Profil użytkownika Dżari

Avatar użytkownika

Ogólne

Potęga:
Imię: Dżari (Dżariel) Laki
Rasa: Anioł światła
Wiek: 177 lat


Aura

Postać anioła otacza srebrny mur. Widać w nim żelazne pęknięcia. Trudno stwierdzić czy może są one oznaką siły czy też słabości, lecz to właśnie z nich wydobywają się giętkie gałązki i łodygi w barwie barachitu. Utrzymują pęki głów kwiatów, do złudzenia przypominających róże oraz lilie, chociaż oba gatunki oblane są miedzianą powłoką. Strach jest je naruszyć w obawie, że za chwilę płatki rozsieją się wokół emanacji. Z serc roślin wydobywa się mgiełka gęstnąca przy każdym ruchu niebianina. W stanie spoczynku lśni jedynie ametystowym pyłkiem, lecz każda zmiana położenia jest w stanie całkowicie okryć wytworzony, majestatyczny obraz łagodności mleczną poświatą. Samo dno aury usypane jest cynowym piaskiem, z którego wydobywa się mocny zapach mirry, a łamie go balsamiczna woń lilii. Emanacja subtelnie lepi się do ust gorzkim smakiem, który kryje w sobie nutkę kwaśności. Na zewnątrz rozbrzmiewa śmiechem radosnych dzieci. Odnosi się wrażenie, że biegają wciąż po tych samych ścieżkach wokół muru. Ciepła w dotyku trzaska przyjaźnie płomieniami. Odbiorca od razu nabiera pewności iż nigdy się nie sparzy, dlatego też z wielką chęcią niejeden czytelnik pokusi się na dotyk. Gładka w odbiorze posiada jedynie ostre krawędzie szczelin, ale pozostaje przy tym twarda, nie do złamania. Obraz sielanki wzbudza jednakże niepokój. Zdaje się zbyt idealna, lśniąca i tylko ów złamania mogą wzbudzić pewne zastanowienie… że za murem… że za murem kryje się coś więcej.


Wygląd

Wędrowny znachor tylko na pierwszy rzut oka pasuje do swej profesji - nosi proste szaty, ma dużą torbę z lekami i nie można by go posądzić o bogactwo. Gdy jednak patrzy się na niego chociaż chwilę dłużej, dostrzega się, że nie jest to twarz biedaka, który tuła się przez całe życie. Jego oblicze jest niezwykle piękne, młodzieńcze, skóra gładka i lekko opalona na odcień złocistego brązu. Twarz ma owalny kształt i symetryczne, miękkie rysy, co w połączeniu z typowym dla jego rasy całkowitym brakiem zarostu nadaje mu bardzo młodego wyglądu. Ma wyraźne kości policzkowe i prosty, lekko szpiczasty nos, kąciki jego ust są naturalnie skierowane ku dołowi, a wykrój warg jest prosty, pasujący mężczyźnie. Niesamowicie błękitne tęczówki lśnią lekko srebrem, wyróżniając się na tle opalonej skóry jak dwa akwamaryny. Oprawa ich nie przyćmiewa ani nie podkreśla, gdyż jego rzęsy są krótkie, a brwi choć gęste, mają nieciekawy kształt, a ich złota barwa nie kontrastuje na tyle znacząco ze skórą, by stanowić jakiś atut. Tego samego koloru starego złota są jego włosy - długie do pasa, gęste, skręcające się w ciężkie loki czy też może bardziej fale. Szkoda, że tak rzadko je pokazuje, gdyż przez większość czasu nosi je splecione w warkocz i schowane pod ubraniem, ponoć ze względów praktycznych, by nie przeszkadzały przy pracy. Kilka krótszych pasm przy twarzy, których nie można jednak nazwać grzywką, zawsze wymyka mu się ze splotów i okala jego oblicze.
Jego sylwetka również nie jest typowa dla znachora. Jest może przeciętnego jak na mężczyznę wzrostu, gdyż mierzy około sześciu stóp (180 cm), lecz gdy przejrzy się jego zgrzebne szaty, widać, że jego ciało jest umięśnione i wyrzeźbione i to nie tylko wędrówką i pracą wokół gospodarstwa. To typowa sylwetka wojownika, może już trochę zaniedbanego, ale nadal zdolnego do dzierżenia miecza - ma ona kształt kieliszka do martini, z szerokimi ramionami, wąskimi biodrami, mocnymi barkami i udami. Jest umięśniony, jego klatka piersiowa jest bardzo wydatna, może nawet trochę za bardzo jak na mężczyznę (to kwestia skrzydeł), na płaskim brzuchu wyraźnie odznaczają się mięśnie tworzące nad miednicą kształt litery V. Dłonie o długich palcach muzyka są suche, ale zawsze ciepłe i nie takie szorstkie jak można by przypuszczać, czuć jednak, że należą do osoby pracującej fizycznie. Paznokcie o naturalnie długiej płytce nosi zawsze przycięte tuż przy skórze. Jego nogi są proporcjonalnej długości, nie za długie ani nie za krótkie; zgrubiała skóra na stopach świadczy o tym, że często zdarza mu się chodzić bez butów. Dzięki wrodzonej regeneracji nie ma na ciele żadnych blizn, nigdy też nie robił sobie tatuaży – ma nieskazitelną skórę. Szyję ma raczej krótką, ale niezbyt grubą, z wyraźną grdyką i niezbyt odznaczającymi się ścięgnami i żyłami.
Dżari nosi proste i funkcjonalne szaty – z reguły spodnie i osłaniającą biodra tunikę sznurowaną na torsie. Zdarza mu się przywdziać habit, gdyż jest to dla niego bardzo wygodne odzienie, ale przez to, że wiele osób myli go z mnichem, korzysta z tej dogodności sporadycznie. Nosi raczej kurtki niż peleryny. Jego ulubionym obuwiem są sandały, które w okresie jesienno-zimowym zamienia na praktyczne obuwie sięgające nieznacznie nad kostkę. Nie nosi żadnej broni – ani na wierzchu, ani w ukryciu, nie ma też żadnej biżuterii, jeśli nie liczyć bransoletki z rzemienia na przegubie lewej ręki.
Pielgrzym porusza się raczej wolno, w jego ruchach widać precyzję i opanowanie. Krok ma sprężysty, jak to młody i silny mężczyzna. Gdy kogoś dotyka, są to gesty łagodne i opiekuńcze, chociaż gdy trzeba potrafi okazać zdecydowanie. Jego głos jest wysoki, ale nie piskliwy, melodyjny i przyjemny dla ucha, wiele osób podświadomie domyśla się, że musi on pięknie śpiewać. Mówi dość cicho i nigdy nie krzyczy. Nigdy też się nie śmieje ani nie płacze, choć na jego twarzy widać odciśnięte piętno głębokiego smutku, który zbyt wiele osób myli z zadumą.


