świeżo po umyciu włosy druida są miękkie i całkiem przyjemne w dotyku, gdyż olejowa baza jego środka na komary działa na nie odżywczo.
Widugast porusza się tak, jakby wszystko miał pod kontrolą - nie za wolno ani nie za szybko, nie gestykuluje nadmiernie, jest opanowany i pewny siebie. Gdy trzeba potrafi podnieść głos - który i bez tego jest zaskakująco głęboki - potrafi też jednak zachować kamienną twarz. Śmieje się głośno i szczerze, mówi z typowym elfim akcentem. Uwielbia patrzeć w oczy osobom, z którymi rozmawia, co wielu na dłuższą metę peszy. Od kiedy nie może nikogo dotykać, bardzo się pilnuje by tego nie robić i na powitanie z reguły się kłania, gdy spodziewa się próby kontaktu dyskretnie się odsuwa, lecz gdy nagle dostrzeże przed swoją twarzą czyjąś rękę, odskakuje jak pensjonarka na widok ogromnego pająka - wtedy jest niezwykle szybki.


Charakter

Istnieją pewne stereotypy w kwestii tego, jak powinien zachowywać się i myśleć druid i Widugast w większość tych wyobrażeń się wpasowuje. Od małego wychowywany w druidzkim chutorze ma głęboko zakorzenione poszanowanie dla natury i wszystkiego co żyje. Nie zabija bezmyślnie, zdarza mu się jednak polować, bo uważa, że nie może działać przeciwko naturalnej kolei rzeczy, a przecież większość istot myślących to wszystkożercy, mięso jest mu więc potrzebne. Polując jednak kieruje się tym, by odławiać osobniki słabe, stare bądź chore, jak to czynią drapieżniki, zużywa również wszystko, co tylko jest w stanie - mięso, skóry, kości, ścięgna. Jego łupem padają głównie małe zwierzęta, gdyż więcej nie jest mu potrzebne, a zresztą i tak poluje rzadko, z reguły zadowalając się pokarmem roślinnym. Oprócz tego Widugast stara się nie naruszać naturalnej kolei rzeczy i pozwala, by życie lasu toczyło się swoim tempem, ingeruje jednak w sytuacje skrajne, nietypowe. Będzie starał się zwalczyć zarazę, która mogłaby mocno zaszkodzić ekosystemowi, zajmie się bestią, która z jakiegoś nieznanego powodu oszalała i, oczywiście, będzie zdecydowanie przeciwdziałał kłusownictwu. Nie boi się konfrontacji z myśliwymi, którzy nadużywają swojej siły i zabijają bezmyślnie - potrafi ich nastraszyć i przegonić, a w ostateczności stanąć z nimi do walki i nawet zabić tych, którzy przekroczą pewne granice. Nie darzy jednak ludzi niechęcią, gdyż uważa, że każdy jest z definicji dobry i tylko niektórzy mogą stać się źli. Jest chętny by pomagać, przyjmie do swojego obozowiska zbłąkaną duszę i zajmie się chorym bądź rannym nawet jeśli nie otrzyma nic w zamian, często też wyprowadza z lasu zbłąkanych wędrowców. Ma olbrzymi respekt w stosunku do świata duchów i np. trudno go namówić do przywołania duszy zmarłego z jakiś błahych powodów, a jeśli duch chce zakończyć jakieś niedokończone sprawy sprzed śmierci, elf mu w tym pomoże, pozwalając się nawet w tym celu opętać, z zastrzeżeniem, że nie pomoże w bezsensownej zemście czy zwyczajnym morderstwie - chociaż Widugast nie przestrzega praw narzuconych przez ludzi, ma swój kodeks moralny oparty na równowadze w naturze i twardo się go trzyma.
Arhuna szczególną sympatią darzy naturian i elfy, do ludzi podchodzi z rezerwą, gdyż wydają mu się najbardziej zdradzieccy i niewiarygodni, pozostałe rasy zaś traktuje uprzejmie, o ile nie dadzą mu podstaw do zmiany nastawienia. Lubi towarzystwo uczonych i magów, zawsze nalega by wymienić się posiadaną wiedzą. Mimo klątwy i nadal świeżych wspomnień związanych z Saurią, Widugast ma słabość do kobiet i zawsze traktuje je trochę lepiej niż mężczyzn. Druid uwielbia też dzieci - umie się nimi zajmować i sprawia mu to olbrzymią radość, wiele matek widząc jego zachowanie zapewnia, że byłby doskonałym ojcem; Thorvaldsdottir przyznaje, że chciałby mieć własne potomstwo i dojrzał do założenia rodziny, w czym z pewnością pomogły mu lata spędzone wśród lojalnych sobie wilków. A skoro już o wilkach mowa, należy wspomnieć o kilku aspektach znajomości Widugasta z Vertaiem. Tych dwoje dogaduje się jak bracia - dokuczają sobie i często są w stosunku do siebie złośliwi, lecz jeśli ktoś obcy dokucza jednemu z nich w podobny sposób, zaraz drugi staje w obronie pokrzywdzonego. Dbają o siebie nawzajem i bardzo sobie ufają. Nie każdy może dostrzec Vertaia, dlatego też druid stara się nie doprowadzać do krępujących sytuacji, gdy w towarzystwie innych osób rozmawiałby z krzakiem jeżyn - uprzedza o istnieniu wilczego ducha albo po prostu komunikuje się z nim w bardziej dyskretny sposób. Mimo to często jest brany za szalonego - przez klątwę bardzo gwałtownie reaguje na próby dotyku, krzyczy i wykonuje nieskoordynowane ruchy, a gdy komuś się to uda, zamiera w bezruchu, gdyż czeka na rozkazy, a po wydostaniu się spod działania klątwy zawsze jest trochę roztrzęsiony i spanikowany. Z tym wiąże się również to, że chodzi bardzo szczelnie ubrany i nawet w upał ma na sobie długie spodnie i tunikę z długim rękawem, a często również rękawiczki. Całe szczęście jak na warunki, w których żyje, jest całkiem higienicznym elfem i nie strach przy nim oddychać. Co warto nadmienić, Widugast nie ma problemów z nagością i swoim ciałem (chociaż Vertai usilnie stara się go wpędzić w kompleksy wypominając mizerną budowę), więc patrzeć na niego można tylko nie wolno go dotykać. Poza tym zawsze powtarza, że jest uzdrowicielem, więc naprawdę golizna nie robi na nim wrażenia, bo już zbyt wiele się jej naoglądał.

