Profil użytkownika Villemo

Avatar użytkownika

Ogólne

Potęga:
Imię: Villemo Moria
Rasa: Nemorianka
Wiek: 275, wygląda na około 30


Aura

Aura ta odznacza się niezwykle ciemnym i silnym odcieniem platyny, na której to migoczą wielorakie barwy. Poczynając od ciepłego blasku miedzi, poprzez soczysty koloryt barachitu czy żelaza, kończąc na zimnym srebrze czy też i cynie. A wszystko to skryte pod mocnym uściskiem szafirowej poświaty. Nienaganna cisza na długo gości w uszach odbiorców, ale cierpliwość nagradzana jest kojącym buczeniem oraz zmysłowym szeptem. Niewielu usłyszy w niej śmiech dzieci. Wydawałoby się, że wciąż usiłuje zwrócić na siebie uwagę, jednak niknie gdzieś w tle rozbrzmiewających dźwięków. Posiada niezwykle ostre brzegi, a także charakteryzuje się gładką powierzchnią. Stosunkowo twarda emanacja jest w stanie nieznacznie się wygiąć, przy czym pachnie bardzo nietypowo. W smaku niezwykle gorzka, gdzie kwaśna nuta lepi się do ust.


Wygląd

Cóż można powiedzieć o jej wyglądzie… Villemo jest dość wysoką, bardzo szczupłą kobietą. Nie oznacza to jednak, że brak jej kobiecości, wręcz przeciwnie, jej wąska talia, obfity biust i okrągłe biodra współgrają ze sobą idealnie. I tak… Jest bardzo piękna i pociągająca. Jej ciemnozielone, wąskie oczy wyglądają jak u przyczajonej pantery, a okalają je długie, bardzo ciemne rzęsy. Jej usta są lekko wypukłe i mają delikatny kolor brzoskwini. Villemo ma bardzo długie kruczoczarne włosy, układające się w fale i loki, opływające jej plecy i ramiona. Jej skóra jest bardzo jasna, niczym wczesny, zimowy poranek. Villemo nie jest jednak idealna, jej prawą skroń „zdobi” blizna, zadana bronią przeznaczona wyłącznie na demony, blizna jest tak długa, że wchodzi we włosy, dzięki temu jej widoczną cześć, Villemo zasłania czarnymi kosmykami opadającymi na twarz. Kobieta ma też druga bliznę, zadaną dokładnie ta samą bronią. Znajduje się ona na jej lewym boku i ma około 30 cm. Rana była bardzo głęboka, dlatego została po niej, dziś już, jasna, wypukła blizna. Mimo upływających lat, jej wygląd pozostaje niezmienny. Ma gładką, mleczną cerę, wąskie, ciemne brwi, mały, kształtny nosek.


Charakter

Villemo wcale nie jest egoistyczna i zła, jak większość jej pobratymców. Wręcz przeciwnie, dziewczyna ma w sobie więcej dobra nić większość ludzi stapiających po Alarani. Lubi pomagać i troszczyć się o innych, zawsze lubiła, za co nie darzono jej zbyt wielkim szacunkiem. Nie można powiedzieć, że nie jest egoistką, Villemo posiada coś takiego jak „zdrowy egoizm” , dzięki niemu daje sobie radę z większością problemów. Jak sama mówi zdecydowanie za dużo myśli, analizuje i filozofuje nad życiem swoim i innych. Jej charakter jest bardzo zmienny, raz wesoła i radosna, niczym mała dziewczynka, raz poważna i dojrzała, wszystko w zależności od sytuacji. Nie poddaje się, trzyma się wyznaczonego celu i do niego dąży, jest wytrwała i cierpliwa. Wobec obcych nieco podejrzliwa, lubi jednak towarzystwo. Potrafi kochać, zwłaszcza przyjaciół, a najbardziej swoją córkę.

