Profil użytkownika Medard

Avatar użytkownika

Ogólne

Potęga:
Imię: Medard Alaric Ulric von Karnstein de Nasfiret
Rasa: Wampir czystej krwi
Wiek: 150


Aura

Platyna twarda niczym najlepsza stal połyskująca jeszcze względną świeżością, rozpłynie się przed twoimi oczyma, sięgając samego horyzontu. Tam lśni dorównujący jej w nieustępliwości obsydian, odbijając się w gładkich połaciach szlachetnego metalu. Obraz wydaje się prostym, wręcz surowym, zupełnie jakby swoją szlachecką prezencją odpychał cię przed bliższymi oględzinami, gdy jednak przyjrzysz się uważniej zachowując wszystkie zasady dobrego wychowania, uda ci się dostrzec kruszyny cyny skrzące się nieregularnie, przemieszane z giętkimi smużkami srebra i ubarwione ostrymi w dotyku pociągnięciami żelaza. Smak powietrza jest tu ciężki i lepki zupełnie jak przed tropikalną burzą. Niby da się wyczuć posmak łagodności, jednak to gorycz zakończy bukiet, w efekcie kradnąc prawie całą uwagę. Tak przynajmniej myślałeś. Wtedy w twe nozdrza uderzy metaliczny odór krwi, a krzyk agonii prawie namacalnie rozedrze w strzępy otaczający cię świat. Jeszcze tchnienie minie nim wyrównasz oddech próbując się uspokoić i pojąć czego świadkiem właśnie byłeś.


Wygląd

Medard to wysoki mężczyzna o przeciętnej posturze z przechyleniem szali na umięśnioną. Mierzy bowiem sążeń i dwa palce (ok. 188 cm) przy dwóch cetnarach i kamieniu masy (ok. 90 kg). Skóra na jego dłoniach nie należy do najmiększych co świadczy o tym, że swoje przepracował. Kilka palców zdobią sygnety z herbem Aflaque - wyjącym czarnym wilkiem w tarczy (w klejnocie dwa skrzyżowane nadziaki).
Pociągła twarz z kilkudniowym zarostem zapada w pamięć ze względu na charakterystyczne ostre rysy twarzy. Spod lekko opuszczonych powiek na świat spoglądają zmęczone oczy barwy lasu, który powoli pochłania ciemność nocy. W nich, mimo wieku krwiopijcy, nadal widnieje blask, świadczący o tym, że żyje. Dość krótko ścięte włosy niby są dokładnie rozczesane, ale jednak pozostawione w niewielkim nieładzie. Przywdziewa zazwyczaj ubrania w stylu łowiecko - wojskowym, aniżeli wymuskane szaty arystokratów. Niekiedy nawet, jeśli sytuacja tego wymaga, ubiera oficjalne szaty znane u wampirów, chociaż za takowymi bynajmniej nie przepada. Zdarza się też, że kompletnie nie przywiązuje wagi do swojego uniformu, wszak zamiast prowadzić dzienny tryb życia, doba jego trwa w nocy.

Jak każdy wampir, tak i Medard posiadł zdolność przemiany w zwierzę. Przedstawiciel tak znaczącego rodu, wywodzącego się w linii prostej od pierwszego wąpierza, jaki kiedykolwiek stąpał po tym padole, potrafi przybierać dwie formy: nietoperza i wilka.

Nietoperz: Na pierwszy rzut oka forma ta nie różni się pod przeciętnego osobnika gatunku Desmodus rotundus, czyli wampira zwyczajnego za wyjątkiem zielonych ślepi wpatrujących się w tego, kto akurat spostrzegł krwiopijcę oraz nieco większych rozmiarów. Zwierzak ten osiąga bowiem około dwa razy większe gabaryty aniżeli przeciętny nietoperz tego gatunku. Mierzy bowiem jakieś 4 palce (ok. 20 cm) przy rozpiętości błoniastych skrzydeł równej jednemu łokciowi i dwóm palcom (ok. 70 cm). Ważący pół funta (ok. 200 g) ssak jest też nieco ciemniejszy, maści przypominającej myszatą.

Wilk: Zdolność tę książę nabył przy użyciu tajemniczego Wilczego Berła, które znalazł w obleganej przez Nefalimów Brezenie. Zwierzę rozmiarami przypomina bardziej wilkora Canis dirus, aniżeli wilka szarego Canis lupus, (obydwa powszechnie występują na terenie Karnsteinu). Melanistyczny basior mierzy jakiś łokieć i dwie piędzie (ok. 1 metr) w kłębie przy długości ciała równej jednemu sążniowi i jednemu palcowi (~1,83 m). Pies waży jeden cetnar i trzy kamienie (ok. 70 kg). Na widza łypie również zielonymi oczyma.