Atrybuty

Krzepa:Wytrwały, Nie do zdarcia,
Zwinność:Zręczny, Precyzyjny,
Percepcja:Dobry wzrok, Wyczulony na magię,
Umysł:Niezwykle bystry, Błyskotliwy, B. silna wola,
Prezencja:Nieokrzesany, Charyzmatyczny,

Cechy specjalne

Dziedzictwo krwi [Z]Rodzice Widugasta byli leśnymi elfami, a na dodatek jego ojciec był bardzo silnie związany z naturą - dzięki temu Arhuna odziedziczył kilka przydatnych cech. Potrafi on rozmawiać zarówno ze zwierzętami jak i roślinami, jest dość odporny na choroby i wzrok również ma całkiem dobry.
Nie dotykaj mnie! [K]Wiedźma Vitaria rzuciła na Widugasta klątwę, przez którą musi on spełniać wolę każdej osoby, która go dotknie. W momencie kontaktu fizycznego Arhuna staje się bezwolną kukłą, która ślepo wypełnia rozkazy swego pana. Musi nastąpić bezpośrednio kontakt skóra-skóra, aby klątwa zadziałała, dotykanie włosów czy też ubrania nie jest dla druida groźne. Jeśli został wydany rozkaz, elf pozostaje bezwolny jeszcze jakiś czas po ustaniu kontaktu fizycznego, nie dłużej jednak niż minutę. Jeśli nie została wydana żadna komenda, Widugast wróci do siebie praktycznie od razu.
Zaklinacz duchów [Z]Tatuaże pokrywające ciało druida pozwalają mu na bliski kontakt ze światem duchów - sprawiają, że jest on dla niego lepiej widoczny, ale również, że on jest lepiej widoczny dla zjaw i w związku z tym jest go łatwiej opętać.

Umiejętności

Medycyna [W] Aiwei, ojciec Arhuny, był najlepszym lekarzem w chutorze i swoją wiedzę przekazał synowi. Widugast uczył się bardzo sumiennie, jednak ostatecznie jego metody różnią się od tych stosowanych przez ojca - Thorvaldsdottir potrafi postawić trafną diagnozę i wykonać niektóre zabiegi, z reguły jednak po zidentyfikowaniu choroby leczy ją przy pomocy magii. Nie korzysta z zaklęć tylko tam, gdzie jest to niemożliwe, np. podczas odbierania porodu czy wyciągania ciała obcego z rany.
Zielarstwo [O] Widugast zna receptury na leki na najpopularniejsze choroby i odtrutki, lecz z reguły i tak korzysta z zaklęć.
Walka kosturem/halabardą [O] Arhuna nie jest wojownikiem i z reguły nie staje do otwartej walki, lecz potrafi to i owo nawywijać swoim kosturem, który ze względu na kościane ostrze można od biedy klasyfikować również jako halabardę.
Jeździectwo [P] Tylko i wyłącznie na oklep, a i to nie najlepiej.
Pływanie [P]
Śpiew alikwotowy [W] Inaczej nazywany śpiewem gardłowym, to specyficzny rodzaj śpiewania, który sprawia wrażenie, jakby śpiewak wydobywał z siebie kilka dźwięków o różnych wysokościach na raz. Arhuna nauczył się tej sztuki od swego mistrza z dziedziny magii ducha i wykorzystuje śpiew do medytacji jak i umilania sobie czasu. Normalne śpiewanie nie idzie mu specjalnie dobrze.
Rytualizm [O] Widugast ma dość dobrą wiedzę teoretyczną w kwestii wykonywania rytuałów, jednak sam ich nie stosuje.
Medytacja [W] Widugast bardzo dużo medytuje, by utrzymać swój umysł i ciało w dobrej kondycji. Medytacja pozwala mu uporządkować myśli i odzyskać spokój, może też dzięki niej złagodzić ból, mdłości czy inne fizyczne dolegliwości, jest to jednak działanie doraźne.
Spirytualizm [W] Wiedza o świecie duchów, jak i o samych duchach. Widugast jest silnie związany z tą dziedziną i już niejedno widział i doświadczył.
Naturianizm [P]
Poliglotyzm [O] Zna język elfów, co jest w sumie oczywiste, oraz język Naturian, co też nie powinno nikogo zaskakiwać.
Gotowanie [O]
Polowanie [P] Może się to wydawać zaskakujące, lecz tak, Arhunie zdarza się polować. Jego łupem padają ptaki i od święta króliki, nigdy nie zasadzał się na nic większego, a i nawet z taką drobnicą nie ma gwarancji sukcesu.
Wspinaczka [P] Wspinanie się po drzewach.
Przetrwanie [M] Gdyby zebrać razem wszystkie lata, które Widugast spędził w mieście jako dorosły, byłby to zaledwie niewielki ułamek jego życia, które w większości spędził w lesie, nic więc dziwnego, że lepiej radzi sobie wśród kniei niż na miejskich ulicach.
Anatomia [O]
Bestiologia [O]
Szamanizm [O]
Taniec [P] Raptem kilka wiejskich tańców dożynkowych.