Atrybuty

Krzepa:Niezbyt silny, Raczej wytrwały, Odporny,
Zwinność:Zręczny, Dokładny,
Percepcja:Dobry wzrok, Czuły zm.mag,
Umysł:Ineligentny, Silna wola,
Prezencja:Piękny, Godny, Przekonywujący,

Cechy specjalne

Zmysł smaku [Z]Bohaterka, mimo iż jest Nemorianką wykształciła sobie zmysł smaku, dlatego żywi się nie tylko magią, ale też potrzebuje do przetrwania normalnego jedzenia.
Odporność psychiczna [Z]Villemo przeszła w swoim życiu naprawdę wiele. Przeżyła śmierć ojca i męża, odebrano jej córkę, trafiła do zakonu, który zwalczał demony. Widziała wiele śmierci, zbyt wiele, jednak nic nie było w stanie jej złamać, wszystkie te wydarzenia tylko ją wzmocniły. W zasadzie można pokusić się o stwierdzenie, że nic nie jest w stanie złamać jej charakteru.
Odporność na trucizny [Z]Wrodzony dar, otrzymany niejako w spadku po ojcu, dzięki niemu Vi jest odporna na większość trucizn, nie jest też w stanie zatruć jedzeniem. Jej żołądek jest w stanie strawić pokarmy, który nie mogłby tknąć normalny śmiertelnik, a jej organizm błyskawicznie oczyszcza się z toksyn.
Czytanie w myślach i telepatia [D]Vi potrafi porozumiewać się za pomocą myśli, oczywiście nie zagląda każdemu w głowę, lecz czytanie w myślach i telepatia przydają się choćby w tego kiedy chce coś powiedzieć osobie w jej otoczeniu, a nie chcę by słyszał to ktokolwiek inny.
Regeneracja [D]Rany Villemo goją się znacznie szybciej niż u ludzi, niewielkie skaleczenia zasklepiają się już po kilku minutach, na regenerację większych obrażeń trzeba jednak poczekać.