Charakter

Dżari to dobry, choć cichy i skryty mężczyzna. Jest skory do pomocy i nie ograniczy się przy tym jedynie do leczenia – jeśli ktoś go poprosi, pomoże w każdy inny sposób, czy to podczas prac gospodarczych czy służąc swoją wiedzą. Z pokorą przyjmuje to, co zostaje mu ofiarowane i nigdy nie wykłóca się o więcej. Nie żąda zapłaty za to, co robi – podróżując po świecie przywykł wręcz, że swe usługi świadczy za wikt i opierunek, czasami tylko za uśmiech, a to głównie przez to, że przebywa wśród prostego ludu. Gdyby nie ukrywał swych skrzydeł, może byłby traktowany lepiej, jak wysłannik boży, któremu należy się szacunek i wszelkie zaszczyty, lecz on tak nie chce – cały czas żyje w przeświadczeniu, że odbywa swoją pokutę. Przez to podróżuje pieszo, jeśli ma czegokolwiek za dużo oddaje to innym, często się modli i nie pozostaje zbyt długo w jednym miejscu. Pielgrzymuje, próbując odnaleźć cel swej misji – osobę, której siłą ma się stać. Cokolwiek to znaczy.
Dżari wbrew swej dobroci często pozostaje sam, na uboczu. Ten stan rzeczy mu nie przeszkadza – jest typem introwertyka i tak naprawdę zbyt wielkie towarzystwo go męczy, nie lubi też rozmawiać o niczym i gdy nie ma nic wartościowego do powiedzenia, woli milczeć. Drażnią go osoby, które mówią za dużo i – przede wszystkim – zbyt głośno. Niechętnie opowiada o swojej przeszłości i chociaż grzecznie odmawia odpowiedzi, gdy ktoś go o to pyta, często jest brany za gbura albo kogoś z nieczystym sumieniem. Kobiety, które czasami próbują poznać go bliżej przez jego niezaprzeczalną urodę, w miarę możliwości uprzejmie odtrąca – nie jest zainteresowany wiązaniem się z kimkolwiek jakimikolwiek więziami. Pielęgnuje w sobie przekonanie o tym, że przeznaczona jest mu samotność. Zupełnie inną kwestią jest to, że dopiero od kilku lat zaczął odczuwać szybsze bicie serca na widok niektórych panien i trudno jest mu się z tym odnaleźć, skoro wcześniej nie miał tego typu ciągot. W związku z tym inaczej niż „dawny on” bardziej zważa na swój dotyk i nie spoufala się tak, jak kiedyś mu się to zdarzało. Bardzo dba o to, by nie naruszać cudzej przestrzeni osobistej, bo raz, że sam za tym nie przepada, a dwa, nie chce nikogo urazić. Wbrew swej skrytości i pozornej nieprzystępności jest dość empatyczną jednostką. Jest bardzo dobrym słuchaczem, gdy ktoś chce się podzielić z nim swoimi troskami – może nie zawsze znajdzie jakąś dobrą radę, ale na pewno szczerze wysłucha, a cudze sekrety są u niego bezpieczne. Jest lojalny i honorowy, cechuje go wrodzona ogłada, lecz bez arystokratycznego zacięcia. Nie pała nienawiścią do żadnej rasy, z wyjątkiem piekielnych oczywiście, nie ma też żadnych uprzedzeń ze względu na profesję, płeć czy przekonania, o ile dana osoba jest dobra z natury i nie cieszy jej zabijanie ani sprawianie cierpienia. Lgną do niego dzieci i zwierzęta, a on również je lubi.
Jego ulubioną rozrywką jest śpiew i gra na guzhengu, chociaż tego ostatniego nie robił już od wielu lat – jest to instrument bardzo słabo dostępny w Alaranii. Bardzo lubi słuchać występów innych muzyków. Przepada też za wygrzewaniem się i drzemaniem w słońcu. Nie pija alkoholu poza rozcieńczonym winem, nie pali i nie jada mięsa, gdyż jak sam twierdzi, nie potrafi wziąć do ust czegoś, z czym jest w stanie rozmawiać. Mimo to nie narzuca się ze swoimi przekonaniami i jeśli ktoś chce przy nim zjeść pieczeń, on nie będzie nazywał go mordercą. W drugą stronę oczekuje tego samego i potrafi się zirytować, jeśli ktoś zbyt nachalnie będzie go przekonywał do zmiany przyzwyczajeń. Nie obawia się jednak konstruktywnej dyskusji na ten temat. Nie popiera przemocy – chociaż przez dziesięciolecia był wojownikiem, przed piętnastu laty złożył przysięgę, że nie weźmie miecza do ręki i nie przeleje cudzej krwi. Mimo to nie boi się ingerować w konflikty, pełni jednak w nich rolę mediatora, który stara się doprowadzić do bezkrwawego rozwiązania sprawy.