Magia

        Sposób rzucania zaklęć: Rozkazy
Życia [M]Arhuna jest synem druida i wśród druidów się wychowywał, na ich wzór i podobieństwo, nic więc dziwnego, że opanował przynależną im dziedzinę magii do perfekcji. Miał wiele lat na jej poznawanie i doskonalenie, dlatego teraz posługiwanie się nią przychodzi mu równie łatwo jak oddychanie. Widugast korzysta z magii druidycznej głównie w dobrej wierze, przede wszystkim uleczając, lecz zdarza mu się wykorzystać ją również do obrony.
Ducha [M]Dziedzina magii, którą Widugast chciał zgłębić z własnej woli i poświęcił na to wiele lat swego życia, a nawet wykorzystał własne ciało, by stało się narzędziem do lepszego władania tym aspektem. Mimo olbrzymiej wiedzy, a może właśnie dzięki niej, Widugast korzysta ze swej mocy z olbrzymią rozwagą, graniczącą według niektórych z tchórzostwem, druid jednak utrzymuje, że jest świadomy krzywd, które mógłby wywołać nierozważnymi kontaktami ze światem duchów, a jego celem jest pomagać, a nie niszczyć.

Magiczne przedmioty

Amulet dobrego snu [ZAC]Przez swe tatuaże Arhuna jest bardzo wystawiony na ingerencje ze świata niematerialnego, przez co dręczą go koszmary i w trakcie snu jest bardziej podatny na opętania, gdyż nie może się aktywnie bronić. Lekarstwem na te niedogodności jest amulet, który chroni umysł osoby nieświadomej - śpiącej, ale również zemdlonej - przed magią astralną. Druid zwyczajnie kupił ten przedmiot od zaklinacza. To łańcuszek przepleciony rzemieniem, na których wisi okrągła blaszka wielkości złotej monety, z wyrytymi runami ochronnymi. Ryt wypełniony jest czerwono-brązową substancją, która przypomina zaschniętą krew - Widugast wmawia wszystkim, że to jego własna krew, bez której zaklęcie by nie działało, ale tak naprawdę to zwykła żywica.

Towarzysz

Vertai
Vertai to duch wilka ze stada, z którym swego czasu przebywał Arhuna. Druid korzystając ze znajomości zaklęć z dziedziny astralnej nie pozwolił jego duszy odejść i związał ją ze sobą na wyraźne życzenie potężnego basiora. Widugast byłby w stanie porozumiewać się z nim bez żadnych pomocy z zewnątrz, lecz skóra wilka, którą na sobie nosi, bardzo ułatwia kontakt między nimi.
Vertai za życia był silnym i wyniosłym przywódcą stada, który traktował druida z pewną pobłażliwością i to podejście zostało mu do tej pory, gdyż często nazywa go "szczeniakiem" bądź "duszkiem", a zdarza mu się używać i jeszcze mniej pochlebnych określeń. Z Arhuną często sobie dogryzają, w czym przypominają nieustannie zwaśnionych braci. Vertai jest jednak wiernym towarzyszem, który zawsze czuwa nad bezpieczeństwem Widugasta i jest gotów staną w jego obronie zawsze i wszędzie, a druid nie pozostaje mu dłużny. Większość żywych nie zauważa duchowego chowańca i nie może on również zrobić im wielkiej krzywdy, jednak na podobieństwo zjawy może porazić ich chłodem i wyssać część sił życiowych. Nie ma potrzeb fizjologicznych i nigdy nie sypia, zdarza mu się jednak zniknąć Arhunie z oczu w pogoni za zwierzyną, której i tak nie złapie. Przez ostatnie sto lat Vertai strzegł drzewa-więzienia, w którym został zamknięty Widugast, a obecność widmowego wilka nadała temu miejscu status nawiedzonego.
Jak już wspomniano wilk przez większość czasu pozostaje niewidoczny, lecz gdy chce, może się ujawnić, mogą go też dostrzec osoby o silnie rozwiniętej wrażliwości na magię. Jest większy niż za życia, bardzo majestatyczny. Jego przeźroczysta sylwetka mieni się na niebiesko.