Umiejętności

Długi Miecz [M] Latami ćwiczyła walki mieczem, najpierw krótkim, potem przeszła do treningów z mieczem długim. To były lata żmudnej pracy, by nauczyć się władać tą bronią w stopniu mistrzowskim, ale opłacało się. Teraz Villemo dobywa miecza pewnie i bez wahania.
Sztylety [W] Równolegle z walką mieczem uczyła się też walki sztyletami, potrafi rzucać nimi z niewiarygodną precyzją, jest je też w stanie wykorzystać w zwarciu z przeciwnikiem.
Jazda Konna [M] Trzyma się w siodle jak prawdziwa amazonka, nie boi się cwałować, nawet na trudnym terenie. Ma niezwykłą rękę do koni, z łatwością przychodzi jej dosiadanie różnego rodzaju rumaków.
Pływanie [P] Potrafi pływać, dobrze czuje się na małych głębokościach, jednak utrzymywanie się dłużej na wodzie stanowi dla niej problem.
Opatrywanie ran [W] Dobrze razi sobie z opatrywaniem różnego rodzaju ran, oczyszczanie, zszywanie, nastawianie kości nie stanowią dla niej problemów.
Przetrwanie [W] Zdarzało jej się, że musiała przetrwać pod gołym niebem wiele tygodni. Potrafi upolować zwierzynę, zastawiać proste pułapki, gotować, zbudować schronienie, czy wspiąć się na drzewo. Trudne warunki nie są jej obce.
Gra na fortepianie [W] Jakże cudowną było odskocznią możliwość nauki gry na fortepianie, dla dziewczynki, z której matka chciała zrobić swojego niewolnika. Villemo uwielbiała grać, nadal to uwielbia. Muzyka sprawia, że może się odprężyć, odpłynąć.
Etykieta [M] W jej rodzinnym domu panowały sztywne zasady, a Vi musiała ich przestrzegać. Nauczyła się jak mówić, jak siadać, jak konwersować, jak zachowywać się przy osobach wyżej postawionych. Nauki nie poszły w las, choć nie jest zwolenniczką wiecznego trzymania się w ryzach i sztywnej etykiety, to wie, że w życiu ta umiejętność może się bardzo przydać.
Wspinaczka [P] Umiejętność nabyta podczas długich miesięcy spędzonych w dziczy, bardzo przydatna podczas przetrwania, choćby przy ucieczce na drzewo.
Zielarstwo [W] Wiele lat spędziła na doskonaleniu tej sztuki, podczas pobytu w Alaranii była ona niezwykle przydatna. Z czasem Villemo po prostu polubiła zielarstwo, zakochała się w ziołach i kwiatach, które mogły leczyć różne dolegliwości. Nauczyła się rozpoznawać je po wyglądzie, zapachu, fakturze.
Botanika [W] Wynik zafascynowania zielarstwem, oprócz poznawania roślin leczniczych bohaterka zaczęła poznawać również inne rośliny, te ozdobne, jak kwiaty, czy krzewy z który nie można nic wytworzyć, ale też te jadalne, czy trujące, a także przyprawy, czy zioła nadające się jedynie na herbatę.
Sztuka Medyczna [W] Opatrywanie ran i znajomość ziół, a także magia życia dały jej możliwość leczenia różnych istot, z tymi wszystkimi sztukami poszła nauka medycyny i anatomii.
Śpiew [O] Villemo nie ma potężnego głosu, ale potrafi śpiewać. Jej głos jest raczej delikatny i kruchy, ale na tyle przyjemny, że przez całe dzieciństwo swoich córek śpiewała im kołysanki.
Taniec [W] Taniec nie stanowi dla bohaterki żadnego problemu, lubi tańczyć, zna kroki wielu powszechnych tańców i tańców dworskich. Bardzo dobrze czuje rytm i czuję się w tańcu pewnie. Jest to zasługa głównie Vespera, z który często bywała na balach jeszcze przed ślubem, to on nauczył ją wielu kroków i układów.
Haft [O] Nemorianka nauczyła się haftować jeszcze w młodości, potem robiła to tylko okazyjnie. Nie jest wielką zwolenniczką tej formy rozrywki, zdecydowanie bardziej lub zajmować się muzyka, lecz potrafi haftować kilka podstawowych rodzajów ściegów. Oprócz tego w tej umiejętności zawiera się również cerowanie, szczególnie przydatne podczas przetrwania.
Matematyka [W] Prowadzenie własnej stadniny koni i to w Otchłani, a także wielkiej posiadłości wymaga dobrej znajomości matematyki, rachunkowości i księgowości. Oczywiście, większość spraw załatwia za Villemo jej osobisty asystent - kasztelan posiadłości, jednak nemorianka musi mieć wydatki zamku pod kontrolą.
Prawo [P] Choć w Otchłani każdy tak naprawdę rządzi swoimi ziemiami jak chce i na własnych prawach, to jednak w Alaranii te prawa obowiązują, bardzo długo przebywała w tej krainie, więc siłą rzeczy poznała prawa wielu miast.
Demonologia [O] Kiedy jest się demonem i mieszka w Otchłani, taka wiedza po prostu przychodzi sama.

Magia

        Sposób rzucania zaklęć: Inkantacje
Istnienia [A]
Emocji [U]
Umysłu [U]
Życia [N]

Magiczne przedmioty

Nemoriański Miecz [ZAC]Wykonany ze stopu batrachitu i tajemniczego nemoriańskiego metalu, bardzo lekki, dostosowany do kobiety miecz z rzeźbioną w liście rękojeścią. Miecz ów jest wstanie zabić nie tylko ludzi, ale unicestwiać również demony, wszystkie demony… także i Nemorian. Można nim zranić także nieumarłych.
Biała Sakiewka [ZAK]Sakiewka wykonana z jasnej skóry, posiada moc „odnowy złota” – jak sama nazwa wskazuje złoto w niej nigdy się nie kończy. Vilemo ukradła ją swojej matce.
Czarne Juki [ZAC]Nie, juki owe wcale nie mają czarnego koloru, tak naprawdę zrobione są z brązowej skóry. Za to juki te są magiczne, ponieważ mogą pomieścić, wręcz nieskończoną ilość ekwipunku. Villemo je również stworzyła magicznie.