Charakter

Nie jest to typowy błędny rycerzyk z lancą wyciągniętą przed siebie rozwalający wszystko, co się nawinie i nie zdąży czmychnąć przed zagrożeniem tam, gdzie rośnie przysłowiowy pieprz jadeitowy. Uważa bowiem, iż wojny to ostateczność dopuszczalna dopiero wtedy, gdy wszelkie inne sposoby zawiodą bądź okażą się nierealne do wykonania. Bandytyzm natomiast należy tępić wszelkimi dostępnymi środkami i za każdą cenę. Książę odznacza się także wysublimowanym poczuciem humoru, szczególnie czarnego i wisielczego, typowego raczej dla nekrusów bądź liszów, u wąpierzów rzadko spotykanego w tej postaci. Może właśnie dlatego na jego ustach zagościł szyderczy uśmieszek cynika. Także materializm -wydawać by się mogło tak charakterystyczny dla śmiertelników czy smoków- nie jest mu obcy – ba, nawet przyswoił go sobie, gdyż nie wiadomo kiedy może się przydać, chociaż twardo kalkuluje, rozważa ważniejsze „za” i „przeciw”, rzadko podejmuje decyzje „na pałę” czy wynikające z pośpiechu. Medard nie przywykł kupować kotów w workach, wpierw musi towar obejrzeć, obadać nim dojdzie do transakcji. Typowy makiawelista wyznający zasadę „cel uświęca środki”, gdyż „lepiej być lisem, niż martwym lwem”. Nie przekreśla istot rozumnych ze względu na przynależność rasową, narodowościową czy etniczną - nie od dziś wiadomo, iż to wnętrze osoby liczy się najbardziej, a każdy niech żyje sobie w spokoju, czy jest śmiertelnikiem, elfem czy smokiem. Czy wobec wszystkich istot książę podziela owe przekonania? Nie – Demarczycy tak zaleźli jego krajowi za skórę, iż Medard nie ma o nich nic dobrego do powiedzenia. Te pazerne, podłe, spiskujące szczury (nie, żeby książę miał cokolwiek przeciw sympatycznym gryzoniom) powinny być zmiecione z powierzchni tej oraz –jeśli gdzieś jeszcze trafiły- innych łusek prajaszczura! Pospolitych bandytów należy karać –jeżeli nie śmiercią, bo co komu po szumowinach-, to długoletnią katorgą: czy to na galerach, w kamieniołomach, kopalniach bądź też jako przymusowe mięcho armatnie! Dura lex, sed lex, a jeśli coś się komuś nie podoba – zawsze może opuścić księstwo. Jak na władcę z prawdziwego zdarzenia przystało, racjonalnie, trzeźwo ocenia wszystko, z czym przyjdzie mu się mierzyć, a wszelkie zabobony czy przesądy traktuje jako objaw zacofania i zapóźnienia cywilizacyjnego. Dlatego tępi wszelkie objawy niepokojących kultów na pograniczu zdrowego rozsądku, zwłaszcza tych lubujących się w chaosie, mordach li tylko dla zabijania czy fanatyzmie. Ten ostatni –jak powszechnie wiadomo- może niejednemu krwi napsuć i z oazy szczęśliwości i błogostanu opływającej w miód, mleko i małmazyje w try-miga uczynić może stan utożsamiany przez śmiertelników z piekłem. Zwłaszcza, gdy zawiadywany przez chciwych polityków, posyła w dal mieniących się sługami tego czy innego boga pospolitych hochsztaplerów, cwaniaczków mamiących podległe im barany wizją lepszego jutra gdzieś tam w zaświatach, a jednocześnie przeżerających owoce żywotów tych, których niby mieli paść, de facto prowadząc na rzeź. Może dlatego w Karnsteinie wprowadzono konstytucyjną świeckość kraju, a wszelkie przejawy łamania prawa karze się najczęściej banicją i konfiskatą tego, co dany kult bądź jego przedstawiciel zdążył nagromadzić.
Medard ceni nowinki techniczne, zdobycze nauk nowych czasów czy tez wytwory ras nawet tak odległych, jak brodacze z Północy. Ciągle testuje kolejny wynalazek bądź zleca to podległym sobie inżynierom i jeśli ten sprawdzi się w boju, zostaje wprowadzony do obrotu w kraju.