Atrybuty

Krzepa:Silny, Wytrwały, Wytrzymały,
Zwinność:Bardzo zręczny, Błyskawiczny, Precyzyjny,
Percepcja:Dobry wzrok, Czuły słuch, Czuły zm.mag,
Umysł:Żelazna wola,
Prezencja:Piękny, Charyzmatyczny,

Cechy specjalne

Nie jestem godny [S]Dżari ukrywa swe skrzydła i nie jest to tylko efekt chwilowy - nie uważa siebie za godnego przedstawiciela swej rasy i już od dziesięcioleci nie rozwinął skrzydeł, możliwe nawet, że zapomniał już jak to się robi.
Mowa zwierząt [Z]Złośliwi twierdzą, że gdyby anioł nie umiał rozmawiać ze zwierzętami, więcej uwagi poświęcałby ludziom.
Regeneracja [D]Cecha wrodzona aniołów - rany Dżariego goją się znacznie szybciej niż u przeciętnego śmiertelnika, dotyczy to zarówno cięć, otarć, jak i oparzeń, szybciej też wraca do zdrowia po ciężkiej chorobie. Jednak mimo wszystko woli unikać ran - nigdy nie wiadomo, która będzie tą niemożliwą do wyleczenia.
Droga do Nieba [D]Umiejętność przemieszczania się między Planami a Alaranią, wrodzona cecha aniołów.

Umiejętności

Walka dwiema broniami [O] Dawniej główny oręż Dżariego, z którego jednak nie korzysta od przeszło dziesięciu lat, więc wiele już zapomniał
Walka bronią białą [miecz] [O]
Uniki [M] Ta umiejętność pozostała mu o dziwo do tej pory - Dżari nigdy nie nosił zbroi, więc musiał pilnować się, by nie oberwać.
Walka wręcz [O]
Etykieta [O] Dżariemu zdarzyło się odwiedzić w życiu wiele różnych miejsc, musiał więc opanować chociaż podstawy etykiety, aby nikogo nie zgorszyć swoim zachowaniem. Nie każdą gafę można zamaskować uroczym uśmiechem.
Taniec [P] Dżari nie lubi tańczyć i generalnie nigdy dobrowolnie się tego nie uczył, jednak wyciągany na parkiet siłą przez siostry Tallasa opanował to i owo.
Śpiew [M] Dżari pięknie śpiewa - talent wokalny odziedziczył po matce. Ma wysoki, krystaliczny głos, a po niewielkiej rozgrzewce potrafi wydobyć z siebie nawet śpiew operowy. Występuje jednak niechętnie, a gdy już przyjdzie do chwalenia się umiejętnościami jego ulubionym rodzajem pieśni są długie bohaterskie sagi z dawnych lat.
Gra na instrumencie [guzheng] [W] Nietypowy instrument, na jakim gra Dżari, w wielkim skrócie przypomina dużą cytrę z ruchomymi progami, na którym gra się szarpiąc za struny i ewentualnie dociskając je do progów. Nie jest to instrument popularny w Alaranii, dlatego też anioł nieczęsto ma okazję na nim grać, jednak czerpie z tego wielką radość, a publiczność z pewnością doceni jego kunszt. Ma własny zestaw plektronów, który cały czas nosi ze sobą.
Jeździectwo [O] Wiele osób może być zaskoczonych, że anioł potrafi jeździć konno, jednak ten konkretny anioł ukrywa swe skrzydła, musiał się więc nauczyć jazdy konnej, a całe dnie spędzone w siodle zrobił swoje.
Czytanie aur [W]
Tropienie [P] Stara umiejętność, która prawie u niego zanikła.
Skradanie się [P]
Medycyna [M] Po porzuceniu życia wojownika Dżari poświęcił się nauce medycyny i dzięki przewodnictwu ojca osiągnął w tym mistrzostwo.
Przetrwanie [P]
Niebianologia [W] Jako Niebianin wie całkiem sporo o swoich pobratymcach, nie przebywa jednak tak często w Planach, jak co niektórzy, przez co nie są mu znane niektóre niuanse, zwłaszcza kwestie związane z polityką.
Piekelnologia [P] Kiedyś, gdy jeszcze ścigał Piekielnych, wiedział o nich całkiem sporo, teraz jednak już wypadł z obiegu.
Akrobatyka powietrzna [O] W ogromnych skrzydłach anioła drzemie siła, którą ten z zadziwiającą skutecznością wykorzystuje. Młynki, beczki, pikowanie, latanie w ciasnej zabudowie, jest w stanie zrobić większość z tych rzeczy. Kosztowało go to lata prób i błędów, ale z pewnością się opłaciło. Ostatnimi czasy sztukę tę zaniedbał.
Kulturoznawstwo [O]
Gimnastyka [O]
Anatomia [W]
Poliglotyzm [P] Zna bardzo dobrze mowę Niebian i pojedyncze zdania w języku Piekielnych.
Prace gospodarcze [O] Rąbanie drewna, zajmowanie się drobnym inwentarzem, obsługa kosy i inne tego typu zajęcia. Dżari może bez trudu pomagać w gospodarstwie, można mu też zostawić je na kilka dni bez obaw, że coś zepsuje. Na dłużej mogłoby to się jednak okazać ryzykowne.