Historia

Jestem Aiwei, pozostali druidzi zwą mnie jednak Wiesiołkiem. Mój pierworodny syn nosi imiona Arhuna Thorvaldsdottir Widugast, a jego matką była Allen z Shari. Historia ta ma tyczyć się mego syna, by jednak wszystko zachowało swój porządek, muszę zacząć od tego jaki związek tworzyliśmy z Allen. Byliśmy małżeństwem, co nie powinno nikogo dziwić skoro mieliśmy ze sobą potomstwo, i chociaż był to związek zaaranżowany przez jej rodziców i najstarszego druida z naszego chutoru, ja szczerze pokochałem moją żonę i bezwarunkowo oddałem jej swe serce. Przed ślubem widziałem ją przez czterdzieści dni, zaś między tym jak zostaliśmy małżeństwem a narodzinami naszego syna spędziliśmy ze sobą osiemdziesiąt trzy dni. W błędzie jest jednak ten, który myśli, że Allen urodziła nieślubne dziecko innego mężczyzny, z którym spała przed naszym poznaniem się. Prawda była trochę bardziej skomplikowana, gdyż mimo iż byliśmy małżeństwem, nie mieszkaliśmy pod jednym dachem. Rodzina Allen jak i ona sama nie zgodzili się na jej przenosiny do chutoru, twierdząc iż zbyt wiele za sobą zostawi - dom, rodzinę, znajomych, pracę - a na dodatek nie nadaje się do życia w dziczy i są to dla niej zbyt ciężkie warunki. Uszanowałem ich wolę i zadeklarowałem, iż w imię dobra naszego małżeństwa to ja przeniosę się do miasta, nie było mi jednak dane spełnić tej prośby. Miasto dosłownie wysysało ze mnie życie. Zawsze gdy tam przebywałem, otaczał mnie jednocześnie harmider i przejmująca cisza. Stukot, terkot, krzyki, gwar rozmów, a w tle pustka - nie szumiały drzewa, nie szeleściły owady w poszyciu, wszystko stało w kamiennym bezruchu. Pełne kurzu i pyłu powietrze mnie dusiło. To było do zniesienia przez dzień czy dwa, bo z reguły nie przebywałem dłużej w mieście, dlatego myślałem, że z czasem się przyzwyczaję. Bardzo się myliłem, gdyż z czasem było jeszcze gorzej. Byłem zmęczony, skołowany i rozdrażniony, nie było ze mnie żadnego pożytku i tylko przeszkadzałem Allen. Ten stan się pogłębiał, czułem jak serce zaczyna mi telepać w piersi, szybko straciłem apetyt i męczyły mnie mdłości. W końcu musiałem prosić Allen o wybaczenie i wrócić do lasu. Zrozumiała, choć już wtedy była brzemienna, przyznała nawet, że może woli widywać mnie rzadziej, a w dobrej kondycji niż mieć przy sobie cały czas umęczonego starca. Pokonany wróciłem więc między drzewa i przyznam, że jeszcze nim dotarłem do chutoru, poczułem, jak serce mi się uspokaja, a skurczone płuca rozluźniają się i znów mogę oddychać. Zupełnie jakby to tętnienie życiowej energii lasu napędzało krew w moich żyłach. I tak to trwało: Allen została w mieście, a ja w dziczy i tylko odwiedzałem ją tak często jak tylko mogłem. To ja odebrałem poród - jako druid byłem dobrym medykiem i najlepszym akuszerem w okolicy. Pozwoliłem, by to Allen nadała imię naszemu pierworodnemu i tak został on Arhuną. Dwa dni później wróciłem do chutoru, zostawiając syna pod opieką matki.
Przez cztery lata Arhuna dorastał w mieście, a ja widywałem go przy okazji odwiedzin u Allen albo w te nieliczne dni, gdy to ona przybywała do chutoru. Od kiedy nasz syn skończył pierwszy rok życia, nalegałem, bym to ja i pozostali druidzi zajęli się jego edukacją - wyczuwałem u niego tę specyficzną magiczną więź z lasem, a otaczająca go aura emanowała blaskiem, który chciałem rozwijać, by mógł służyć słusznej sprawie. Allen przystała na moje nalegania i w dniu czwartych urodzin syn zamieszkał ze mną w chutorze. Teoretycznie miał przebywać pół roku w lesie, a pół w mieście, ten układ działał jednak tylko kilka lat, bo gdy jeszcze Arhuna był mały, matka miała na niego jakikolwiek wpływ, im bardziej jednak dorastał, tym mocniej stawiał na swoim. Był ledwie nastolatkiem, gdy zadecydował, że na stałe przenosi się do chutoru. Allen miała do niego trochę żalu, ale zgodziła się na ten układ, a my - druidzi - byliśmy w głębi ducha bardzo zadowoleni. Z okazji tego, że pozostał z nami, zgodnie z tradycją naszego chutoru nakazującą nadawać nowe imiona w najważniejszych chwilach życia druida, nazwałem go Thorvaldsdottir, co oznacza "młoda gałąź dębu".
Arhuna szybko rósł i niezwykle łatwo i szybko przyswajał wiedzę, był dla nas cennym nabytkiem i byłem dumny, że mój syn ma taki talent. Przy okazji odczułem ulgę, że nie odziedziczył po mnie skazy w postaci niemożności przebywania w mieście - może było to zasługą tego, że tam się wychowywał w pierwszych latach swego życia. Zadziwiało mnie tempo i zapał z jakim uczył się medycyny i gdy był już młodym mężczyzną, zapytałem w czym tkwi jego sekret. Długo kręcił i szukał odpowiednich słów, a na koniec powiedział, że po prostu to czuje i nie jest w stanie tego wytłumaczyć. Dodał, że obcując tak blisko z mechanizmami życia czuje się, jakby był na swoim miejscu. Tym bardziej podziwiałem syna, że jego motywacja płynęła tak głęboko z serca. Kolejnym moim powodem do dumy z Thorvaldsdottira było to, jak radził sobie z magią. Już w bardzo młodym wieku zdecydował, że oprócz zaklęć typowych dla druida chce wiedzieć więcej. Zafascynował go świat duchów, gdyż jak twierdził był naturalnym następstwem życia, i zgłębiał go na ile mógł, szybko jednak zastrzegł, że to co oferują mu druidzi z naszego chutoru mu nie wystarczy - zrozumiałem, że gdy dowie się wszystkiego, opuści nas i miałem czas się na to psychicznie przygotować. Allen już dawno przestała przejmować się naszym pierworodnym synem. Oddaliliśmy się od siebie w naturalny sposób i nie pomogła nawet dwójka dzieci, które urodziły się gdy Arhuna był już dorosły - one pozostały z matką w mieście, a swego starszego brata druida wręcz się obawiały, bo dziwnie wyglądał i umiał rzeczy, które nie były dla nich do końca jasne. Dla matki był prawie jak obcy, tak samo zresztą jak ja, więc jego wyprawa w świat tylko we mnie wywołała jakiekolwiek emocje i rodzicielski żal na myśl o opuszczeniu przez pisklę gniazda. Przez to rozluźnienie więzi Thorvaldsdottir przez moment zamierzał nawet odrzucić imię Arhuna, kategorycznie mu tego jednak zabroniłem - matka to matka, nieważne co się o niej myśli. Jego gniew ustał, gdy wyruszył na swoją wyprawę w celu zgłębiania spirytualizmu. Nie wrócił do naszego chutoru przez następne pięć dziesięcioleci.