Towarzysz

Shira
Shira to biała klacz, na której jeździ Villemo. Shira została stworzona przez Villemo za pomocą magii, jest to całkiem normalny koń, gdyby nie fakt, że jest długowieczny i się nie starzeje. Poza tym jednak musi normalnie jeść, spać i odpoczywać, by można było na nim jeździć.

Historia

Historia Villemo jest długa i zawiła… Dziewczyna wychowała się i żyła w Otchłani, wychowywana przez matkę i ojczyma. Urodzona w rodzinie szlacheckiej, uczona sztywnej etykiety, jazdy konnej, szermierki i egoistycznego zachowania, jak przystało na Nemorian, nie była szczęśliwa. Od początku wiedziała, że tam nie pasuje, nigdy nie czuła się egoistycznym demonem, okazywała swego rodzaju współczucie, co było nie do zaakceptowania przez jej matkę. Po pewnym czasie jednak natura Villemo zaczęła buntować się przeciw warunkom i życiu, jakie przyszło jej wieść. Nie wyszło jej to jednak na dobre. Matka zamknęła ją w swoim pałacu i zakazała wszystkiego, co dziewczyna lubiła robić. Odebrano jej książki, muzykę i towarzystwo dobrodusznej ludzkiej służby. Bo zaiste, Villemo najbardziej lubiła służących swojej matki, ludzi, ludzi sprowadzonych do Otchłani podstępem z ich świata. To z nimi dziewczyna lubiła rozmawiać, ich słuchać i od nich się uczyć. Villemo zrozumiała swój błąd, teraz wiedziała już, że bunt niczego nie zmieni, była za młoda, zbyt niedoświadczona, zbyt mało magii znała, by przeciwstawiać się matce. Postanowiła, więc być tym, kim chciała widzieć ją jej rodzina. Wiele lat żyła, więc tak jak jej nakazywano, przynajmniej tak wydawało się jej otoczeniu. Villemo jednak miała swój plan, potajemnie uczyła się wszystkich tych magii, których nie wolno jej było się uczyć, czytała stare księgi, rozmaiła ze służbą i pochłaniała wiadomości o świecie, do którego tak bardzo pragnęła się wydostać. I kiedy była już bliska swojego celu pojawiła się On. Książe Cienia, tak go nazywali, potężny demon i mag, Nemorianin, tak jak ona. Villemo straciła głowę, zapomniała o planie swojej ucieczki i całkowicie oddała się miłości do Vespera. Jej matka wielce dumna, że jej córka stała się narzeczoną wielkiego Księcia nie posiadała się z radości. Wszyscy stali się jej jakby przychylniejsi, nie musiała już ukrywać się ze swoją dobroduszną naturą, każda, do tej pory, nietolerowania zachcianka, jak uleczenie służącego była teraz na porządku dziennym. Villemo zaczęła czuć się szczęśliwa we własnym życiu, nie miała jednak pojęcia, co tak naprawdę działo się za jej plecami, jaki podły plan jej matka i ojczym uknuli w swoich zepsutych umysłach. Vesper, Książe Cienia okazał się być taki jak ona, lepszy niż sądzili o nim Nemorianie, jego dusza nie została splamiona niczyja krwią, a umysł otwarły był na dobro, jakiego wiele z demonów nie znało. Villemo kochała go całym swoim jestestwem.