Magia

        Sposób rzucania zaklęć: Rozkazy
Ognia [A]Dziedziny ognia anioł nauczył się od Dżariela. Mag sam wyszedł z propozycją nauki, gdy jego przyjaciel wszedł na drogę wojownika, uznając, że władza nad tym konkretnym żywiołem jest najlepszym wyborem dla miecza na służbie Pana. Dżari potrafi wzniecić jak i zgasić ogień, potrafi naginać go również do swojej woli, nie zna jednak żadnych potężnych efektów i z pewnością nie puści z dymem całej wioski.
Dobra [A]Magia Dobra nazywana jest również Magią Niebiańską, nie powinno więc nikogo dziwić, że anioł zna ją całkiem dobrze. Zaklęcia z tej dziedziny opanował dzięki ojcu jeszcze jako dziecko, potrafi zsyłać błogosławieństwa jak i zwalczać negatywne skutki magii, z jej pomocą również uzdrawia.
Życia [A]Zaklęcia z tej dziedziny Dżari również poznał dzięki naukom ojca. Wykorzystuje je głównie do leczenia.

Magiczne przedmioty

Towarzysz


Historia

Gdyby w przyszłości historia Dżariego miałaby być pieśnią, a utalentowany bard chciałby zacząć od niej swój występ, zapowiedziałby ją tymi słowy: “Chodźcie i posłuchajcie historii trzech przyjaciół, których los skierował przeciw sobie. Trzech mężczyzn, którzy mieli wszystko, ale im to odebrano. Chodźcie posłuchać historii o tych, którzy byli jak bracia, chociaż urodzili się w innych rodzinach. O tym, jak jedna tajemnica może zniszczyć wszystko.”
Zdawać by się mogło, że przyjaźń tej trójki będzie trwała wiecznie, że jeden za drugiego odda życie, a podczas rodzinnych uroczystości będą oni zajmować miejsca należne braciom. Było to dość dziwne trio, bo choć wszyscy byli w podobnym wieku, mieli podobne korzenie, to jednak każdy z nich był wyjątkowy. Chociaż nie, to też nie do końca prawda: dwóch z nich nosiło to samo imię - Dżariel. Całe szczęście wybrnęli z tego z prawdziwą gracją - starszy chłopak pozostał przy pełnej formie imienia, młodszego zaś (najmłodszego z całej trójki) wołano zdrobniale Dżari. Jednak wróćmy do początku.
Dżari urodził się jako drugie dziecko w rodzinie. Gdy on przyszedł na świat, jego starsza siostra Lita była już panną na wydaniu. Jego rodzice nie byli arystokratami, nie stanowili też dna niebiańskiego społeczeństwa - byli pośrodku. Ojciec swego czasu zajmował się magią, matka zaś była uzdolnioną w wielu dziedzinach artystką - talent po niej odziedziczyła Lita, której głos stanowił prawdziwą pochwałę boskiego stworzenia. Dżari nie poszedł tą samą drogą, co siostra, gdyż może i miał głos wysoki i czysty, ale nie potrafił go używać. Już jako dziecko było dość… wycofany. Cichy, spokojny, stroniący od towarzystwa. Z początku jego rodzice martwili się o swoją pociechę, zastanawiali się, czy przypadkiem nie jest z nim coś nie tak, w końcu jednak doszli do wniosku, że po prostu na tym polega jego urok, nie próbowali na siłę go socjalizować, starali się tylko zaznajomić go z jak największą ilością możliwości, z jakich będzie musiał wybierać jako dorosły. Już jako dziecko był uczony magii, wszelkich nauk ścisłych, sztuki, w tym nade wszystko gry na instrumencie i śpiewu, do których miał szczególny dryg. Wychowywał się praktycznie samotnie. Do czasu.
Dwaj przyjaciele Dżariego, Dżariel i Tallas, znali się praktycznie od kołyski. Starszy z nich, Dżariel, był na pierwszy rzut oka bardzo wyniosłym młodzieńcem, poruszającym się z gracją i godnością. Od najmłodszych lat szkolono go na maga, gdyż miał do tego naturalny talent. Jako jedynak lubił towarzystwo wąskiego grona zaufanych przyjaciół i przedkładał je nad rzesze znajomych, których mógł mieć. Tallas był raptem rok młodszy od Dżariela i cztery lata starszy od Dżariego. Jego rodzina była bardzo liczna, lecz mimo to był on jedynym synem, otoczonym wianuszkiem sześciu starszych sióstr. Od razu dał się poznać jako osoba żywiołowa, przy której Dżariel również robił się bardziej energiczny. Otoczony w dzieciństwie prawie samymi kobietami wybrał dla siebie drogę wojownika.
Dwaj starsi przyjaciele długo przekonywali do siebie introwertycznego Dżariego. Chcieli go poznać, gdyż różnica wieku między nimi była niewielka, a chłopak robił dobre wrażenie, wywołany mówił z sensem i miał wiele zainteresowań. Gdy w końcu dopięli swego, byli nierozłączni jak rodzeństwo syjamskie, zdarzało się, że we trójkę spędzali całe dnie, nocując w razie potrzeby w tym domu, do którego było najbliżej. Rodzice Dżariego nie zabraniali synowi tych kontaktów, cieszyli się wręcz, że chłopak w końcu znalazł sobie przyjaciół: ciężko całe życie spędzić w samotności.