Te pół wieku było w moim życiu przełomowe. Druidzi wśród których dorastałem mieli mi do przekazania olbrzymią wiedzę, która jednak tylko częściowo pokrywała zakres moich zainteresowań. Opuszczałem ich potrafiąc już całkiem nieźle władać nad naturą, mając mocne podstawy z dziedziny medycyny (wielka zasługa mego ojca), sztuki życia w dziczy i z mętnym pojęciem w wielu innych dziedzinach. Chciałem dalej się kształcić i, cóż, poznać też smak wolności. Byłem jeszcze bardzo młody gdy opuszczałem chutor i wielu rzeczy miałem okazję doświadczyć po raz pierwszy. Nie było to takie do końca złe, bo przez kilka lat zdołałem się po prostu wyszaleć i jedyne, co mi zostało po tamtym burzliwym okresie, to silna skłonność do niezobowiązujących romansów trwających nie dłużej niż kilka dni. Brakowało mi typowego dla druida poszanowania wartości rodzinnych, tłumaczyłem sobie, że to przez to, że nie miałem dobrych wzorców. Ojciec bezgranicznie kochał matkę i był jej wierny, lecz ona zupełnie go nie szanowała i prawdę powiedziawszy jestem skłonny kwestionować, czy moja najmłodsza siostra faktycznie była siostrą pełnej krwi. Nie zamierzałem jednak dochodzić prawdy, skoro Wiesiołek sam nie był tym zainteresowany.
Swojego mistrza z dziedziny magii ducha znalazłem w samotni w górach. Nie wybrał tego miejsca z własnej woli, ludzie jednak za bardzo się go bali, by mógł zamieszkać w wiosce. Zdziwiła go moja prośba, wypowiedziana tak po prostu: nauczaj mnie, a w zamian ja podzielę się swoją wiedzą. Od razu na to przystał. Był człowiekiem, więc moja nauka trwała jakieś trzydzieści lat - tyle, ile on jeszcze żył. Wiele mnie nauczył - nie tylko przekazał mi całą swoją wiedzę z dziedziny magii ducha, ale również poznałem związaną z tym teorię na temat dusz, czasu, istot, które mogę spotkać na swej drodze. Próbował przekonać mnie do stosowania rytuałów, ja jednak od dawna czarowałem przy pomocy rozkazów i nie potrafiłem już tego zmienić, niemniej jakąś wiedzę książkową zdołał mi wbić do głowy. Jedyne, co było związane z rytuałami, a czego nauczyłem się z chęcią, to śpiew alikwotowy. On w ten sposób rzucał zaklęcia, a ja po prostu sobie śpiewałem, czasami też w ten sposób medytowałem - te dźwięki w niesamowity wręcz sposób relaksują i wyciszają. Po jego śmierci bardzo okrężną drogą wróciłem do chutoru, z którego pochodziłem.