Tak, więc w końcu odbył się ich ślub, zostali oficjalnie złączeni ze sobą na wieczność. Długo nie trwało a ich związek przyniósł na świat małą, czarnowłosą istotę, nazwaną imieniem Raia. Zaiste była to prześliczna mała dziewczynka, z zielonymi oczami i burzą czarnych loczków. I Villemo i Vesper nie posiadali się z radości. I nie tylko oni…

Ojczym i matka Villemo od dawna knuli swój własny plan. Zanim jeszcze mała Raia przyszła na świat, doskonale wiedzieli, co trzeba zrobić. Rzeczą jasna było, iż, związek Villemo i Vespera przyniesie wkrótce nowego, potężnego Nemorianina. On Książę Cienie, posiadający magię, o jakiej rodzina VIllemo nie mogła nawet pomarzyć i ich córka, posiadając umiejętność tworzenie i niszczenia, o czym nawet nie wiedziała. Lia – matka Villemo usnuła, więc intrygę, dzięki, której jej rodzina miała stać się jeszcze bardziej bogata, niezwyciężona i potężna. Wiedziała, że mając pod swoją opieką dziecko Księcia Cienia i Villemo będzie mogła wykształcić je i kierować nim tak jak zechce, a jego magia pomoże jej w zdobyciu władzy nad innymi. Wiedziała, że odebranie dziecka Villemo nie będzie stanowiło najmniejszego problemu, gorzej sprawa miała się z Orjanem. Lia postanowiła, więc go unicestwić, po tym jak spłodzi małego potomka. Wynajęła, więc trzech dość potężnych magów do stworzenia broni, którą można by unicestwić demona. Tak właśnie powstał Nemoriański Miecz.

Pewnego dnia, kiedy Villemo siedziała przy kołysce małej Rai na dole, w salonie rozległ się krzyk rozdzierający duszę. Kobieta, co sił w nogach zbiegła do salonu by zobaczyć, co się stało. Na wielkim granatowym dywanie leżał jej mąż, a w jego pierś wbity był miecz. Villemo nie mogła uwierzyć własnym oczom. Nad ciałem Vespera stał jej własny ojczym. Najwyraźniej Lia nie miała tyle odwagi by zabić zięcia. Kobieta rzuciła się na mordercę, ten jednak wyciągnął miecz z ciała księcia i rzucił się na dziewczynce, rozcinając jej najpierw bok, a później robiąc ranę na twarzy. Villemo jednak była sprytniejsza niż jej ojczym, doskonale wiedziała, że ma nad nim magiczną przewagę, używając siły woli odebrała mu miecz i niczym wprawiony w boju wojownik, jednym, wielkim zamachem odcięła mu głowę. W przypływie gniewu była wstanie zabić wszystkich, który w tej chwili by się do niej zbliżyli. W tym momencie do jej uszu dobiegł płacz małej Raii, oczy Villemo rozszerzyły się i wyglądały teraz niczym, dwa świetliste księżyce. Jakby gnana burzowym podmuchem wiatru wbiegła na górę, do sypialni, wciąż dzierżąc w swych dłoniach miecz. Nad kołyską jej dziecka stała teraz jej matka i dziesięciu strażników. Dziewczyna nie mogła uwierzyć własnym oczom. „Brać ją!” Krzyknęła matka. Na szczęście Villemo była na tyle trzeźwa by nie rzucać się w wir walki z dziesięcioma mężczyznami. Uciekła z zamku, biegła, co sił w nogach. Straże jej matki nadal były gdzieś niedaleko za nią. Teraz wszystko było już jasne, zachowanie matki, fakt, iż nikt nie sprzeciwiał się jej zachowaniu, jej małżeństwu… Wściekłość dodawała Villemo sił. Zdała sobie jednak sprawę, że nie uda jej się umknąć, wiedziała, że jedynym sposobem ucieczki, jest ucieczka tam… gdzie Demony nie będą jej szukać, do miejsca, z którego nie ma powrotu. Villemo nie miała wyboru, bała się i cierpiała, ale musiał to zrobić. Używszy całej swojej magii i siły woli otwarła portal w nieznane i… znikneła z Otchłani.