Lata mijały, cała trójka wydoroślała. Dżariel został cenionym wśród Niebian magiem, który nigdy nie spoczął na laurach i cały czas poszerzał swoją wiedzę, z entuzjazmem angażował się również w politykę. Biblioteka w jego domu zajmowała więcej miejsca niż salon do przyjmowania gości, tam prowadzono większość dysput, by mieć pod ręką najpotrzebniejsze woluminy, anioł zaś niejednokrotnie pracował w niej tak długo, że zasypiał w swoim ulubionym fotelu. Tallas ukończył trening, nie został jednak wysłany w teren: pozostał na miejscu i pomagał w szkoleniach młodszej kadry, gdyż mimo porywczego charakteru miał na nich bardzo dobry wpływ i nieskończone pokłady cierpliwości w stosunku do tych bardziej opornych. Szybko się ożenił, co nikogo nie zdziwiło. Dżari zaś robił wszystko po trochu: w młodszych latach uczony sztuki i pobieżnie magii, pod wpływem Tallasa podjął naukę walki. Nie spodziewał się, że będzie to dla niego dobre rozwiązanie, gdyż w jego rodzinie od wielu pokoleń nikt nie dzierżył broni, okazało się jednak, że ma do tego talent, a dwa miecze w jego rękach stają się niezwykle potężną bronią. Znajdując w walce swój sposób na życie, zaniedbał na pewien czas wpojone mu wcześniej nauki, zaczął specjalizować się w magii, która mogłaby okazać się przydatna na ziemi, zaniedbując przy tym pozostałe dziedziny. Przestał śpiewać, zaś gra na guzhengu stała się dla niego przyjemnością, na którą nie zawsze znajdował czas. Rzadko bywał w rodzinnym mieście, wysyłany to tu, to tam, z różnymi misjami, które wymagały zarówno umiejętności walki, jak i swoistej delikatności, która go cechowała. Gdy już wracał na dłużej, czas dzielił równo pomiędzy rodzinę, przyjaciół i naukę, którą dalej kontynuował: z każdą kolejną wizytą na ziemi przekonywał się, że jeszcze wiele przed nim i jeśli chce dobrze wykonywać swoje obowiązki, musi zdobywać nowe umiejętności. I tak uczył się tropienia, sztuki przetrwania, powożenia… Nigdy nie wrócił do domu z kobietą, zbyt nieśmiały i zbyt zajęty, by sobie takową znaleźć, o co matka miała do niego trochę żal, ale też nie zamierzała go na siłę swatać, w nadziei, że gdy jej ukochany syn trafi na tą jedyną, będę o nią walczył.
Mijały dziesięciolecia, życie trójki przyjaciół stało się stabilne i może wręcz zakrawało na rutynę. Dżari jednak, wracając po kilkutygodniowych nieobecnościach, zaczął dostrzegać zmiany w swym starszym przyjacielu. Dżariel mocno schudł i zmarniał, zrobił się nerwowy, a ręce lekko mu drżały. Nikt się tym zbytnio nie przejmował, gdyż mag miewał takie stany już kilkakrotnie: jeśli jakieś zagadnienie wymagało głębszej analizy czy lepszego przygotowania, Dżariel poświęcał mu cały swój czas i często podupadał wtedy na zdrowiu. Tym razem jednak Dżari był pewien, że za złym stanem przyjaciela kryje się coś więcej. Zapytał go o to, dostał jednak dość tajemniczą odpowiedź.
- Tak, coś jest na rzeczy - przyznał Dżariel. - Ale nic nie mówię, by nie zapeszyć.
Młodszy anioł nie naciskał - wierzył w zdrowy rozsądek maga i jedynie zasugerował mu, by bardziej o siebie dbał. Później niestety przyszło mu żałować, że w tym konkretnym momencie nie był bardziej stanowczy i nie naciskał.
Dżari zdążył już przywyknąć, że do jego domu wpada zdyszany goniec i krzyczy coś o pilnych rozkazach, i że anioł ma się stawić “już, teraz, natychmiast”, dlatego tamtego dnia nie poczuł niepokoju. O wyznaczonej porze stawił się, aby przyjąć nowe zlecenie, na miejscu jednak już czekał Tallas. Obaj przyjaciele zrobili się niespokojni: starszy nigdy nie wyściubił nosa poza koszary, młodszy zaś zawsze pracował w pojedynkę. Szybko dowiedzieli się, co było powodem wezwania. A raczej kto. Dżariel. Rozkazy były mętne i niejasne, nikt im niczego nie wyjaśnił i zakazano pytać o szczegóły.
- Wasz przyjaciel zrobił coś, czego robić nie powinien - usłyszeli. - Przed odpowiedzialnością zbiegł na ziemię. Wy dwaj znacie go najlepiej, dlatego to wam powierzone zostaje zadanie znalezienia go i przyprowadzenia tutaj. Działajcie razem albo osobno, wasza wola, macie go jednak sprowadzić z powrotem. Weźcie te sygnety, Dżariel to potężny mag, lepiej by was chroniły.
To było wszystko, co im powiedziano. Dżari jakoś przełknął to, że nie chciano wyjawić im nic więcej, Tallas jednak stracił nad sobą panowanie i prawie przeszedł do rękoczynów, powstrzymało go jedynie chłodne spojrzenie Dżariego. Z budynku wyszli razem, milczący, na ulicy zaś obiecali sobie, że spotkają się następnego dnia rano, aby omówić szczegóły misji.
Dżari nie pamiętał, by kiedykolwiek wcześniej czy później krzyczał, jednak tamtego wieczoru zrobił wyjątek. Rozpacz, która nim targała, sprawiła, że krzyczał i płakał, miotając się po domu. Cierpiał, gdyż kazano mu polować na najlepszego przyjaciela i chociaż nie wydano jeszcze wyroku śmierci, tajemniczość przełożonych wywoływała w nim olbrzymie obawy. Cały czas nie mógł zapomnieć rozmowy sprzed kilku zaledwie dni, gdy mógł jeszcze wypytać o wszystko Dżariela i odwieść go od błędu, jaki popełnił.
Następnego dnia spotkali się w domu Tallasa. Zdawało się, że obaj nie zmrużyli tej nocy oka. Tallas zbadał pierścień, który otrzymał na czas wykonywania misji: maskował on aurę anioła i sprawiał, że był podobny do śmiertelnika, nie było widać jego skrzydeł ani świecących oczu. Taki sam sygnet otrzymał Dżari, dla niego jednak przeznaczenie błyskotki było oczywiste - nieraz korzystał z niej podczas misji na ziemi. Razem z Tallasem długo rozmawiali nad tym, co się stało i co należy czynić dalej. Starszy anioł nalegał, by na ziemi rozdzielili się i szukali w pojedynkę - miał nadzieję, że dzięki temu szybciej znajdą Dżariela. Zasugerował też, by nie wracać z nim od razu do Planów, a wcześniej połączyć się i wyruszyć w drogę we trójkę. Młodszy przyjaciel zgodził się z jego tokiem rozumowania, biorąc pod uwagę również to, że sam nie za dobrze radził sobie pracując w grupie.
Jeszcze tego samego dnia obaj mężczyźni pożegnali się ze swoimi rodzinami i zeszli na ziemię, szukać trzeciego z nich, który bóg jeden wie, co zrobił i gdzie przebywał.