Prawie nie poznałem Thorvaldsdottira, gdy stanął przede mną po tych pięćdziesięciu latach. Wyraźnie zmężniał i dojrzał, jego charakter się ukształtował, zapuścił włosy i wytatuował sobie całe ciało, a jego aura nabrała dźwięków, których wcześniej nie słyszałem. W przeciągu kilku miesięcy stał się wśród nas wielkim autorytetem dzięki wiedzy nabytej w podróży. Nie przesadzę, gdy powiem, że wręcz stał się sławny w okolicy - pewną zasługą było z pewnością to, że jako jeden z nielicznych druidów tak często bywał w mieście. Z jego powodu nasz chutor zaczęli odwiedzać ludzie, którzy chcieli porozmawiać ze zmarłymi krewnymi, posłuchać jego historii, poprosić o przysługę. Wbrew pozorom on nie zawsze się zgadzał, zwłaszcza w kwestii wywoływania duchów - mówił, że nie wolno bezpodstawnie zawracać zmarłych z ich drogi, trzeba być odpowiedzialnym za swoje czyny. Byłem z niego bardzo dumny.
Arhuna zniknął nim przeminęło jedno ludzkie pokolenie. Wrócił, gdy odeszły już dwa kolejne.

To nie było tak, że zniknąłem nagle, Aiwei jednak ze względu na swe ojcowskie przywiązanie inaczej postrzegał niektóre rzeczy. Nie widział, że znikam na coraz dłużej i czasami nie ma mnie całe dnie ani w chutorze, ani w mieście. Zbytnio mi ufał, więc moje zniknięcie zauważył dopiero, gdy nie wróciłem przez wiele lat.
W tym czasie żyłem z watahą górskich wilków. Czułem silną więź z tymi stworzeniami i zdaje mi się, że ten los był mi przeznaczony od samego początku. Podziwiałem te piękne stworzenia z daleka podczas podróży. Wiem, że kiedyś obroniły mnie przed inną watahą, która się na mnie czaiła, a ja spłacam takie długi. Pewnej nocy obudziłem się i po prostu wiedziałem, że coś jest nie tak. Wstałem i poszedłem wiedziony instynktem, aż do miejsca, gdzie kłusownicy znęcali się nad jednym z samców ze stada, które śledziłem. Skutecznie przepędziłem tamtych ludzi i zostałem sam na sam z rannym wilkiem.
- Nie wiedziałem, że taki mizerny leśny duch jak ty może mieć taką siłę - odezwał się do mnie w swojej mowie. Użył w stosunku do mnie miana "Widugast", starego określenia na duchy strzegące lasu i jego mieszkańców przed śmiercią. Zrozumiałem, dlaczego to stado wcześniej mi pomogło - uważali, że jestem dla nich dobrym znakiem, tą parą bocianów, która wije gniazdo na dachu stodoły.
- Mizerny leśny duch potrafi nie tylko przegonić paru obdartusów - przechwalałem się, zakasując rękawy, by uleczyć jego rany. Było to trudne i kosztowało mnie tyle siły, że na koniec straciłem przytomność, ale gdy się przebudziłem, czuwało nade mną kilka wilków ze stada, którego członka uratowałem.
I tak zostało. Stałem się częścią ich społeczności, chociaż zajmowałem wśród nich dziwną pozycję - wedle ich standardów byłem małym, słabym, łysym samcem, więc w hierarchii dyndałem gdzieś na szarym końcu, z drugiej jednak strony zdarzało się, że miałem głos na równi z alfą i chociaż kpiono z mojej fizycznej słabości, doceniano magiczną potęgę. Dobrze wspominam te lata, wilki wiele mnie nauczyły o obowiązku, dyscyplinie, szacunku. Odbudowałem w sobie szacunek do instytucji rodziny i społeczeństwa.
Wilk, którego uratowałem, nosił imię Vertai, co oznacza "obrońca". Gdy się poznaliśmy pełnił rolę samca beta, a z czasem awansował na alfę. Dobrze się dogadywaliśmy, chociaż nadal lubił mi wypominać, że jestem łysym pokurczem. Widziałem w nim swoją bratnią duszę i on traktował mnie tak samo. Nadszedł jednak czas, gdy miał odejść z tego świata, a od początku było powiedziane, że chociaż mogę, to nie wolno mi zawracać dusz z tej drogi. Vertai poprosił mnie jednak, by mógł po śmierci ze mną zostać. Zgodziłem się, to wiązało się jednak z wykluczeniem ze stada. Powiązałem ze sobą jego duszę i oskórowałem jego ciało, by przez fizyczny kontakt wzmocnić więź między nami. W ten sposób zyskałem najwierniejszego towarzysza, o którego nawet nie śmiałby prosić. Razem wyruszyliśmy w drogę, która po wielu latach miała zaprowadzić mnie z powrotem w rodzinne strony.