Atrybuty

Krzepa:Silny, Wytrwały, Odporny,
Zwinność:Zręczny,
Percepcja:Dobry wzrok, Wyostrzony węch, Wyostrzony zm.mag,
Umysł:Bystry, Błyskotliwy, Silna wola,
Prezencja:Piękny, Arytokratyczny, Władczy,

Cechy specjalne

Wampiryzm [D]cechy rasowe wampirów
Starożytna krew [D]wpływ światła dziennego taki sam jak u zwierząt nocnych, tolerancja stałych pokarmów (liście dzikiego czosnku toleruje, natomiast czosnek uprawny powoduje problemy gastryczne), właściwości hipnotyczne wobec ludzi oraz podległych sobie wampirów
Telepatia [M]porozumiewanie się w myślach
Telekineza [M]poruszanie przedmiotami na odległość (do wielkości/masy przeciętnego miecza)
Magiczne wykorzystanie krwi [M]krew służy także jako źródło lub cel magii, Medard posiadł wiele czarów działających na ten płyn ustrojowy

Umiejętności

Jeździectwo [W] Oprócz jazdy na typowym wierzchowcu, jakim jest koń, Medard nauczony został radzić sobie na wielbłądzim i słoniowym grzbiecie
Władanie bronią (szabla) [M]
Sporządzanie trucizn naturalnych [W]
Historia [W]
Pismo runiczne [O]
Naturianizm [W]
Władanie bronią (shuriken) [W] Arkana czyniące shurikeny śmiercionośną bronia dystansową
Władanie bronią (dmuchawka) [W] Arkana czyniące dmuchawki śmiercionośną bronia dystansową
Etykieta [W]
Polityka [W]
Recytacja [W]
Rysunek [O]
Kulturoznawstwo [O]
Dyplomacja [W]
Poliglotyzm [W]
Prawo [W]
Bestiologia [M]
Nekromancja [W]
Powożenie [W]
Polowanie [W]
Tropienie [W]
Wiedza o światach [W]
Taniec [O]
Czytanie i pisanie [W]
Czarny humor [M] [loteria]

Magia

        Sposób rzucania zaklęć: Rytuały
Śmierci [M]

Magiczne przedmioty

Wielka Księga Umarłych [ZAC]Opasłe tomiszcze spisywane przez pokolenia von Karnsteinów, zawierające zaklęcia, rytuały związane z tajemną sztuką nekromancji oraz opisy nieumarłych stworzeń zamieszkujących tę krainę.
Sygnet Aflaque [ZAK]Pierścień w kształcie wilczego łba dający zwiększone mozliwości regeneracyjne
Szczotka [ZAC](Loteria) Potrafi zmieniać fryzurę postaci.
Wilcze berło z Brezeny [ZAK]magiczne berło z głownią w kształcie wilczego łba, na którym tlą się rubinowe ślepia. Obdarza właściciela przemianą w wilka (cecha nie znika wraz z utratą berła), daje też zwiekszone moce regeneracyjne
Zaczarowana Fasola [ZAC][loteria] Pięć zielonych fasolek, które po ugotowaniu są w stanie wyżywić cztery osoby.
Lewitująca świeczka [ZAC][loteria]Bywa przydatna, ale tez niemożliwym jest postawienie jej na ziemi.

Towarzysz

Trouintaal i Kamienna Kura (Loteria)
Baktrian o dosyć dziwnym jak na wielbłąda umaszczeniu, jest bowiem dużo ciemniejszy od swych pobratymców. Dla niewprawionego oka
wydawać się może całkowicie czarny, jednak nie jest tak w rzeczywistości. Oprócz barwy zwierz posiada charakterystyczne znamię w swym
kształcie przypominające podkowę - niby nic specjalnego, lecz niejeden wielbłądokrad na własnej skórze przekonał si,ę, że nie należy zabierać się
za kradzieże unikatowych osobników, choćby płacono zań bajońskie sumy. Wielbłąd przyszedł na świat w stajni należącej do rodu von Karnstein
położonej gdzieś na Theryjskich Równinach. Medard gustował w wierzchowcach o nietypowym umaszczeniu, więc gdy tylko zobaczył to dziwo -
od razu postanowił uczynić zeń swój odpowiednik rumaka.

Kamienna kura z kolei znosi kamienne jajka, plus jest taki, że żywi się gruzem, niestety podkrada właścicielowi różne, błyszczące rzeczy.