AKTUALNIE:
Dżari podjął trop Dżariela prawie od razu po zejściu na ziemię i podążał nim całymi miesiącami, lecz nie przybliżył się przez ten czas ani odrobinę do celu. Mag był sprytny, potrafił zwieść swego przyjaciela i kupić sobie czas, dlatego też za każdym razem, gdy jego konfrontacja z wojownikiem miała wkrótce nastąpić, potrafił wymyślić fortel, który skutecznie odwlekał moment spotkania. I tak grali ze sobą w kotka i myszkę, aż w końcu Avra zagrał kartą, która prawie zakończyła pościg - Dżari stracił trop. Nastąpiło to w okolicach Meot, w niewielkim miasteczku zwanym Nawią. Akurat trwały dożynki, a Laki liczył, że dzięki mnogości przyjezdnych biorących udział w zabawie dowie się w końcu czegoś, co pozwoli mu podjąć poszukiwania.
Tak poznał Laurę - niewidomą bardkę poruszającą się na wózku. Po prostu spotkali się na ulicy, gdy anioł zabawiał miejscowe dzieciaki. Rozmawiali ze sobą do późna, Dżari ośmielił się nawet zaśpiewać dla niej przed publicznością, czego do tej pory nie czynił. Rozstali się obiecując sobie, że spotkają się następnego dnia rano, lecz bardka nie pojawiła się w wyznaczonym miejscu o wyznaczonym czasie. Zaniepokojony Dżari zaczął jej szukać, znalazł jednak tylko jej skrzypce porzucone gdzieś na przygotowanych do festynu stołach. Kolejne tropy zaprowadziły go w końcu do położonego za miastem, opuszczonego wodnego młyna. Tam już na niego czekano - najemne zbiry i upadły anioł, którzy chcieli wzbogacić się na jego śmierci, a Laura posłużyła im za wabik. Dżari toczył z nimi długą i nierówną walkę, którą w końcu przegrał. Ciężko ranny i nieprzytomny został spętany i zawleczony do młyna, gdzie przetrzymywano również porwaną dziewczynę. Tam ujawnił się kolejny członek tego spisku: lich. Wspólnicy w zbrodni chcieli zabić porwaną parę i wzbogacić się na sprzedaży ich ciał nekromantom i czarnym magom. Całe szczęście Dżari zdołał się oswobodzić i pokonać ich pomagierów, gdy jednak nadszedł czas konfrontacji z głównym przeciwnikiem, do walki wmieszała się jeszcze jedna osoba: Maya, kelnerka z karczmy, w której anioł przez ostatnie dni nocował. Dziewczyna nieroztropnie zaczęła szukać anioła, gdyż była w nim zadurzona i liczyła na spotkanie podczas festynu... Jednak swe poszukiwania prawie przypłaciła życiem, gdy upadły anioł Xanoth wziął ją za zakładniczkę - została wtedy zraniona mieczem tak przesiąknięty magią zła, że zadane nim cięcia się nie goiły. Dżari zdołał zgładzić piekielnego, lecz nie miał sił na wyleczenie Mayi, z której powoli ulatywało życie. Zabrał ją do Laury, gdyż wiedział, że bardka zna się na magii leczniczej - widział to dzień wcześniej, gdy pomogła pobitemu w karczmie mężczyźnie. By jednak zaklęcie się udało, potrzebna była broń, którą zadano ranę dziewczynie - Dżari wrócił więc po nią... A gdy tylko na moment spuścił z oka swoje podopieczne, pojawił się przy nich lich. Co zaskakujące, nie miał względem nich wcale złych zamiarów - nie był w stanie skrzywdzić Laury, gdyż jej rodzinie zawdzięczał życie. By więc spłacić swój dług, uleczył i ją i Mayę, po czym po prostu zniknął nim Dżari zdołał wrócić z pustymi rękami, gdyż miecz Xanotha wyparował... Miał odnaleźć się wiele miesięcy później, w zupełnie innych i znacznie gorszych okolicznościach...
Po dojściu do siebie i odzyskaniu przez anioła sił cała trójka mogła wrócić do miasta. Dzięki Mayi zdołali odnaleźć wózek Laury, a bardka i wojownik obiecali sobie, że dalszą podróż odbędą razem. Oprócz tego obiecali sobie również wspólny występ, który odbył się tego samego wieczoru - ona grała na swoich skrzypcach, a on śpiewał. Razem brzmieli tak dobrze, że nikt nie śmiał odmówić im braw. W ten sposób zatarli wspomnienia traumatycznych wydarzeń, które rozegrały się w opuszczonym młynie za miastem - mogli spokojnie odpocząć w nocy i następnego dnia powrócić do powierzonego Dżariemu zadania, w którym Laura zdecydowała się mu pomóc. Żadne z nich nie spodziewało się jednak, że los podsunie im niezwykle przydatny trop praktycznie pod sam nos - anioł został z samego rana rozpoznany przez mężczyznę, który oświadczył, że widział nie tak dawno temu kogoś z ich rasy. To był Dżariel, bez wątpienia. Kierował się ponoć w stronę Trytonii i to tam udała się poszukująca go para.