Znowu nie poznałem Thorvaldsdottira, gdy wrócił do domu. Jego spojrzenie zmatowiało jak u osoby, która nabrała mądrości i doświadczenia, sama jego postawa świadczyła o sile i majestacie. Co więcej przybrał nowe imię - Widugast, gdyż tak zwracał się do niego widmowy wilk, który stał się jego opiekuńczym duchem.
Po raz kolejny świat zaczął kręcić się wokół niego, przypomniały sobie o nim nawet jego dawne kochanki, które on jednak bez skrupułu odtrącał, mówiąc tylko, że to już przeszłość (większość z nich i tak miała już mężów). Zaryzykowałbym stwierdzenie, że w końcu wydoroślał i stał się druidem, na jakiego go wychowywaliśmy. Myślałem, że teraz w końcu osiądzie wśród nas na stałe, jednak on znowu wyszedł któregoś dnia z chutoru i nie wrócił. Tym razem już nigdy więcej go nie zobaczyłam.

W Saurii pociągało mnie chyba to, że zupełnie jej nie imponowałem. Nie liczyło się to, że byłem druidem, medium, lekarzem, nawet to, że byłem najzwyczajniej w świecie uważany za przystojnego na swój dziki sposób i kobiety z miasta wprost za mną szalały. A ona tak bardzo mi się podobała - do tego stopnia, że chciałem ją zdobyć za wszelką cenę. Zalecałem się do niej ze wszystkich sił, ona jednak okazywała mi bardzo umiarkowaną przychylność i potrafiła nawet wyciągnąć za argument nazwiska kobiet, które uwiodłem za młodu i którym złamałem serce. Powtarzała, że nie dołączy do mojej kolekcji trofeów. Jej wypominki jakby ściągnęły mi na głowę jedną z kobiet, z którymi kiedyś sypiałem, a do której nic nie czułem - elfią wiedźmę Vitarię, która po prostu któregoś dnia przyszła do chutoru, bo usłyszała, że wróciłem i myślała, że odnowimy dawną znajomość. Ja byłem niezainteresowany, a ona nieustępliwa, ale chyba dzięki temu udało mi się w końcu zdobyć Saurię - zobaczyła, że nie rzucam słów na wiatr i przeszłość zostawiłem za sobą. Przyjęła mnie i byłem wtedy naprawdę szczęśliwy, nie umiałem jednak pozbyć się Vitarii, która przekonywała mnie, że nadal mnie kocha i przez to nie mogę jej tak porzucić. Mogłem i zamierzałem - liczyła się dla mnie tylko Sauria. Jeszcze nie zdobyłem się na to, by wyznać jej miłość, obiecałem jednak, że póki jestem z nią, nie będzie żadnej innej, a ja ceniłem sobie dane słowo i bardzo szanowałem Saurię, mogła być więc pewna mojej prawdomówności, choć nadal nie umiałem odpędzić od siebie wiedźmy z dawnych lat. W końcu powiedziałem jej w dość obraźliwy sposób, że nic dla mnie nie znaczy i nie znaczyła - osłupiała, ale chyba w końcu do niej dotarło. Powiedziała, że rozumie i w takim razie chce się ze mną pożegnać. Objęła mnie, usłyszałem wtedy jak szepcze zaklęcie, spod którego nie zdołałem się wyrwać. Poczułem, jak mój umysł spala się jak suchy jesienny liść. Później długo nie pamiętałem nic.
Obudziłem się nagi, nakryty skórą Vertaia, koło mnie leżała Vitaria, a nade mną stała Sauria. Nie rozumiałem co zaszło i nie pojmowałem, dlaczego driada próbuje mnie zabić samym wzrokiem. Wszystko docierało do mnie jak przez warstwę szkła, nie wzbudzało żadnych emocji, przemyśleń. Gdy nagle jakimś sposobem odzyskałem władzę nad sobą, wszystkie wydarzenia dotarły do mnie ze zdwojoną siłą. Spędziłem noc z Vitarią, chociaż zupełnie tego nie pamiętałem. Sauria jednak już o wszystkim wiedziała, elfia wiedźma dopowiedziała jej resztę i ja już nie miałem nic do powiedzenia. Pośpiesznie się ubierając próbowałem jej powiedzieć o tamtym zaklęciu, przeprosić, wyjaśnić. Zachowywałem się bardzo gwałtownie, używałem słów, które nie przystają druidowi. Długo nie zapomnę spojrzenia, jakim obdarzyła mnie Sauria - jednoczesnego żalu i dzikiej furii. Mogłem wyjść z siebie i stanąć obok, a i tak nie przekonałbym jej do swojej wersji historii, gdyż w jej oczach byłem taki jak kiedyś - lekkomyślny, bez honoru i bez szacunku dla kobiet. W nagłym potoku myśli zrozumiałem, jakie zaklęcie rzuciła na mnie Vitaria - chciałem pokazać działanie klątwy Saurii, udowodnić jej, że to nie była moja wina, lecz ledwo wyciągnąłem do niej rękę, ona krzyknęła "nie zbliżaj się do mnie!". Później uchwyciły mnie konary drzewa poruszanego jej wolą. Nie byłem w stanie walczyć z siłą, jaką wzbudził w niej gniew. Jeszcze próbowałem się opierać, przemówić jej do rozsądku i błagać o szansę, lecz w jej zielonych oczach nie było dla mnie przebaczenia. Wykrzywiona w pogardzie twarz driady i jej łzy gniewu była ostatnim widokiem przed tym, gdy drzewo zamknęło mnie w swym wnętrzu na sto lat i jeden dzień, bym więcej nie mógł skrzywdzić Saurii.