Jak się okazało znalazła się w Alarani… świecie o którym dotąd tylko słyszała i o którym marzyła, zanim poznała Vespera. Dzięki opowieściom jej służby łatwiej było jej się przystosować do życia tutaj. Wiedziała, że teraz nie ma już odwrotu, postanowiła, więc uczyć się magii, czytać i ćwiczyć by stać się na tyle potężną by móc wrócić i odnaleźć swoje dziecko. Cierpienie po stracie Vespera zastąpiła złość i chęć powrotu do córki. Villemo podróżowała, więc po kontynencie poszukując nowych źródeł wiedzy i mocy. W końcu wiedziała, że jest już gotowa na powrót, jednak na przeszkodzie stanęła jej jeszcze jedna bariera, jak do tej pory nie znalazła sposobu na otworzenie portalu do Otchłani i tego właśnie postanowiła szukać…

Wtedy na jej drodze staną on… rycerz. Przedziwny człowiek, który jednak dawał nadzieje na to, że może z jego pomocą uda jej się otworzyć portal. Ich wspólna podróż była bardzo burzliwa. Początkowo Villemo traktowała go jak szansę. Jednak z czasem stał się dla niej bliski. Niestety okazało się, że jest lordem zakonu rycerskiego, zwalczającego takich jak ona – demony. Mimo to nie odeszła, ciągle wierząc, że dzięki rycerzowi i być może pomocy zakonu, po jego wstawiennictwie, uda jej się odnaleźć córkę. Czas mijał, a ona z każdym dniem co raz bardziej zakochiwała się w lordzie, choć nikt z zakonu tego nie akceptował. Ich związek był czystym szaleństwem. Byli swoimi przeciwieństwami, ona – demon, kobieta o mocnym, silnym charakterze, niezależna i pełna emocji. On – morderca demonów, powściągliwy, cichy, małomówny, ukrywający wszystkie uczucia. To nie mogło się udać. Jednak pozostali razem jeszcze przez długi czas.

W końcu przy pomocy magów zakonu udało się otworzyć portal do Otchłani. Villemo poszła w swoją stronę lord i jego armia w swoją. Nemorianka była przygotowana na wszystko. Była silna, potrafiła walczyć i doskonale posługiwać się swoimi mocami. Zostawiła w zamczysku swojej matki tylko trupy. Zabiła każdego kto stanął jej na drodze. Nie oszczędziła nikogo, wliczając w to swoją matkę i ojczyma. Zabrała Raię i wróciła do Alarani.
Przez jakiś czas ukrywała się wraz z córką. Choć kochała swojego rycerza nie chciała wracać pod skrzydła zakonu. Uznała, że musi zabrać Raię z dala od takich ludzi, nawet kosztem swojej miłości. Niestety zakon szybko ją odnalazł. Nie mając wyboru wróciła tam i próbowała się przystosować. To jednak nie było łatwe. Jej relacje z lordem poróżniły się. Nic już nie było tak jak dawniej. Czuła, że zakon ją dusi, tłamsi ją i jej moce, że koniec końców wykorzysta ją do swoich celów. Postanowiła uciec.

I stało się, pewnego dnia zniknęła z szeregów łowców demonów. Zaczęła się jej drogą przez mękę. Zakon oczywiście szybko ruszył za nią w pościg. Wiele dni minęło nim znalazła miejsce gdzie mogła poczuć się w miarę bezpiecznie. Malutka wioska, z dala od wielkich miast zdawała się idealnym miejscem na odpoczynek i nabranie sił. To właśnie tam poznała młodego, przystojnego kowala imieniem Gerald. Polubili się. Był prostym, ale inteligentnym człowiekiem. Zwykłym, ale nie zwyczajnym. Myślała, że w tej małej wiosce znajdzie spokój i przyjaciół, a może nawet dom.
Myliła się jednak. Nie miała pojęcia czy na wioskę napadł zakon, czy może niedobitki sługusów jej matki przybyły z Otchłani. Miało to jednak niewielkie znaczenie. Wioska płonęła, a ona znów musiała uciekać. Tak się zdarzyło, że wraz z nią z płonącej osady uciekł też kowal. Ocalili siebie wzajemnie. Ona wyciągnęła go z płonącej karczmy, a on pomógł jej opuścić wioskę na grzbiecie swojego konia.