Wydarzenia rozegrane w portowym mieście były bardzo znaczące dla dalszych poszukiwań, choć w pierwszej chwili nic na to nie wskazywało. Ledwo Dżari wylądował, zaraz został wmieszany w walkę - napadnięty został przypadkowy przechodzień, a on jako osoba praworządna nie mógł stać bezczynnie. Okazało się, że trafił przez przypadek na dawnego znajomego Laury oraz poszukiwanego w całej Alaranii maga dźwięku w jednej osobie. Za kimś takim kłopoty ciągną jak ścierwojady za lwem - nie minęła chwila, gdy doszło do kolejnej walki, tym razem z łowcą nagród, który władał magią pustki tak sprawnie, że prawie pokonał i czarodzieja i anioła. Do starcia wplątała się jednak jego konkurencja: wojownicza Pokusa i jej pomagierzy. Jeden z nich, diabeł o charakterze figlarza, związał się z Dżarim w walce. Miał on coś, co zadziałało na Lakiego jak najlepszy wabik - żurawia z papieru. Niepozorna figurka sprawiła, że w anioła wstąpiły nowe siły. W walce zaczął dominować, a gdy diabeł rzucił się do ucieczki, on pognał za nim. Ledwo jednak oddalił się od Laury i maga dźwięku Quirrito, został ogłuszony. Gdy odzyskał przytomność, był w innej części portu, w dłoniach trzymał papierowego żurawia, o którego tak walczył, a obok niego leżał martwy diabeł. Dżari nie pojmował co się wydarzyło, lecz nie myślał o tym by dociekać przyczyn i skutków - właśnie wszedł w posiadanie wiadomości od Dżariela. Była ona skąpa, lecz dawała więcej nadziei niż jakikolwiek inny trop, na które wcześniej natknął się Laki. Na karteczce napisane zostały jego pismem słowa "zawróć" i "uważaj na siebie", przy czym pierwszy rozkaz został przekreślony. Poniżej namalowano symbol - deltoid z krzyżem. Dżari zdecydował się podążyć tym tropem po odnalezieniu Laury... Lecz jej nigdzie nie było. Laki wnet zrozumiał, że więcej jej nie ujrzy. Poważnie go to zmartwiło, lecz nie miał czasu rozpamiętywać rozłąki - zaraz wyruszył na dalsze poszukiwania.
Kilka tygodni później złotowłosy wojownik był już w Ostatnim Bastionie. Przebywając w mieście nieustannie czuł obecność Piekielnych, która stała się wręcz męcząca, a na dodatek co chwilę czuł też dziwne wyładowania magii, które powtarzały się w nieregularnych odstępach czasu. Tam też Dżari spotkał dwie osoby, które udzieliły mu pomocy: jedną z nich był elf Phelan, który rozpoznał tajemniczy symbol z wiadomości Dżariela. Drugą zaś była Shantti - elfia tancerka, która przez przypadek została wmieszana do walki między Dżarim a przypadkowo zdawać by się mogło napotkanym diabłem. Do walki tej wmieszała się poza tym jeszcze jedna bardzo ważna osoba – Tallas, który ścigał tego Piekielnego. Powitanie przyjaciół było szczere i radosne, radość jednak nie trwała długo: Tiirun zasugerował, że wszystko wskazuje na Upadek Dżariela i muszą pogodzić się z możliwością zgładzenia go na miejscu, przed czym Dżari czuł olbrzymie opory. By więc zyskać chwilę czasu na pozbieranie myśli cała trójka udała się do kryjówki Shantti, usytuowanej w jednym z wielu opustoszałych budynków. Tam anielski wojownik i elfia tancerka zbliżyli się do siebie i zaprzyjaźnili - na jej prośbę Laki zabrał ją na krótki lot nad miastem, ona pokazała mu gwiazdy i podniosła go na duchu. Później zaś cała trójka wybrała się na poszukiwania symbolu z wiadomości Dżariela. Dotarli do zrujnowanego budynku, w którym spotkali tajemniczego mnicha, który najwyraźniej znał poszukiwanego maga i co więcej, całkiem sporo wiedział również o Dżarim. Szantażem zmusił ich, by poszli razem z nim w podziemia. Tam wyjawił swoje imię, Nehiel, przyznał też, że jest aniołem i że nie do końca jest ich wrogiem, lecz najwyraźniej nie chciał też być z jakiegoś powodu brany za przyjaciela. Wskazał aniołowi i elfce drogę, sam jednak nie poszedł dalej.
Spotkaniu przyjaciół z początku towarzyszyło napięcie, które szybko ustąpiło miejsca szczęściu i uldze. Mężczyźni padli sobie w ramiona ciesząc się, że po tak długiej rozłące znów są razem. Wbrew podejrzeniom Tallasa, Dżariel nie upadł, lecz opuścił Plany, gdyż nie był w stanie wykonać powierzonego mu zadania. Przy zachowaniu największej dyskrecji miał on znaleźć zdrajcę, którego ruchy wysłały wielu młodych wojowników na śmierć. Dżariel - ku własnemu zdziwieniu i rozpaczy - odkrył, że to Tallas wszystkim kierował. Skonfrontował z nim swoje podejrzenia, Tiirun jednak niczemu nie zaprzeczył, a wręcz wykpił maga i ostrzegł go, że jeśli ujawni prawdę, głową odpowie za to najpierw Dżari, a dopiero potem mag we własnej osobie. To pchnęło Avrę do ucieczki bez informowania nikogo o swoich planach.