AKTUALNIE
Sto lat i jeden dzień były dla mnie jednocześnie mgnieniem oka i wiecznością. Dąb utrzymywał mnie na kruchej granicy między życiem a śmiercią, gdyż nie mógł pozwolić bym umarł w jego wnętrzu, lecz jednocześnie nie zamierzał mnie rozpieszczać. To była kara, co z jednej strony rozumiałem, a z drugiej nie umiałem się z nią pogodzić - nie dostałem szansy by się wytłumaczyć i chociaż fakt, iż współżyłem z Vitarią był niepodważalny, tak moja świadomość podczas tego aktu była już kwestią sporną. Przed poddaniem się i popadnięciem w szaleństwo powstrzymywały mnie jedynie powtarzane jak modlitwa plany tego, co uczynię, gdy już będę wolny. Chciałem wszystko naprawić...
Gdy minął odpowiedni czas i nadszedł moment mojego uwolnienia, dąb pękł, a ja w jego wnętrzu usłyszałem ten dźwięk tak głośno, jakby to moja czaszka rozpadła się na kawałki pod wpływem jego nacisku. Mogłem jedynie trwać w bezruchu i czekać na to, co będzie dalej... Na moment chyba straciłem przytomność, a przywróciło mi ją uderzenie o ziemię. Wtedy po raz pierwszy od stu lat nabrałem powietrza w płuca... to było straszne. Bolesne, trudne, męczące, przerażające. Powrót do żywych okazał się trudny, bo moje ciało przez te sto lat gdy pozostawało w uwięzieniu, oduczyło się wszystkiego, co wcześniej było dla niego oczywiste. Nie wiem jak doszedłbym do siebie, gdybym nie Rumi - dziewczyna, która miała wątpliwą przyjemność być w okolicy, gdy zostałem uwolniony. Choć tamten dzień pamiętam jak przez mgłę, wiem, że wiele jej zawdzięczałem, choć mieliśmy problem się dogadać - Rumianek okazała się być dziewczyną bardzo wrażliwą i kruchą, której dobre serce nie pozwalało jej jednak porzucić obcego w potrzebie, nawet jeśli ten swym krzykiem doprowadził ją do łez. Była tak dobra, że nawet zabrała mnie do siebie, bym mógł ozdrowieć. Po drodze przyjęła pod swój dach jeszcze jednego gościa - wojownika imieniem Ronin. Podróżnik był niezwykle interesującą osobą, z którą doskonale mi się rozmawiało, zdawało mi się iż nie pochodził z Alaranii, gdyż jego poglądy, chociaż niezwykle spójne i urzekające, nie były typowe dla tego rejonu Łuski Prasmoka. Niestety nie mogłem pozostawać w towarzystwie Rumi i Ronina zbyt długo - próbując się jak najszybciej uleczyć i wrócić do pełni sił korzystałem z zaklęć w sposób nierozważny, który w połączeniu z działaniem mych tatuaży zwrócił na mnie uwagę świata duchów, dla których wyglądałem jak konające stworzenie, którego magiczne siły migoczą rozpaczliwie, starając się utrzymać w świecie żywych. By nie zamienić domu swej dobrodziejki w nawiedzone miejsce, musiałem ich opuścić. Ruszyłem w drogę, chcąc naprawić błędy przeszłości.

Dane gracza: Widugast

Nazwa użytkownika:
Widugast
Ranga:
Szukający drogi
Inne Postacie:
Sanaya, Jorge, Dżari, Skowronek, Yastre, Tioyoa, Kinalali, Ijumara, Nikolaus, Kaikomi, Rael, Mniszek, Mitra, Rianell, Sadik,
Martwe postacie:
Płeć:
Kobieta
Status:
OFFLINE
 
 
PW:
Wyślij prywatną wiadomość
Grupy:
Dołączył(a):
So sie 06, 2016 2:58 pm
Ostatnia wizyta:
N maja 06, 2018 5:56 pm
Liczba postów:
41 | Znajdź posty użytkownika
(0.05% wszystkich postów / 0.06 posty dziennie)
Ostatni post:
Inna krew.
N maja 06, 2018 4:16 pm
Najaktywniejszy w dziale:
Menaos
(Posty: 24 / 58.54% postów użytkownika)
Najaktywniejszy w wątku:
[Okolice Menaos]Drzazga w sercu.
(Posty: 24 / 58.54% postów użytkownika)
cron