Przez wiele dni uciekali, choć nie mieli pojęcia, czy nadal mają przed czym. Villemo szybko przywiązała się do Geralda, ale co ważniejsze zaczęła mu ufać i powierzać opiekę nad Raią. Mijały tygodnie, a przywiązanie i zaufanie zamieniło się w miłość. Villemo i Gerald postanowili osiedlić się niedaleko Rododendronii i wspólnie wychować mała Raię. Młody kowal szybko stał się ojcem dla dziewczynki i nie obchodziło go, że mała jest demonem. Stworzyli rodzinę. Villemo zajęła się zielarstwem i uzdorwicielstwem, a Gerald zatrudnił się w jednej z rododendrońskich kuźni.
To były piękne, długie, cztery lata. Spokojne i nad wyraz sielskie. Vi chyba nigdy nie czuła się tak szczęśliwa i spokojna. Tym razem naprawdę sądziła, że jest we właściwym miejscu o właściwym czasie.


***
Tego dnia jej świat wywrócił się do góry nogami. Do domu, w którym mieszkała wraz z Geraldem przyszła wiadomość. Chłopak, który pracował w kuźni jako pomocnik przyniósł smutne wieści. Geralda zamordowano. Podobno niósł miecze do pobliskiego zakładu i ktoś go napadł. Znaleziono go martwego w uliczce. Nie miał przy sobie mieszka, a towar, który niósł ze sobą zniknął.

Villemo nie mogła uwierzyć w to co słyszy. Miała złe przeczucia, nie mogła uwierzyć, że Gelard zginął dla kilku miedziaków w sakiewce. Czuła, że kryje się za tym coś więcej... Nigdy jednak nie dowiodła by napad był kierowany przez jakąś większą organizację. Po śmierci kowala nikt nie pojawił się u jej drzwi, ani zakon, ani nikt, kto mógłby przybyć z Otchłani. Jednak po śmierci jasnowłosego Villemo nie potrafiła się pozbierać. Źle czuła się w ich domu, co raz trudniej wychowywało jej się Raię, która przeżyła śmierć swojego przybranego ojca równie mocno co Vi. Cały ich świat legł w gruzach. Nemorianka wiedziała, że musi zmienić całe swoje życie, otoczenie, że musi zmienić wszystko, by zapomnieć.

Podjęła najbardziej poważną i najtrudniejszą decyzję w swoim życiu. Postanowiła wrócić do Otchłani. I tak też się stało. Wróciła. Zastała swój rodzinny zamek popadający w ruinę, a posiadłość którą odziedziczyła po Vesperze przejęła jego rodzina. Uznała, że nie może tego tak zostawić. To ona i jej córka były spadkobierczyniami tego majątku i tego miejsca. Z pomocą jednego z lordów, który był jednocześnie wujem jej zmarłego męża udało jej się odzyskać całą posiadłość. Niechciani lokatorzy okazali się podrzędnymi demonami, o znikomych umiejętnościach magicznych, więc wykurzenie ich z twierdzy było łatwiejsze niż może było przypuszczać.

Wydawało się, że życie demonicy powoli ma się ku stabilizacji, lecz wydarzyło się coś czego nikt nie mógł się spodziewać, nawet sama Vi. Ciąża była ostatnią rzeczą, o której nemorianka myślała w tej chwili. Jednak stało się. Mijał czwarty miesiąc od śmierci Geralda, nie mogło być mowy o pomyłce. Początkowo Villemo trudno było to zaakceptować. Nie spodziewała się, że w ogóle jest możliwe posiadanie dziecka z człowiekiem. Myślała, że takie krzyżówki nie istnieję, że ona i Gerald nigdy nie będą mogli mieć dzieci. Gdyby tylko żył… to byłaby najcudowniejsza rzecz jaka mogła się im przytrafić… ale jego już nie było, a ona wróciła do miejsca, gdzie sama była wychowywana i z którego zawsze chciała uciec. Miała wątpliwości, czy powinna tu zostać, lecz jednocześnie nie miała do czego wracać w Alaranii.