W tych okolicznościach konfrontacja była jedynie kwestią czasu. Tallas skrzyknął swych pomagierów i odnalazł dawnych przyjaciół w labiryntach korytarzy. Za przewodnika służył mu Nehiel, którego wcześniej zdołał pojmać i przemocą oraz eliksirami zmusić go do współpracy. Mnich spróbował czarami oddzielić grupy Tallasa i Dżariego, doprowadził jednak tylko do tego, że Laki został zamknięty po jednej stronie bariery razem z Tiirunem, a Dżariel i Shantti po drugiej. Obie grupy stoczyły zaciekłą walkę, na koniec której tylko cztery najważniejsze postaci stały jeszcze na nogach... Czy też pięć, jak się wkrótce okazało. Bo gdy mag i tancerka czekali, aż bariera opadnie i będą mogli wspomóc swego przyjaciela w walce ze zdrajcą, zza pleców Dżariego wychynął diabeł, który zarzucił na niego sieć, uniemożliwiając mu dalszą walkę. Chwilę później bariera opadła, a Dżariel nie zastanawiając się wiele ruszył na pomoc Lakiemu. Zabił zaklęciem zdradzieckiego diabła, po czym odepchnął złotowłosego wojownika i przyjął na siebie wymierzony w niego cios. Ostrze Tiiruna przeszyło na wylot jego pierś. Rana, choć bardzo groźna, byłaby możliwa do wyleczenia wspólnymi siłami Dżariego i Dżariela... została jednak zadana mieczem, którego wcześniej używał Xanoth – przez magię, którą nasycony został oręż, Avra był nie do uratowania, był jednak w stanie jeszcze przez jakiś czas utrzymywać przytomność, by móc pożegnać się z przyjacielem...
Walka Dżariego i Tallasa trwała dalej, żaden z nich nie chciał ustąpić, włócznik dążył do zgładzenia swego oponenta, a Laki do rozbrojenia go i oddania w ręce sprawiedliwości. Tylko przypadek przesądził jednak o wyniku walki – miecz w rękach Tiiruna pękł, a przez to Dżari zadał mu śmiertelny cios. Tallas był już jednak w tym momencie Upadłym – jego przemiana nastąpiła w momencie, gdy śmiertelnie ugodził Dżariela. Laki nie był w stanie roztrząsać zbyt długo zadanej śmierci, gdyż wiedział, że czeka na niego Avra, podtrzymywany przy życiu przez Shantti. Dopadł zaraz do nich i spróbował mimo wszystko uleczyć ranę przyjaciela, trud był jednak daremny. Dżariel odwiódł go od tych prób i poprosił Lakiego o jedną ostatnią przysługę: chciał usłyszeć jego śpiew. Dżari spełnił tę prośbę i pożegnał przyjaciela najwspanialszą pieśnią, jaka przyszła mu wtedy do głowy. Trwał przy nim, aż nie zamieni się w czyste światło, dopiero wtedy nadszedł czas na łzy, żal i ból. Gdyby nie obecna przy tym dramacie Shantti, kto wie, może Laki pozostałby w labiryncie korytarzy aż do własnej śmierci z wycieńczenia i rozpaczy, ona jednak była w tamtym momencie dla niego podporą, dzięki której był w stanie iść dalej. Na jej prośbę uleczył Nehiela i we trójkę opuścili podziemia, w których rozegrał się dramat trójki przyjaciół. Razem dotarli do świątyni Pana, gdzie mogli dojść do siebie – Dżari wyleczył do końca rany mnicha, sam również zaznał odpoczynku. Cała trójka otrzymała pomoc od kapłana i chłopaka, którzy byli akurat w przybytku bożym. Rany na ich duszach miały goić się jeszcze przez długi czas, fizycznie jednak szybko wrócili do siebie, a gdy najgorsze mieli już za sobą, nastąpił moment pożegnań - Dżari musiał wracać do Planów, by zdać raport z tego co się wydarzyło i opowiedzieć rodzinom tragicznie zmarłych przyjaciół o tym co zaszło. Anioł przed odejściem podarował Shantti jedno ze swych piór i obiecał jej, że jeszcze kiedyś się zobaczą.
W Planach Dżari długo dochodził do siebie po stracie, jakiej doznał. Pod wpływem przeżyć złożył przysięgę, że już nigdy nie weźmie miecza do ręki i nie przeleje niczyjej krwi. Wojowanie zamienił na medycynę i jako znachor żył kilkanaście lat nim Pan ponownie powierzył mu misję, przemawiając za pośrednictwem jego ojca. Nakazał on Lakiemu udać się na pielgrzymkę, podczas której odnajdzie osobę, dla której stanie się siłą i podporą. Nie określił celu ani czasu, po prostu anioł miał wędrować i czynić dobro aż nie trafi spełni swej misji. W ten oto sposób Dżari ponownie pojawił się w Alaranii, po której tuła się od wioski do wioski jako wędrowny znachor.

Dane gracza: Dżari

Nazwa użytkownika:
Dżari
Ranga:
Przybysz z Krainy Rzeczywistości
Nagrody:
ObrazekObrazek
Inne Postacie:
Sanaya, Jorge, Skowronek, Yastre, Tioyoa, Kinalali, Widugast, Ijumara, Nikolaus, Kaikomi, Rael, Mniszek,
Martwe postacie:
Płeć:
Kobieta
Status:
OFFLINE
 
 
PW:
Wyślij prywatną wiadomość
Grupy:
Dołączył(a):
Pn lis 17, 2014 11:12 pm
Ostatnia wizyta:
Wt gru 12, 2017 12:42 am
Liczba postów:
75 | Znajdź posty użytkownika
(0.10% wszystkich postów / 0.07 posty dziennie)
Ostatni post:
[Z dala od miast] Jak miedź brzęcząca
Pn gru 04, 2017 8:27 pm
Najaktywniejszy w dziale:
Ostatni Bastion
(Posty: 32 / 42.67% postów użytkownika)
Najaktywniejszy w wątku:
[Miasto] Lamento eroico
(Posty: 32 / 42.67% postów użytkownika)
cron