Historia

Urodził się w rodzinie książąt wampirzych jako najstarszy syn Alarica Ulricha z Nasfiretu pana na Karnsteinie i Vesny z rodu de Brabantów. Ród ów tolerował pokarm śmiertelnych poddanych (wątpliwe, czy bez tej cechy Karnsteinowie utrzymaliby się na tronie kraju z tak bogatą tradycją kulinarną). Od pacholęcia czy może raczej małego sysunka wąpierz chowany był jak na prawdziwego arystokratę przystało. Ciągłe szkolenie się w jeździe konnej i na wielbłądzim grzbiecie, fechtunku, dyplomacji, historii, szeroko rozumianego obycia (odmiana wyrazu savoir-vivre skutkuje wykwitami w KP w postaci ukośników, co jest szpecące, niestety), czytania i pisania praktycznie wypełniały jego dzieciństwo jak również okres wczesnej młodości. Lat dwadzieścia skończywszy, Medard wysłany został na Południe, by pod okiem najznamienitszych naturalistów poznawać tajniki otaczającej go przyrody. Studiował tedy młodzian lat dziesięć, by pod koniec uzyskać dyplom oraz posadę wykładowcy. Na uniwersytecie zgłębiał wiedzę o istotach zamieszkujących otaczające kraj środowiska życia. Poznał obyczaje Naturian, historię poszczególnych ich ras, oraz dziwaczne, zdaniem większości ludzi obrzędy plemienne centaurów - strażników lasu. Wśród tych jakże fascynujących stworzeń spędził następne ćwierćwiecze, wolny czas poświęcając na dysputy z lokalnymi szamanami czy opisywanie nieznanych nauce roślin.
Po kilkudziesięciu latach najzwyczajniej mu się znudziło, a i centaurowie przenieśli się w bardziej zalesione obszary. Badacz postanowił więc wrócić w rodzinne strony, by pędzić żywot pana na włościach wzbogacony niekiedy wyprawami mającymi na celu wymiecenie z powierzchni Łuski jakiegoś stworzenia, zwanego przez ludzi potworem. Podczas jednej z takich wypraw Medard znalazł dziwnie wyglądający artefakt - jakby zwieńczenie kostura bądź amulet, któremu brakowało tylko zaczepienia na łańcuch tudzież przytroczenia do rękojeści kostura. Przedmiot wykonany z białego złota miał charakterystyczny kształt wilczego łba który spoglądał na nowego właściciela rubinowymi ślepiami. Znać było na nim ślady wcześniejszej obróbki jubilerskiej, w tym przeróbek na swego rodzaju sygnet ochronny. Zabrał Medard znalezisko do rezydencji, gdzie w otoczeniu mądrych ksiąg próbował rozwikłać tajniki jego mocy. Okazało się bowiem, że w spisywanej przez pokolenia przodków Medarda Księdze Umarłych widniał wizerunek czegoś podobnego, noszącego miano Aflaque, co w jednym ze starożytnych, dawno zapomnianych języków miało oznaczać wilka lub zwykłego psa.
Ta niepozorna rzecz wedle Księgi miała zapewniać posiadaczowi zwiększone zdolności regeneracyjne. Pełne możliwości owego artefaktu póki co nie zostały odkryte i opisane w żadnym z opasłych tomiszczy, pora, by nowy właściciel pierścienia dokończył opis zaczęty ongiś przez antenatów.
Czy nowy rozdział Księgi zostanie dopisany do całości?

Dane gracza: Medard

Nazwa użytkownika:
Medard
Ranga:
Splatający Przeznaczenie
Martwe postacie:
Płeć:
Mężczyzna
Status:
OFFLINE
Lokalizacja:
Warszawa
Wiek:
33
Zawód:
biolog molekularny
Zainteresowania:
zoologia, mikrobiologia, wampiryzm, gry RPG
 
 
PW:
Wyślij prywatną wiadomość
GG:
19495174
Skype:
microraptor_gui
Grupy:
Dołączył(a):
So paź 23, 2010 6:50 pm
Ostatnia wizyta:
Pt cze 22, 2018 11:13 am
Liczba postów:
643 | Znajdź posty użytkownika
(0.82% wszystkich postów / 0.23 posty dziennie)
Ostatni post:
Rasy
Śr cze 20, 2018 10:09 pm
Najaktywniejszy w dziale:
Księstwo Karnstein
(Posty: 121 / 18.82% postów użytkownika)
Najaktywniejszy w wątku:
[Gdzieś niedaleko Danae] Niespodziewane towarzystwo
(Posty: 45 / 7.00% postów użytkownika)

Podpis

So I bless you with my curse
And encourage your endeavour
You’ll be better when you’re worse
You must die to live forever
Jim Steinman

Every night, and every morn,
Some to misery are born.
Every morn, and every night,
Some are born to sweet delight.
Some are born to sweet delight.
Some are born to endless night.
William Blake

Pies patrzy na człowieka z szacunkiem, kot z pogardą, a świnia jak równy z równym. porzekadło Vaerreńczyków
cron