Gdy więc tylko było to możliwe Villemo osiadła na zamku, który odziedziczyła po Vesperze. Posiadłość rodziny Moria kazała zrównać z ziemią, sprzedała wszystkie cenne rzeczy, a sam zamek kazała zburzyć. Pałac, który niegdyś należał do rodziny ojca Rai przebudowała i nazwała Zamkiem Cieni. Zamek Umbra, taką teraz nosił nazwę. Zgromadziła w nim służbę i zbudowała własną gwardię do ochrony jej ziem. Nie zamierzała jednak zawierać wielkich przyjaźni, wiedziała jacy są jej pobratymcy. Jedyną rodziną z którą utrzymywała kontakt był wuj Vespera – William. Byli do siebie podobni, oboje odstawali od stereotypu przeciętnego Nemorianina, chcieli od życia czegoś więcej niż tylko władzy i potęgi. Villemo w zupełności wystarczył taki przyjaciel jak Will.

Kilka miesięcy po tym, jak na dobre zadomowiła się w zamku na świat przyszła córka jej i kowala – Astra. Tak ją nazwała – Astra, czyli gwiazda. Była silną dziewczynką, o bladej cerze i wyraźnych zielonych oczach – typowa nemorianka, chciałoby się powiedzieć. Jednak to dziecko wyróżniało się spośród innych. Astra bowiem urodziła się z blond włosami, po ojcu. I choć oczy zdradzały jej pochodzenia, tak w całej swej okazałości miała znacznie łagodniejszą urodę niż jej matka i siostra.

Lata mijały, a Villemo sama wychowywała swoje córeczki. Minęło dokładnie piętnaście lat. Raia właśnie obchodziła swoje dwudzieste trzecie urodziny, a zaraz po niej Astra kończyła piętnaście lat. Villemo patrzyła na swoje córki i nie mogła pojąć kiedy to się stało, kiedy jej małe dziewczynki dorosły.

Dane gracza: Villemo

Nazwa użytkownika:
Villemo
Ranga:
Poszukujący Marzeń
Inne Postacie:
Niara, Saira, Aruviel, Jasmina, Nani, Sava, Siren, Ziva, Zayra, Nivalia, Aurelia,
Martwe postacie:
Cendri, Enola, Amertin
Płeć:
Kobieta
Status:
OFFLINE
Lokalizacja:
Poznań
Wiek:
27
Zawód:
Z zamiłowania krawcowa, krojczy, projektant, głownie sukni oraz strojów cosplay
Zainteresowania:
Haft tradycyjny, haft na ubraniach, ozdobach itp. haft koralikowy, szycie, projektowanie, wykonywanie biżuterii, szydełkowanie. Pisanie na Granicy :) Koty. Filmy. Filmy animowane. Fryzjerstwo. Ogólnopojęte fantasy.
 
 
PW:
Wyślij prywatną wiadomość
GG:
13607375
Skype:
panisnow
Grupy:
Dołączył(a):
N lip 25, 2010 2:58 pm
Ostatnia wizyta:
Śr lip 19, 2017 12:28 am
Liczba postów:
418 | Znajdź posty użytkownika
(0.58% wszystkich postów / 0.16 posty dziennie)
Ostatni post:
[Ziemie Ostii] Stara miłość nie rdzewieje.
Śr lip 19, 2017 12:27 am
Najaktywniejszy w dziale:
Menaos
(Posty: 74 / 17.70% postów użytkownika)
Najaktywniejszy w wątku:
[Wioska na południe od Menaos] Ucieczka.
(Posty: 74 / 17.70% postów użytkownika)
cron